25 maja 2011

PRZYJACIEL



Po dzisiejszym telefonie od byłego jestem znów psychicznie "sprowadzona do parteru"... sam nie potrafi rozmawiać z córką, 18 letnią kobietą.....i wszystkimi swoimi niepowodzeniami obarcza mnie.

To moja "wina" że wyprowadziłam się z domu, tego domu którego nigdy nie miałam, że jestem "szczęśliwa" i żyję sobie spokojnie ....w przeciwieństwie do niego,

Do tej pory nie wiedział co to znaczy wychowywać dziecko, nie zajmował się domem , nie obchodziła go ani szkoła, ani zachowanie, ani problemy wychowawcze. To ja chodziłam do szkoły, do psychologa, do logopedy, do lekarza itd.... te problemy były mu obce...

I teraz również..... mówi o tym sama córka. Sam rzadko bywa w domu więc dziwię się w czym tak naprawdę jest problem.... w tym , że dziewczyna ma swoje zdanie , i potrafi mu je powiedzieć?

Nigdy nie umiał rozmawiać normalnie, narzucanie własnego zdania i mobbing były na porządku dziennym. I nawet teraz próbuje wywrzeć na mnie poczucie winy za własne błędy i rozwód.

A dla mnie ten rozwód był wybawieniem, nareszcie potrafię normalnie życ, spać, rozmawiać...nie czuję niepokoju kiedy Ludwik wraca do domu, wręcz przeciwnie czekam na niego z niecierpliwością i radością , aby przytulić się i dać buziaka. Tak właśnie rozumiem partnerstwo w związku, ciepło i zrozumienie , przyjaźń, miłość.....to normalne jego atrybuty .

Aby sie odstresować włączyłam sobie koncert f-moll Szopena... i jak zwykle popłynęły z oczu łzy....oczyszczające duszę.....choc niesmak z rozmowy pozostał.

Za to Ludwik powiedział coś, co mnie wzruszyło i podbudowało, wyczuł bezbłędnie mój nastrój a jego słowa wpłynęły na mnie kojąco. Wiem że mam w nim wielkiego przyjaciela, i to mi wynagradza wszelkie inwektywy byłego....




Pozwól swej duszy

Pozwól Swej duszy odpocząć, od ludzkich cierpień i trosk.

Pozwól jej złapać oddech,od ziemskich uciech-- co topią się jak wosk.

Pozwól jej unieść marzenia w niebiańskie Świata przestworza,

Pozwól popłynąć przez lądy,--piaski pustyni, I wielkie wzburzone morza.

Pozwól swej duszy, na szał,niech z Tobą w szale zatańczy,

Gdzieś pośród gajów oliwnych,--ogrodów pomarańczy.

Pozwól Swej duszy na miłość,szaloną,wielką i czystą,

Byś znalazł w kolorach tęczy,jej biel-- krystalicznie przejrzystą.

Pozwól swej duszy dołączyć do kluczy--gęsi, żurawi,

Niech wiatr ją poniesie unosząc-- na skrzydłach,

I z nimi w niebiosach się scalić.

Pozwól swej duszy czasem,na sidła,--omotania,

Na wielkie zapoznania z uczuciem, I wielkie z nim rozstania .

Pozwól swej duszy na smak , pocałunek,dotyk,

W alkowie--gdzie łączą się w jedno—kochankowie,

Siebie nawzajem spragnieni.

Pozwól swej duszy na zbytek—co jest zakazany,

Ona zna jego tabu---gdy Tobie jest nieznany.

Pozwól Swej duszy odejść,--gdy przyjdzie na nią pora,

Pozwól jej się z Tobą pożegnać ,--na długie pożegnanie.

Może kiedyś odnajdzie w Tobie,-- Coś co z nią Ciebie łączyło,

I wtedy zechce powrócić, w innej przestrzeni i czasie,

Gdzieś na Planecie Ziemi.


Urszula Kaźmierczak

























24 maja 2011





Wczesny, ciepły wieczór.... za oknem drzewa gną się od podmuchu wiatru..... na niebie burzowe chmury....
siedzimy z Ludwikiem w pokoju, pijemy kawę, na kanapie spokojnie odpoczywa pies, z kolumn płynie muzyka.... tak to znów Szopen, tym razem nokturny, spokojne, liryczne , wywołujące drżenie serca swoim pięknem. Lubimy takie chwile.
Nie przypuszczałam w najśmielszych marzeniach że zdarzy mi się tak właśnie słuchać Szopena.... w spokoju, z kochanym człowiekiem przy boku.
Pamiętam lata młodości..... miałam prawie wszystkie płyty z nagraniami Szopena, czarne, duże winylowe krążki. Słuchałam je u siebie w pokoju, a duszą targały emocje - od rozpaczy po ukojenie. Różnie to bywało, tych złych emocji było zawsze więcej, ale rekompensowało je piękno muzyki, choc nie raz z oka popłynęły łzy.

Tak samo jest z przyrodą, również jej uroki zachwycają czasami aż do łez.
Bylismy ostatnio w starym zamku, taka wycieczka powiązana z sesją fotograficzną, Wokół zamku jest piękny park w którym kwitną właśnie rododendrony......
I na nich skupił się Lutek ze swoim obiektywem..... robi przepiękne zdjęcia,
Tak tez było tym razem, ale oprócz fotografii kwiatów i zamczyska uwiecznił i mnie ....
Nigdy nie miałam tylu wspaniałych zdjęć. I coś w tym jest..... z początku nie podobałam się sama sobie na tych zdjęciach ale w miarę upływu czasu zaczynam się sobie "podobać"....
Dostaję również od swoich znajomych , którzy oglądają moje fotki na portalach.... informacje, że widać na mojej twarzy szczęscie, ...a nawet padło stwierdzenie, ze chyba przezywam miodowy miesiąc skoro tak pieknie wyglądam.
Zastanawiające, te słowa padają od ludzi którzy mnie trochę znają, więc słowa ich są na pewno szczere i adekwatne do sytuacji. Nie mam powodu aby im nie wierzyć, więc mogę stwierdzić, że to co czuję jest widoczne na mojej twarzy....
Zdziwiło to i Ludwika.... chyba mi nie do końca wierzy, że czuję się szczęśliwa i spełniona....ale te stwierdzenia skomentował w swoim stylu.....
Człowiek który jest w zgodzie ze samym soba, ma spokojną i uładzona duszę i gorące serce przenosi te wartości na swoją fizjonomię. i dobry obserwator potrafi odróznić udawany uśmiech od tego płynącego z wnetrza i rozświetlającego .
Jest juz późno , zaraz idę spać, przytulę się do swojego "szczęścia" i zasnę w jego objęciach...
Szczęście wszech czasów
Patrzę na twoje dłonie
pragnąc byś nimi mnie przykrył,
ciepło tocząc palcami
owinął ramieniem w ciszy.
Wtulona już się nie lękam
trudnej, spóźnionej miłości,
chcę możliwie najdłużej
w bezpiecznym kręgu pozostać.
Usta sunące po ciele
po miękkim, ciepłym atłasie
piszą czule na skórze,
że miłość jest wszech czasem.
Odnajdziesz ją w minionym,
ale i w przyszłym zarazem,
teraz jest z nami blisko,
darząc nas szczęściem nawzajem.

Autor:
Biala dama




















17 maja 2011

ŁAD I UCZUCIA



Dzisiaj był dzień sprzątania, zarówno w ogrodzie, garazu jak i .... chyba w zyciu .....Ład i porządek powinien być widoczny w naszym otoczeniu, wtedy i nasze życie nabiera również harmonii. Stajemy się wewnętrznie piękni, spokojni, emanujemy po prostu dobrem .

Niestety wokół nas jest wiele brudu moralnego, zakłamania, którego nie zawsze możemy uniknąć, żyjemy w takim świecie i chyba nie mamy na to wpływu, ale we własnym zyciu możemy sobie układać według swoich wartości.

Myślę że ja wyszłam juz z tego haosu moralnego, zaczęłam życ normalnie układając je sobie z Ludwikiem, oboje pragniemy spokoju , ciepła , .. bo przecież przeszliśmy przez te wszystkie zawirowania i nie zawsze było "wesoło"

Wiosna jest taką porą roku kiedy zaczynamy właśnie porządki....i chyba dobrze sie stało ze właśnie wczesną wiosną zakwitło nasze uczucie, teraz trzeba je tylko pielęgnować, bo....


Nie ranić uczuć


Dla nas uczucie, najpiękniejszym darem,

Ono głęboko tkwi w duszy człowieka.

Jest źródłem szczęścia, miłości bezmiarem,

Na którą ciągle spragniony ktoś czeka.

Tak jak w symfonii pana Vivaldiego,

Z porami roku często się przeplata.

Nie ma w tym wszystkim, nic nadzwyczajnego,

Uczucia mają trochę zimy, lata.

Trzeba uważać, to krucha materia,

Można je wzbudzać, na nich „grać” i zranić.

I nie pomoże żadna kokieteria,

Różne zabiegi, nie zdadzą się na nic.

Należy uczuć strzec jak oka w głowie,

Mogą odpłynąć, jak wzburzona fala.

I nie wystarczą wtedy dobre słowa,

Będą się od nas i tak wciąż oddalać.


Autor: wrobel



13 maja 2011

KONCERT e-moll CHOPINA



Słucham koncertu e-moll Szopena..... puściłam prawie na full i upajam się dźwiękami. Od zawsze ten koncert wywoływał we mnie emocje, rzewność, nostalgię, tęsknotę..... nie wiem za czym..... czasami nawet łzy....

może to z nadmiaru piękna ? czuję te nutki całą sobą, właściwie każda komórka mego ciała jest wprawiona w drgania dźwięków.....

przecudnych, perłowych, niosących olbrzymi ładunek emocjonalny....

cytat z netu....

....W maju ukończył Larghetto, które pisał w nastroju szczególnym. W połowie miesiąca zwierzał się Tytusowi Woyciechowskiemu: „Pomimo woli – przez oczy – wpadło mi coś do głowy – i lubię się tym pieścić”. Biografowie nie mają wątpliwości: nadal trwała aura oczarowania postacią Konstancji Gładkowskiej,


to oczarowanie czuje się w muzyce, przebija się poprzez dźwięki aura uczucia, niespełnionej miłości....

dla mnie to magiczna muzyka, przywołuje dawne wspomnienia najpiękniejszych młodzieńczych lat, czasu kiedy jeżdziłam na festiwal Szopenowski do D. i słuchałam tych wspaniałych dźwięków płynących z Dworku siedząc w parku....

i zawsze kiedy ożywia sie moja dusza, czy to z powodu smutku czy radości ten koncert jest balsamem. Łagodzi ból duszy z powodu cierpienia , ale radość potrafi przmienić w uniesienie.

Tak jest właśnie w tym momencie, słucham go sama , brakuje mi tylko Lutka...ale kiedy skończy swoje zajęcia odsłuchamy ten koncert jeszcze raz.Wiem że i on przezywa muzykę podobnie jak ja. Nieprawdopodobnie zbieżna jest nasza wrazliwość .... przekonujemy się o tym prawie codziennie.

Dziś na przykład zeszłam do piwnicy aby go zawołać na południową kawę..... spotkaliśmy się równo w połowie drogi.... bo sam już szedł na górę.....

dlaczego i ja i on pomyśleliśmy o tym samym w jednym momencie ?

kolejny zbieg okoliczności , a właściwie to dla mnie juz prawie normalnośc, że równocześnie potrafimy wypowiadać te same słowa, wykonywać te same czynności....

Oboje działamy jak nadajnik i odbiornik..... jedno nie zdąży pomyśleć a drugie jeszcze z myśli to odbiera...

Pewnie psycholog nazwałby to jakoś mądrze, ja się śmieję, że to się dzieje za przyczyną naszych Aniołów.

Czekam teraz na spokojny i ciepły wieczór, kiedy będę mogła się przytulić i poczuć na twarzy pocałunki Ludwika...


....Jest taki wieczór, gdy gwiazdy bledną, a księżyc wstydliwie chowa się w cień, Siedzimy blisko, wpatrzeni w siebie, więc przytul mnie mocno nim stanie się dzień. To nic, że w dali ludzie się śmieją, że nikt nie rozumie naszych słów.

Ty tylko jesteś moją nadzieją, kochanku serca moich snów. .....



9 maja 2011

ROWER



Moje zycie biegnie nieubłaganie naprzod, zaledwie miesiąc temu mielismy zimę a juz wiosna jest w rozkwicie.Korzystamy więc razem z Lutkiem ze wspaniałej ciepłej pogody i wybieramy sie na przejazdżki rowerowe, ja jestem w tym temacie zielona, nie jeździłam do tej pory... ale teraz pod okiem "instruktora" / kochanego i wyrozumiałego/ zaczęłam swoją przygodę z dwoma kółkami.
Wybralismy sie więc ostatnio na taki wypad,
wyjechaliśmy pod wieczór, na niebie świeciło jeszcze słońce, jechalismy więc sobie spokojnie między łanem rzepaku a oziminą piękna asfaltową drogą, ciszę przerywał tylko spiew skowronka. Zatrzymaliśmy się po jakimś czasie na krótki postój, weszliśmy na polna drogę skąd rozpościerał sie wspaniały widok na okoliczne wzgórza i pola, sprawiało to wrażenie niesamowite, tyle piękna wokół nas, .... tylko MY i przyroda....
Lutek w pewnej chwili objął mnie i pocałował..... ten pocałunek w promieniach słońca na tle tak pięknych widoków był momentem prawie nierealnym.... odebrałam go jako kolejny mały cud w naszym życiu....
Opiekuńcze ramiona ukochanego mężczyzny, gorące usta..... czy można marzyc o czymś więcej ?
Trwalismy tak wtuleni w siebie chłonąc naszą bliskość ....
Za chwilę ruszylismy dalej, ponieważ droga biegła pod górę a ja niestety nie daje jeszcze rady jechać szlismy sobie prowadząc rowery i rozmawiając. Lutek powiedział , wiesz może czasami nie potrafię słowami powiedzieć tego co czuję, ale....
wiem co chciał powiedzieć, wiem tez , że w tym temacie jest małomówny, albo moze jeszcze niezbyt pewny swoich uczuć skoro nie padają słowa...
Ale widzę jego zachowanie na co dzień, czuję się otoczona ciepłem i uczuciem więc słowa nie sa tu chyba najważniejsze.
Dalsza droga wiodła nad zalew, sceneria jednak nas przerosła, po trzeciomajowych opadach śniegu na ścieżce leżały powalone konary i gałęzie.... więc znów trzeba było zsiąść z rowerów.
Za to nad wodą kolejny zachwyt, śpiew ptaków, plusk wody..... z szuwarów wypłyneła kacza rodzina, a gdzieś w oddali nurkowały dwa perkozy, pojawiły się też łabędzie, na gnieździe siedziała łyska...
Odczuwalismy oboje ten niesamowity piękny czas podarowany nam......
Wracaliśmy juz o zachodzie słońca, które czerwoną łuną oświetlało wzgórze zamkowe i wygasły wulkan....Znów sceneria bajkowa....
Te wszystkie pozytywne wrażenia przełożyły się na gorącą , namiętną noc.....
Prawdą wszak jest że na udana noc pracuje się juz od rana,
Taki wspólny wypad, wspólne przezycia piękna przyrody bardzo łączy, więc nic dziwnego że i w łóżku bylismy dla siebie niesamowitymi kochankami. Radość ze wspólnej bliskości miała zapach wiśni.... Było nieziemsko i odlotowo.
I w niedzielę po koscieie Lutek mi mówi ze "zgrzeszył na mszy " bo przeniósł się myslami do naszej wspólnie spędzonej nocy.



Chyba nie trzeba piękniejszego potwierdzenia.... i za to go własnie kocham, za te proste słowa , świadczące o jego uczuciu i wrazliwości.









Wiosną na rowerze
Pieśnią wolności opon granie



,łańcuch w ogniwach cicho mruczy,



że czas się w wiosny włączyć taniec,



czas się jej piękna znów nauczyć.



Na twarzy wiatru lekki powiew,



jasny, promienny słońca dotyk



trochę bliżej lepsze zdrowie



i trochę dalej są kłopoty.



Krajobraz nowy się odsłania,



kwitnące kwiaty, młode liście,



zapachów słodkich panorama,



kolory świeże i przeczyste.



4 maja 2011

LUTKI



Dzisiaj otworzyłam pocztę , a tam wiadomośc ze społecznościowego portalu.... komentarze do wstawionych przeze mnie zdjęć. Juz zapomniałam że w 2008 roku tam sie zalogowałam, ale aby być nierozpoznawalna bo to portal miejski wpisałam sobie inne dane..... czyli Krystyna Lutek...:)
może to nic dziwnego ale na Ludwika mówią wszyscy - i ja też - Lutek....
ostatnio odwiedziła nas siostra Ludwika i powiedziała z uśmiechem że przyszła do Lutków....
ileż w naszym życiu będzie jeszcze takich zbiegów okoliczności ?ż trzy lata temu nawet nie śniłam że poznam kogokolwiek, że zmienię swoje życie ... a ta osobą bedzie Ludwik czyli Lutek....
Zastanawiające to jest i niesamowite, że spełniają się wywołane przeze mnie słowa w obecnej chwili.
Siedzę teraz przed lapkiem, za oknem słońce ..ale na ziemi zamiast zielonej trawy leży śnieg. Tak, tak , wczoraj spadło go aż ponad 20 cm, gałęzie drzew pochyliły sie do ziemi. Wprawdzie postrącałam mokry snieg z drzew owocowych ale i tak kilka gałęzi i kwiatów zostało połamanych. Szkoda. No i wczoraj nie mielismy przez cały dzień prądu... ale mnie to nie przeszkadzało.

Żyję teraz spokojnie , staram się aby było jak najwięcej chwil szczęśliwych....

Cieszy mnie wszystko, i wspólne rozmowy, i wspólne posiłki, picie kawy czy też szalone i gorące chwile w łóżku.

Czasami pachnące wiśniami..... tak jak w tej piosence, że szczęście trzeba rwać jak świeże wiśnie....

Rwiemy je , bo nie wiadomo kiedy może nadejśc mróz i zamienić nas w białe całuny....

Dlatego tez powinniśmy dbać o swoje uczucia, pielęgnować je, aby kwitły przez dany nam od Losu czas najpiękniejszym kwieciem....


Chcę być kwiatem w Twoich dłoniach.

Chcę być wiatrem w Twoich włosach.

Chcę być światłem w Twoich oczach.

Chcę być muzyką w Twej duszy...


Ludwiku..... jestem ?????


2 maja 2011

SPROSTOWANIE I SŁOWIKI



Dzień 1 maja od lat szkolnych był kojarzony jako święto komunistyczne, pamietne pochody ze szturmówkami, sprawdzane listy obecności przed i po.....wczorajszy dzień natomiast choć z datą 1-majową był świętem o zupełnie innym wymiarze. W tym bowiem dniu w Watykanie został beatyfikowany nasz rodak, Papież Jan Paweł II . To wielkie przeżycie dla wielu Polaków choc nie wszyscy pewnie odbierają to wyniesienie na ołtarze w odpowiedni, godny sposób.Jest w R. aleja gdzie posadzono drzewa i umieszczono kamienie z nazwami Wielkich Polaków, tam też wczoraj wybralismy się z Ludwikiem aby uczestniczyć w spotkaniu o godzinie 21.37 przy kamieniu Jana Pawła II .Było nas 7 osób, zapaliliśmy znicze, został odczytany krótki tekst na tę okoliczność....później wywiązała się rozmowa.... mnie zabrakło jednak modlitwy....ale ponieważ jestem tutaj obcą osobą więc nie zabierałam głosu , nie znając tutejszego zwyczaju.




Wracaliśmy z Ludwikiem ciemną drogą, pośród drzew, trzymając się za ręce...... było nastrojowo ....jak w bajce.... i wtedy usłyszeliśmy wspaniałe trele....




to słowik nam śpiewa - powiedział Ludwik




za chwilę odezwał się drugi, i jeszcze jeden..... tak jakby na zawołanie chciały nam umilić swoim śpiewem te piękne chwile.I były .... całowaliśmy się na tej drodze słuchając słowików..... jak zakochani w sobie i w tym otaczającym nas pięknie, aż nie chciało się wracać do domu....Pierwszy raz słuchałam tak ślicznego śpiewu.... w mieście nigdy nie słyszałam słowika, no bo skąd taki ptaszek w dużej aglomeracji, dopiero tutaj na ......hmmm muszę dokonać pewnego sprostowania....pisałam dwa lata temu że chciałabym żyć na zapadłej wsi...... Opatrznośc podarowała mi wieś.... ale wieś niezwykłą, o bogatej historii nie mającą z zapadłością nic wspólnego..... no chyba , że przekorę Ludwika, który mi tę zapadłość wytyka na każdym kroku.Więc teraz Lutku:
Niniejszym prostuję, że R. jest wsią NIEZAPADŁĄ.... to wieś, która ma aż kilka połączeń z zapadłym Wrocławiem, co ją nobilituje i podnosi jej rangę :)) w oczach całego kraju a nawet świata...a w ramach przeprosin należy ci się nagroda, którą sobie sam wybierzesz. Ale bez szaleństwa....Koniec tematu . Kropka.





SŁOWIK
Chciałam to sprawdzić, bo nie wiem


nie znam słowiczych zwyczajów


czy prawda, że pięknym śpiewem


można zachwycić się w maju


Wieczór był właśnie majowy


spacer w zieleni... uroczy


nagle spostrzegłam że słowik


piękne, niebieskie ma oczy


Włosy, przybrane już szronem


a dłonie - czułe w dotyku


usta, zachłanne, szalone


nie znałam takich słowików


Rozdzwonił w mym sercu ciszę


słowiczą piosnką...w platanie


trel jego słodki wciąż słyszę


przepięknie brzmi...wyszeptaniem.

29 kwietnia 2011

PODRÓŻ



Dziś będzie opowieść o Leszku - przyjacielu Ludwika.
Leszek pojechał do Świnoujścia na rekonwalescencję po chorobie razem z własnym pieskiem Bellą.W Świnoujściu mieszka jego córka z zięciem więc ma tam rodzinę , ale tęsknota za własnym domem była silniejsza, więc pojechaliśmy po niego aby go przywieźć do domu.
Nie znałam Leszka , spotkaliśmy sie chyba tylko ze dwa razy przelotnie więc nie wiedziałam że ma takie poczucie humoru... baaardzo specyficzne :)
Spakowany był już dwa dni naprzód i nie mógł się doczekać naszego przyjazdu .Nocowaliśmy u niego po podróży no i następnego dnia zaczął się wielki powrót.
Już rano nas poganiał do samochodu aby jak najszybciej wyjechać i zdążyc na prom, bo długa droga przed nami. Wsiedliśmy wszyscy, razem z Bellą, pożegnała nas Zyta córka Leszka , sympatyczna i ciepła dziewczyna, o śmiejących oczach no i ruszylismy w drogę.
Przeprawa promem zaowocowała świetnymi zdjęciami z kapitanem, i na mostku przy przeróżnej "maszynerii", i dalsza droga przebiegała następująco.
Muszę dodać że Ludwik dostał od swojego kolegi "zabawki" ... stare żarówki , transformatory... stara poniemiecką księgę więc samochód był obciążony na maksa....
No i dialogi wyglądały tak:
Leszek ..... jedź powoli i uważaj ja dziury w drodze bo możesz złamać resor ..
Ludwik..... tak , tak, uważam
Leszek do Belli..... no widzisz ? jedziemy do domku, juz się cieszysz co?
i po chwili do siebie..... a Zyta to musi jechać tak daleko? martwię się o nią....
Leszek..... no abysmy tylko dojechali szczęśliwie, bo już nie wrócę do tego Świnoujścia, tam powietrze nie dla mnie....
jedziemy sobie dalej...... Leszek tylko patrzy na drogowskazy jakie miasta mijamy i ile kilometrów jeszcze do domu.
No coraz bliżej, ...w okolicy Międzyrzecza Leszek się odzywa.... no nareszcie zaczyna być "normalne powietrze" a nie to co nad morzem, tam juz nigdy nie pojadę chociażby mi dawali super mieszkanie.... a ty Ludwik chciałbys tam mieszkać?
Nie.... ja też nie , nawet jakby mi dawali willijkę ... odpowiada Ludwik...
Podróż jest dosyć długa więc szukamy miejsca na krótki postój ..
Po co nam postój ... mówi Leszek....jedźmy jak najszybciej do domu.....ale wolno ...to znów do Ludwika, uważaj na dziury i jedź powoli ....że nam coś urwać, samochód ciężki...

Ja się tylko uśmiecham, słucham tego dialogu a miejscami monologu....

W Świebodzinie postanowiliśmy się zatrzymać przy pomniku Chrystusa Króla i zrobić kilka zdjęć ponieważ w drodze do Świnoujścia nie mieliśmy takiej możliwości.

Ludwik głośno oznajmia.... zjeżdżamy z autostrady i jedziemy pod pomnik..

na to odzywa się Leszek.... a po kiego czorta ? po co wam to ? jedźmy do domu...tylko powoli żeby się nic nie urwało....

No nie... spojrzałam na Lutka i widzę jak się powstrzymuje od śmiechu..... dojezdzamy do pomnika, wysiadamy z aparatami...

Leszek wysiądź i rozprostuj nogi mówi Ludwik...

A po co? mnie tu dobrze prawda Bella? na co nam wysiadać, co tam jest do oglądania.... mruczy pod nosem, więc my wysiadamy i idziemy zrobic fotki śmiejąc sie po drodze do siebie....

Ech ten nasz Leszek.....

Po powrocie mówimy, widzisz to jest największy na świecie pomnik Chrystusa Króla więc warto to uwiecznic....

a na to Leszek..... a po co to komu stawiac takie pomniki , wiecie ile to kosztowało? trzeba lepiej było te pieniądze rozdać potrzebującym, ja tam mam swojego Boga i nie potrzebne mi żadne pomniki... na nic tłumaczenia że gdyby tak każdy myslał to nie byłoby ani posągów Michała Anioła, ani przepięknej architektury sakralnej....przeciez kazdy artysta chwali Boga poprzez własną sztukę, czy to malując, czy rzeźbiąc....

No i jedziemy dalej.... gdzieś w okolicy Lubina Leszek odżywa.... zaczyna juz marzyc co to on w tym swoim domu zacznie robic, czy wyczyścić rower, aby pojechac na swoje bagna czy też iść z Belką na spacer po swoich zakamarkach.... no i już twierdzi że oddycha wspaniale bo juz ma "swoje powietrze"

Zatrzymujemy sie jednak na krótki postój bo Lutek jest troche zmęczony i powinien parę chwil odpocząć .... wysiadamy z auta... Bella wyskakuje.... Leszek sie ociąga.... ale po chwili tez wysiada z samochodu. Bella biega ale zamiast po lesie biegnie na jezdnię .... wracaj ty .... .....tu zamilcze jakie słowa padły.... bo mnie skręcało ze śmiechu. A po chwili... no widzisz ja cie kocham ty mój piesku... ale jak nie słuchasz to dostaniesz kopa.... ale tak delikatnie .... bo nie zrobię ci krzywdy.

No i opowiada jak to Bella przychpodzi do niego spac do łóżka i dziobem odkrywa kołdrę aby sie przytulić.

No , wsiadamy i dalej w drogę..... mijamy Legnicę... i ...Leszek zaczyna śpiewac.... humor już mu się poprawił, widać ze napiecie opada z niego w miare zblizania się do domu,

A kiedy wjechaliśmy już na "swoją drogę" to nawet ulewny deszcz nie był w stanie poskromnic jego radości, śpiewa nam dawne melodie, radosny jak skowronek,

widzisz Bella .... to już nasza Gubernia....zaraz bedziemy w domku...

Kiedy pod domem zaczęli wypakowywać bagaże Leszek jak młodzieniaszek pogalopował pierwszy do domku , wracając po kolejna torbę mówi....wiecie trochę tam smierdzi....ale to nic...

a kolejna torbe wynosił juz w biegu i podskokach, radosny ze nareszcie jest u siebie...

Nie powtórzę wszystkich dialogów ale podróż była wesoła , z przyjemnością sie patrzyło na radośc Leszka z powrotu do domu.

Widzę więc tutaj piękna przyjaźń męską i ciesze się ze to tez dzieje sie za sprawą Ludwika.

To jeszcze jedna jego szlachetna cecha .... jestem szczęsliwa że to moja M.... bo


Hipokrates
Szlachetne cechy istnieją naprawdę u szlachetnych ludzi.












27 kwietnia 2011

WIELKANOC



Święta Wielkanocne... po raz pierwszy od kilkudziesięciu lat przezyłam zgodnie z tradycją. To znaczy przeżyliśmy wspólnie razem z Ludwikiem.


W Wielką Sobotę pojechaliśmy RAZEM do koscioła z własnym koszyczkiem poświęcić pokarmy, takie to niby zwyczajne ale dla mnie jest przezyciem, wracam do tradycji z lat dziecięcych kiedy do kościoła szła rodzina a nie wysyłało się samo dziecko....


Moje marzenia się spełniają.... żyć zgodnie z tradycją przodków, zgodnie z Dekalogiem.


No i później świąteczne śniadanie... spokojne, wyciszone, a na drugi dzień świąt... zgodnie z tradycją powinno się iść jak Jezus do Emaus.... my jednak pojechalismy na Śląską Fudżijamę, pogoda dopisała więc widok z wygasłego wulkanu był imponujący choć trochę zamglony na horyzoncie.


Tak właśnie powinno się świętować .... zgodnie z wiosenną przyrodą, radośnie i przyjemnie. Ciesząc się swoją obecnością, wspólnymi fotkami, rozmową, uśmiechem.....


Tak to widziałam juz dawno , ale dopiero teraz za sprawą Ludwika te marzenia nabrały właściwej treści. NORMALNOŚCI...... choc może to zabrzmi dziwnie.... doszukiwać się w normalności czegoś nadzwyczajnego. Ale właśnie życie ostatnich lat niesie ze soba takie paradoksy.... ludzie świętują przy zastawionym stole, obowiązkowo z alkoholem..... a zapominają o ponadczasowych wartościach....przeżyciach religijnych, duchowych , o tym wszystkim co niesie prawdziwe Zmartwychwstanie Chrystusa....

23 kwietnia 2011

KONWALIOWE POLE



Dziś Wielki Piątek....kolejne święta w moim życiu, choć teraz myślę będą w zupełnie innym wymiarze.Rano poczyniliśmy ostatnie zakupy , a po południu wybraliśmy się na spokojny spacer do lasu.Ten jest na wyciągnięcie ręki, 2 minuty przejścia przez ogród, i wyjście na drogę prowadząca do lasu.... Ludwik pokazał mi olbrzymie "pole konwaliowe" , wyobrażam sobie kiedy wszystkie zakwitną, zapachem pewnie będa mogły odurzyć , nie mówiąc o doznaniach wzrokowych, nie rzadko mozna zobaczyc taki dywan konwaliowy.wyprawa do lasu to również zerwanie barwinka do świątecznego koszyczka, bo jutro idziemy poświęcić pokarmy.Nareszcie razem z najbliższym człowiekiem będę przeżywała te chwile, czekałam na to tyle lat.....te wspólne wyjścia do kościoła bardzo mnie wiążą z Ludwikiem, wiem że przeżywa Mszę Św. podobnie jak ja..... To jeszcze jeden aspekt który bardzo silnie na mnie oddziaływuje...



A w lesie .... nasza Mosia dostrzegła zająca , który wyszedł z lasu i oglądał się gdzie tu sobie pokicać.... Mośka wystartowała jak proca, zając jej nie widział i spokojnie sobie siedział, lecz kiedy dostrzegł pędzącego psa zawrócił i pognał z powrotem. Pies za nim.....obserwowalismy to widowisko siedząc spokojnie na pieńku w promieniach zachodzącego słońca.Widok normalnego życia ....zgodnego z naturą...Pies nie złapał zająca ..... przybiegł zziajany ale z mordą uśmiechniętą.Po chwili znów wskoczył w krzaki i wypłoszył młodego koziołka..... pogoniła go drugi raz jak wracaliśmy z powrotem do domu....Jestem zachwycona bliskością zwierząt powiedzmy "dzikich" które tutaj spotyka sie na każdym kroku... sarny pasą sie stadami na polu, dziki przebiegaja laskiem koło domu całym stadkiem....Nie znałam tego w życiu miastowym a teraz mam okazje się tym nacieszyć.Jestem wdzięczna Ludwikowi za te wszystkie moje nowe doznania, cieszę się tą "zapadłą wsią" jak dziecko, dostałam to czego pragnęłam przez te wszystkie lata, a przede wszystkim z tego że dostałam prawdziwą Miłość, Dostałam człowieka szlachetnego o pięknej duszy i wrażliwości, o nietuzinkowym spojrzeniu na przyrodę, kwiaty, motyle, pejzaże....Jego zdjęcia mnie zachwycaja swoim pięknem, detalami tak subtelnymi że tylko prawdziwy artysta potrafi je wydobyc z pospolitych kwiatów...

19 kwietnia 2011

BÓL



Dzisiejszy dzień choć zapowiadał się od rana ciepło i bezpiecznie przyniósł popołudniem nowe zawirowania . Nie tak łatwo żyć w pełnym poczuciu szczęścia, niestety życie niesie nowe problemy , które w większości przytłaczają te radosne chwile.Sprawiam człowiekowi którego kocham ból, i bardzo trudno jest mi z tym sobie poradzić. Nie mogę jeszcze pozbyć się problemów związanych z poprzednim zyciem, mam dziecko prawie pełnoletnie , mądre i dojrzałe ale były próbuje własnie nią rekompensowac sobie własne frustracje i miesza ją w swoje sprawy aby odegrać się na mnie.Przykro mi patrzeć jak Ludwik oddala się czasami ode mnie, zamyka we własnych myslach..... dałabym wszystko aby na jego twarzy zagościł szczery uśmiech i spokój serca. Niestety oboje mamy jakąś tam przeszłość i związane z tym problemy i nie tak łatwo jest przejśc nad tym do porządku dziennego.



Ludwik jest dłużej wolnym człowiekiem, ja niestety dopiero 8 dni od uprawomocnienia wyroku rozwodowego więc i emocje i niepoukładane moje sprawy sa bardziej widoczne i niekomfortowe. Wiem że to wszystko się spokojnie poukłada ale nie wiem czy dostanę na to czas i przyzwolenie Lutka. On pragnie spokoju, ciszy, ..... ja również..... ale pewne sprawy muszę niestety pozamykać. A to boli.... zarówno i jego jak i mnie.Rzecz w tym czy będziemy potrafili wznieść się ponad te złe emocje, oddzielić sprawy "nasze byłe " od naszych teraźniejszych... czy potrafimy ufać sobie i być dla siebie czułymi partnerami.

Nie wiem jakim uczuciem darzy mnie Ludwik, nigdy jeszcze nie powiedział kim dla niego jestem, co znaczę, choć ja odbieram, że jestem kimś bliskim , to jednak pewniej bym się poczuła gdyby choć jednym słowem określił mój status w swoim odczuciu.Wiem że jest człowiekim rozmownym, wesołym dowcipnym, ale jeżeli chodzi o sprawy sercowe ...wręcz zamkniętym w sobie. Nie wiem czy taki był od "zawsze" czy też życie zweryfikowało jego podejście do tego typu zachowań.Milczy nawet w najbardziej intymnych momentach , więc nieraz się zastanawiam czy zaspokajam go jako kobieta. Bo to że ja jestem spełniona nie ulega żadnej wątpliwości...



.Choc ostatnio usłyszałam, że czuje się jak w niebie...więc może to kwestia czasu aby się w jakiś sposób bardziej otworzył?Wiadomo ,że po tak krótkim "stażu" jakim jest nasza znajomośc trzeba się wzajemnie poznawać, obserwować, docierać.... jak w każdym normalnym związku.I rozmawiać, rozmawiać .... o wszystkim..... i o tym co cieszy i raduje , i o tym co boli i uwiera. A zwłaszcza to ostatnie jest bardzo ważne dla dalszych relacji, wszak każde z nas ma swoje nawyki, zachowania, czasami niezrozumiałe dla partnera.... więc rozmowa szczera jest bardzo potrzebna aby nie wyciągać mylnych wniosków. Bo to może doprowadzić do oddalenia się od siebie.Powinniśmy pielęgnowac swoje uczucia, mówić o nich , aby było wiadome co dla siebie znaczymy.



Kochaj, a zawsze będzie słońce. Kochaj, a zagoją się rany.

Zimą zakwitną kwiaty na łące i ptak będzie śpiewał co rano.

Kochaj, a skrzydła uniosą do nieba. Kochaj, a łzy będą radością

Do szczęścia tak niewiele potrzeba. Kochaj, a czas będzie wiecznością.


Pragnę aby czas podarowany nam przez los stał się tu na ziemi naszą wiecznościa i radością.


Ale czy będzie ?

18 kwietnia 2011

SZCZĘŚCIE


Co to jest szczęście ?

wczoraj rozmawialismy na ten temat z Ludwikiem.Każde z nas ma o nim inne pojęcie , i choć mozna pisać o szczęściu traktaty jak prof. Tatarkiewicz , to jednak dla każdego człowieka to słowo przedstawia inną wartość.

Czym jest szczęście? Przyjemnością pozbawioną wyrzutów sumienia.

oscar wilde...

i tak też można to interpretować, żyć w zgodzie z własną naturą, szanować siebie i drugiego Człowieka, kochać, nie czynic zła.....

Tak też się obecnie czuję, nie mam wyrzutów sumienia ,że komukolwiek uczyniłam krzywdę. Wyzwoliłam się z toksycznego związku, znalazłam / albo i zostałam znaleziona :)/ wspaniałego człowieka, który odpowiada mi pod każdym względem, mam nareszcie dom.... spokój, przyrodę na wyciągnięcie ręki.... czegóż więcej potrzeba ? Potrafię się zadowolić skromnym życiem , lecz w poszanowaniu o wartości ponadczasowe, które zostały ustalone wiele, wiele lat temu....Ważne są dla mnie kontakty na płaszczyźnie intelektualnej, to rozwija i pomaga w zrozumieniu wielu prawd, a takie mam teraz z Ludwikiem.To człowiek o bogatej osobowości , wielkim intelekcie, rozmowa z nim lub tylko słuchanie jego wypowiedzi jest dla mnie przyjemnością. Takiego człowieka szukałam całe życie, a teraz mam go na wyciągnięcie ręki.... Wspólne wieczorne rozmowy w łózku.... po raz pierwszy doświadczam tej wspaniałej bliskości duchowej, która później przeradza się w bliskość fizyczną. Połaczenie tych trzech pierwiastków: serca, duszy i ciała jest dopiero pełną spełnioną miłością.


Dotykasz nieśmiało

lecz pewnym ruchem mego ciała.

Pragnę tego bardziej od ciebie..

pieszczot-bym zapłonęła pożądaniem

oddechu-na swoich ramionach.

Gdy ma pierś do twojej przybliża się nieśmiało.

Pragnij mnie tak

jak ja pragnę tej chwili.



I ja tak to odbieram, radościa jest dla mnie spełnianie oczekiwań mojego przyjaciela jak również pełne oddanie siebie.Teraz wiem że mozna kochac i być kochanym bez żadnych zahamowań, kiedy dotyk jest cudowną pieszczotą, zapach ciała jest afrodyzjakiem... mozna się w tym rytmie miłości zatracić....A później odpoczywać w pełnej bliskości wilgotnych, pachnących seksem ciał..... i całować się, delikatnie pieszcząc ustami....i zasypiać we własnych objęciach.....we własnym WSPÓLNYM łóżku.....

To też jest szczęście.....


Jutro będzie kolejny dzień.... i ciąg dalszy opowieści

6 kwietnia 2011

CD..... opowieści z R.


Czas biegnie z prędkościa światła..... takie odnoszę wrażenie czytając naszą księgę portalową , wypadki potoczyły sie lawinowo... spotykalismy sie praktycznie co tydzień... aż doszlismy do momentu kiedy postawiliśmy na spotkanie dwudniowe.... chcieliśmy przeżyć wspólna noc....

No i nadszedł ten moment....wspólna kąpiel, później szampan, no i oczywiście cudowna , spełniona noc.... kochalismy się jak nienasyceni sobą kochankowie....

A rano .... kiedy otworzyłam oczy spełniło sie kolejne marzenie..... o zasypianiu i budzeniu sie przy boku kochającego mężczyzny...

L. był obok, uśmiechał się do mnie.... i to wystarczyło zupełnie do szczęścia.

Do domu nie chciało mi się wracać , choć nie wiedziałam , że czeka mnie tam awantura na 4 fajerki....

No własnie.... w domu po powrocie czekał na mnie na stole napisany pozew rozwodowy ... X stwierdził że od pół roku spotykam się z kimś z dzielnicy, nawet " wiedział w której bramie ten ktoś mieszka" sic!

podpisałam więc ten papierek leżący na stole ... i dopiero wtedy zaczęło się piekło...

X nie sądził że ja tak uczynie, sądził , że będę się tłumaczyć....

Ale z czego miałabym się tłumaczyć skoro to "wiadomości wyssane z palca"

Doszło do tak potężnej awantury że musiałam o 2 w nocy uciekać z domu przed rozjuszonym x....

zadzwoniłam do L. i ten mój kochany przyjaciel przyjechał po mnie i zabrał mnie do siebie....

właśnie w tę nieprzespaną noc postanowiliśmy że będziemy razem i jak to L.powiedział na poczekaniu.... ...jesteśmy od tego momentu po słowie....

Złożyłam pozew rozwodowy, i wszczęłam procedure wyzwalania sie z tej swojej domowej matni.

I jak widać w poprzednich postach.... doprowadziłam do rozwodu.

Teraz piszę sobie , L. jest w pracy, a ja czekam z utęsknieniem na niego....

w domu cieplutko, u moich nóg lezy Mosia, rudzielec kochany, muzyka sączy się z salonu.... czego więcej potrzeba do szczęścia ?

Ludwiku....

Czy zawsze tak...?


Czy zawsze będzie tak, jak dziś

Twój pocałunek budził rankiem

,I cichy szept spragnionych ust,

Kiedy w ramionach czułych zamkniesz.

Już nie popłyną nigdy łzy,

Scałujesz każdą kroplę słoną,

A kiedy spojrzysz w oczy znów,

Zrozumiesz, ze dla ciebie płoną.

Serce nie może znieść już drżeń,

Chce być bliziutko kiedy marzysz,

By zapamiętać każdą z chwil

Jak uśmiech, który masz na twarzy ,

Zatrzymam każdy z tobą sen

I czuć nie będę się samotna,

Bo wiem, ze teraz zawsze już,

Gdy spojrzę w niebo gwiazdę spotkam.



ROZMOWY WIRTUALNE

Ludwik — piątek, 11 luty 2011 08:36 Dzień dobry - Witam ciebie Wandeczko radośnie i słonecznie w deszczowy poranek zimowy.Przesyłam wirtualny promyczek . Trzymaj się cieplutko a gdyby z tym były problemy to melduj - we mnie tli się jeszcze iskierka dawnego żaru, myślę że przy tej iskierce moglibyśmy co nieco rozgrzać się lub wzniecić ognisko który rozjaśniłoby ciemności nas otaczające. Pozdrawiam - Ludwik. PS. Pamiętaj o tej iskierce którą należy rozniecić bo czasu mało i bidula dogasa.L Wanda — piątek, 11 luty 2011 08:59 Promyczku.... jak więc rozniecić te iskierkę ..... masz na to pomysł? ty pewnie jestes zapracowany, nie wiem czym się zajmujesz i jakim czasem dysponujesz.... Wanda — piątek, 11 luty 2011 09:01 a z chęcią posłuchałabym Twoich opowieści z życia i ze świata, masz piękne fotki , oglądałam i myslę że miałbys dużo do opowiadania.... więc ?:) Ludwik — piątek, 11 luty 2011 10:09 Moja iskierko (narazie wirtualna) mam wiele do powiedzenia tylko brakuje słuchacza "słyszącego" i słuchającego. Zresztą zawsze mi brakowało. Pytasz ja rozniecić tę iskierkę? hm . A jeśli powstanie z tego ognisko nie do opanowania , inaczej rzecz ujmując POŻAR to co?. Chciałabyś w tym płonąć? A może to ostatnia szansa na spłonięcie. Może warto?.Pozdr. L. Wanda — piątek, 11 luty 2011 11:09 Ludwiku jesteśmy dorosłymi ludźmi, z wartościami " :), a mnie brakuje właśnie tego ciepła , może nie z ogniska ale od drugiego człowieka.... pożar wybucha szybko ale i szybko sie go gasi.... ja wolę rozniecać ognisko powoli, grzejąc się przy jego płomieniach coraz bardziej i podsycać ten ogień aby nigdy nie zgasł....Dziewicą Orleańską nie jestem ;-) i nie chciałabym spłonąć za ideę.... Szukam miejsca dla siebie ... i jak napisałeś ...tej ostatniej szansy.... Skoro Los skrzyżował nasze drogi to pewnie miał w tym jakis zamierzony cel. Nic nie dzieje sie przypadkiem, tylko my czasami nie potrafimy tego zauważać...wiecej napiszę w poczcie... :-)

2 kwietnia 2011


Nie jest tak łatwo wyplątać się z matni.... sprawy materialne i zyciowe potrafią skutecznie przeszkadzać w osiągnięciu pełnego szczęścia. Ale nikt nie powiedział że człowiek musi być cały czas szczęśliwy....ja jestem.... ale do pełni szczęścia potrzeba spokoju ducha a tego jeszcze nie mam. Czeka mnie zakończenie spraw domowych.

Ale teraz jestem na swojej "zapadłej wsi" z kochającym człowiekiem przy boku i nie potrzeba mi nic więcej. Na dworze wiosna, kwitną już w ogrodzie fiołki, śnieżyczki, forsycja cieszy oko swoim złotym kolorem. Pąki na magnolii lada dzień się rozwiną, tak więc i moje sprawy w końcu się ułożą jak najlepiej.

I mam nadzieję, że zacznę spisywać naszą niesamowita historię....


A zaczęło sie niewinnie ....jak w poprzednich postach.... ciekawe rozmowy , łapane w lot słowa... po tygodniu pisania postanowiliśmy się spotkać.... chcieliśmy wiedzieć czy rzeczywiście jest tak pieknie jak nam się pisało. Jechałam na to spotkanie z ciekawością.... na parkingu czekał na mnie L... wysiadł z samochodu...skromny uśmiechnięty facet... przywitanie, buźka - buźka.... wsiadłam.... i pytanie L....... no to co robimy? gdzie jedziemy ?

I moja natychmiastowa odpowiedź.... jak to gdzie ? do ciebie...

hmmm nawet się wtedy nie zastanawiałam nad tym co mówię, było to dla mnie tak oczywiste.. No i pojechaliśmy.... rozmowa w drodze przesympatyczna, zerkałam na L. i wiedziałam, że spełniają się moje sny...

Na włościach na "zapadłej wsi" jak to podkreslił L. przywitały mnie dwa psiaki, kot...i piękny dom w ogrodzie. Czułam się tu od pierwszych chwil tak jakbym mieszkała tu od lat, dom przepełniony pozytywną energią tylko trochę zaniedbany jak to na męskim gospodarstwie. Ale i tak podziwiałam L. za to że tak świetnie sobie sam ze wszystkim radzi....

no i jak zapytał? nie przeraża cię to wszystko?

nie... odpowiedziałam.... i myśl, że właśnie tutaj chciałabym z nim zamieszkać.... bo ja już to wiedziałam...

a później ?

nie wiem, ale było to dla mnie oczywiste,.... kiedy mnie przytulił , pocałował , pragnęłam aby mnie kochał.... abyśmy poznali swoje ciała....

I było pięknie.... po raz pierwszy czułam że moje ciało się otwiera, nie ma blokady.... wyszłam maksymalnie naprzeciw ...jak na pierwszy raz.... i wcale nie było mi wstyd że na pierwszym spotkaniu znaleźliśmy sie w łożku.... pragnęłam tego...

dostałam coś fantastycznego, oprócz wrażeń fizycznych poczułam że jestem normalną kobietą, która nie wstydzi sie swoich reakcji..dostałam poczucie własnej wartośći.

I za to powinnam L. podziękować.... właśnie za tę normalność - którą z nim przeżyłam....dla mnie to było dużo więcej niż sam akt miłosny.....

To było SPEŁNIENIE.....

No a później powrót do domu.... i niesamowita tęsknota.....za tym co było i za tym co będzie.... ale o tym następnym razem.....

23 marca 2011

WOLNOŚĆ


Czas przeszły dokonany....
nareszcie jestem wolnym człowiekiem, rozejście zostało podparte dokumentem urzędowym i rozwód stał się faktem. Pozostało jeszcze wyplątanie się z domu - nie domu , z bieżących spraw z którymi mam nadzieję wkrótce się uporam.
Wtedy mogę zacząć życie na własny rachunek, uwzględniając własne potrzeby i oczekiwania ,
potrzebne jest mi nowe życie jak powietrze, bez którego człowiek ginie... powietrze świeże , przesycone barwami przyrody, zapachem wiatru, promykiem słońca.... i L.
Zaczęła się wiosna a wraz z nim moje marzenia mają szanse się obudzić z wieloletniego letargu i rozkwitnąć wszystkimi kolorami tęczy, czy tak będzie ...? nie wiem... co mi Los jeszcze przeznaczył, ale postrzegając dotychczasowe Jego działania mogę przypuszczać, że nie poskąpi mi radości w tych ostatnich latach życia.
Mam jeszcze jedno pragnienie.... chciałabym być z Bogiem jak najbliżej , zjednoczyć się z Nim w czasie Mszy Św. ... przeprosić za dotychczasowe życie nie zawsze zgodne z przykazaniami oraz podziękować za opiekę, a przede wszystkim za postawienie na mej drodze L. ..
mam nadzieję, że i to pragnienie wkrótce się spełni, wszak jest czas Wielkiego Postu, słucham w RM rekolekcji i wiem , że teraz mogę tego dokonać.
Serce moje jest już daleko stąd, dusza również.... całą sobą jestem już .....
L. wiesz dobrze o czym piszę.... jesteś moim darem od Losu, darem którym nie potrafię się nacieszyć....napawam się nim codziennie pomimo pewnych ograniczeń.....

19 marca 2011

TRZĘSIENIE ZIEMI I TSUNAMI


Japonię nawiedziło straszliwe trzęsienie ziemi, czego ubocznym skutkiem było tsunami, zginęło tysiące ludzi, powstały wielkie zniszczenia....


to samo można odnieść do mojego życia.....i w nim nastapiło trzęsienie , które sygnalizowane było od lat.... czekało na odpowiednią chwilę ? pewnie tak.....


Nastąpiły niesamowite zbiegi okoliczności, o których bedę pisac w kolejnych postach. Bo te okoliczności to nowy rozdział mojego życia... dotychczasowe rozleciało się z wielkim hukiem, w sądzie jest sprawa rozwodowa....mogę powiedzieć, nareszcie wyzwalam się z obcowania z tyranem i praktycznie obcym juz dla mnie facetem. Pozostaje tylko jako ojciec mojego dziecka. Wiem że czeka mnie jeszcze batalia w sądzie, ale ja juz z danej drogi nie zboczę, doprowadzę ją do końca i szczęśliwego dla mnie finału.


Wiem , że trzeba to było zrobić dużo wcześniej, ale nie miałam tak mocnego bodźca aby zawalczyć o tę swoją wolność.


Bodziec pojawił się 9 lutego, jak pisałam wcześniej.... w osobie L.


To niesamowite spotkanie netowe, posty i późniejsze spotkanie tylko potwierdziły prawdę....że ja L. znałam od...ZAWSZE.....


Tak, kiedy po pierwszej wymianie zdań weszłam na jego profil i zobaczyłam zdjęcia..... wiedziałam że zmaterializowały się moje marzenia, skrywane gdzieś głęboko w sercu przez wiele, wiele lat....


Juz wtedy wiedziałam , że chcę z tym Człowiekiem spedzić resztę życia, jeżeli oczywiście Opatrzność na to pozwoli.


Wszystkie kolejne zbiegi okoliczności utrwalały mnie w przekonaniu że i Opatrznośc jest nam przychylna. Ja już nie miałam wątliwości....


Wiedziałam , że to jest osoba, która kocham od wielu lat a o istnieniu której nie wiedziałam...że to jest własnie Ta Miłość o której się po prostu wie i czuje.... że niepotrzebne są pytania i rozważania.


Miłość która po prostu istnieje.....od zawsze.....


i to jest najdziwniejsze, że ja , sceptyk, który tyle razy rozważał na kartach tego bloga temat miłości teraz po prostu przyjęłam to jako fakt dokonany i nie wymagający jakiegokolwiek potwierdzenia.


L. jednak myślę, musi mieć czas do przerobienia tematu do końca. Na niego spadło to nieoczekiwanie, czego nie mozna powiedzieć o mnie....ja byłam o tym przekonana od pierwszego dnia znajomości...


Dla mnie po prostu zaistniało coś, co żyło w moim umysle, a teraz tylko przybrało postać Człowieka.


Nawet to, że zawsze pragnęłam mieszkać w domu na wsi , na Pogórzu K.... zmaterializowało się w całości. Właśnie piszę z tego domu, mojego miejsca na ziemi podarowanego mi przez L. ..przez okno świeci słońce, patrzę na budzący się ogród.... mogłabym powiedzieć, że jestem nareszcie spełniona i szczęśliwa...


choć przede mną jeszcze trochę zawirowań i kłopotów. Ale skoro mam przy sobie L. z jego czułością, opieką i uczuciem wiem że wszystko pokonam aby stać się naprawdę szczęśliwą a tym samym dać szczęście L.




Kochać to chcieć przemierzyć cały świat we dwoje, po to, by nie było miejsca na ziemi wolnego od wspólnych wspomnień."




i tak chciałabym przeżyć reszte swojego zycia,.... wspólnie z L. przemierzyć cały świat... choć świat to może za dużo powiedziane....najważniejsze, że we dwoje...




Zasypiać i budzić się przy kochanej osobie to tylko ułamek szczęścia. Dopełnieniem jest zagospodarowanie reszty."




Mam głęboką nadzieję ,że potrafimy z L. skutecznie zagospodarowac sobie resztę naszego życia dla obopólnej satysfakcji i wzajemnego poczucia szczęścia..

25 lutego 2011

PALEC BOŻY


Muszę zanotować pewna datę, aby była świadectwem dla potomnych, kiedy to wśród 106 milionów userów odnalazły się dwie osoby....prawie jednocześnie logując się i wysyłając do siebie pierwsze wiadomości.....


to byłeś TY i JA

— środa, 09 luty 2011 08:14

nie napiszę dziś nic więcej , jestem jednak trochę przesądna...

22 lutego 2011


Zaniedbałam trochę bloga..... a to z prostej przyczyny, brakuje mi po prostu czasu na wszystko. Zalogowałam się na pewien portal, i bywam tam codziennie. Nie sądziłam że może być dla mnie interesujący, , więc decyzja o logowaniu odkładana była w nieskończoność. Teraz nie wyobrażam sobie dnia bez przeczytania wiadomości....
a to za sprawą pewnej Osoby, która mnie prawie natychmiast po zalogowaniu otoczyła opieką, tak.... dziwnie to może zabrzmi , ale napisała że powinnam uważać na osoby które są nieszczere, które ukrywają swoje nieczyste intencje.....
a ja po prostu w swoim profilu napisałam, że szukam normalnego Człowieka przez duże C.... czyżby to był taki ewenement ?
Wydaje się, że tak..... takiej normalnej szczerej osoby można szukać ze świecą w ręku...dzisiejszy czas nie sprzyja życiu w oparciu o wartości zarówno moralne jak i duchowe.
Tak zaczęła się nasza korespondencja....
kiedy zobaczyłam zdjęcie na profilu ...doznałam prawie olśnienia.... to Osoba która była cały czas we mnie , w moich marzeniach....a teraz w przedziwny sposób się zmaterializowała. Wiedziałam, że to wyjątkowy człowiek , człowiek którego szukałam przez lata.... nie wiedząc, że taki istnieje. A jednak okazało się, że to żywa osoba z krwi i kości.
Poznaliśmy się wśród 106 milionów userów..... to zakrawa już w pierwszej chwili na cud.... jak to jest możliwe, że prawie w tym samym czasie założyliśmy konta i po kilku minutach byliśmy już znajomymi.
Znajomość trwa, rozkwita, kwitnie.....jest po prostu pięknie.
Mam wrażenie że tym razem dopomógł nam Stwórca.... łącząc dwie zagubione istoty z bagażami złych życiowych doświadczeń .... postawił przed nimi zadanie .....
pomogłem wam , dałem szansę na normalne szczęśliwe życie.... ale dalej musicie wziąć los we własne ręce dopomagając mu , wzajemnie się wspierając, i szanując,
Dostaliśmy Iskierkę i Płomień, Promyczek....aby wzniecić początek prawdziwej szczerej Miłości. Teraz nasza rola aby ten płomień rozpalić żywym ogniem i aby przy nim trwać do końca naszego życia.
Tego Daru nie wolno nam zmarnować..... rozpalamy więc codziennie nasze uczucia, grzejąc się przy ciepłych słowach, czułościach, których nam życie poskąpiło.
Mamy tak wiele wspólnych cech, zainteresowań, niesamowitych zbiegów okoliczności że jest to prawie pewnik , że dotknął nas Palec Boży.
Codziennie dziękuję za ten dar i proszę o to abym umiała wykorzystać szansę daną mi przez Boga i postępować według Jego wskazówek.
Tym razem jest to proste, bo ja po prostu wiem co mam robić.... dziwnie to zabrzmi ale tak jest naprawdę. Nigdy jeszcze nie było we mnie tyle ufności do Pana, nawet nie zastanawiam się nad swoim postępowaniem i działaniem....
Wiem , że to jest dla mnie najlepsze i to po prostu czynię.


"Ludzie zawsze gdzieś na siebie czekają, czy to na środku pustyni, czy w wielkim mieście. Gdy ich drogi się przetną, a spojrzenia spotkają, przeszłość i przyszłość tracą znaczenie. Istnieje tylko ta jedna jedyna chwila i niesamowita pewność, że wszystko, co na niebie i ziemi, zapisane zostało tą samą Ręką. To Ona powołuje do życia Miłość i dla każdego człowieka, który pracuje, odpoczywa i szuka szczęścia na tym świecie, stworzyła bratnią duszę. Bez tego straciłyby sens ludzkie marzenia." Paulo Coelho

11 lutego 2011

CZAS


Nie wiem od czego zacząć....wydarzyło się przez ostatnie dni tak wiele....
Przede wszystkim rozmowa w domu.... poprzedzona awanturą i postanowieniem rozwodu.... ale to byłoby za łatwo....rozmawiałam przez kilka dni próbując przedstawić swoje racje.... i ramy wspólnego niestety życia. Stanęło na razie na kompromisie..... zostajemy w związku ale bacznie przestrzegając zawartych postanowień.
Odnalazłam się również na innym portalu.... ciekawym .... zaowocowało to poznaniem nowych ludzi....
To tyle w skrócie...

8 grudnia 2010

SPIĘCIE


Wczoraj nastąpiło ostre spięcie z G., wprawdzie w necie, ale z jego strony padło dużo gorzkich słów pod moim adresem.... właściwie to powinnam się obrazić, ale ....
powstrzymało mnie od tego jedno zdanie jego wypowiedzi....
....."już jedna była co chciała mną rządzić i wszystko robić tak jak się jej podobało".....
i tu jest sens.... on się boi powtórki, boi się, że znów ktoś nim zawłaszczy....
a przecież sens naszej rozmowy był zupełnie inny, chciałam go zmobilizować aby założył sobie konto na portalu i sam ściągał potrzebne rzeczy. Bo do tej pory to ja ściągałam i wysyłałam na jego pocztę. Ale z niego mały leń... a próba przekonania go skończyła się awanturą, bo ponoć "coś mu się zawiesiło w komputerze".
I tak z małej chmury - duży deszcz. Ale przynajmniej otworzył się i wiem co go boli....
Napisałam mu, że chyba nienawidzi kobiet za zło jakie mu uczyniły i za to, że niektóre nie odwzajemniły jego miłości....a ja nie należę ani do jednej ani do drugiej grupy... i że nasze kontakty wcale nie muszą byc utrzymywane... mogą oczywiście za obopólną zgodą.... ale on sam nic nie musi... może - ale nie musi....
Później zastanowiłam się że może zbyt gwałtownie go chciałam przekonać...
a jego emocje jeszcze są zbyt mocne , niewyciszone...
G. jest bardzo zamkniętym w sobie człowiekiem, powiedziałam mu, że ma mroczną duszę, przyznał mi o dziwo rację, ale wiem że wewnątrz jest bardzo ciepłym facetem, tylko trzeba aby bez obawy o zranienie otworzył choć trochę drzwi do swego serca...
Ale na to potrzeba chyba trochę czasu.
Powiedział kiedyś, że cieszy się swoją wolnością jak pies spuszczony z łańcucha.... to jego słowa.... ale każdy pies pragnie mieć jednak swojego pana którego będzie kochał i któremu będzie wierny....
Powiedziałam mu też , że ja bym chciała aby ktoś się o mnie troszczył, dbał o mnie, interesował się moimi problemami... u niego jest odwrotnie... nie potrafi zaufać że nie chcę nim ani zawłaszczyć ani tym bardziej rządzić...
Brać czyjeś dobre intencje tez trzeba umieć....

Ale ten, kto odmawia przyjęcia, robi przykrość ofiarodawcy. Dlatego jeśli podejrzewamy, że mamy kłopoty z braniem, zastanówmy się, z czego to wynika. Jestem niegodny? A właściwie dlaczego? Skoro ktoś wyszukał dla mnie prezent, przygotował coś dobrego do jedzenia, zrobił na drutach szalik, to widocznie uznał, że jestem ważny. Wezmę więc to z radością, żeby i on poczuł się dobrze. Przyjmując coś, wyrażamy swoją wdzięczność i miłość. Wtedy tamta osoba także czuje się obdarowana. Bo branie to też dawanie.
rozmowa zakończyła się słowem ...przepraszam ... z mojej strony, wiem może to niepoważne ale zrobiło mi się go szkoda że tak się miota w tej swojej bezradności....
ale ja tym miotaniu widzę wołanie o miłość . o uczucie... o to że jest nieszczęśliwy a pragnie być kochany....
tak jak każdy zresztą człowiek....
i później już normalnie potrafiliśmy rozmawiać....
Nie przypuszczałam jednak że targają nim tak olbrzymie negatywne emocje, nie znałam go z tej strony, jawił mi się jako bardzo spokojny, opanowany facet....
ale to dobrze.... poznałam problem jego życia....i tego, że kocha kobietę nieodwzajemniona miłością i stad te problemy......

Najważniejsza jest ta miłość, którą czujemy w sobie i dajemy bezwarunkowo i bezinteresownie innym, a nie ta którą chcielibyśmy dostać od innych.

12 listopada 2010

ZAZDROŚĆ


Najgorszym uczuciem jest chyba zazdrość, nawet gorszym od nienawiści. Bo nienawidzi się za coś konkretnego ...a zazdrość polega na tym, że człowiek nie panuje nad własnymi emocjami....


Rozstania!
Rozstania przyczyn może być wiele
Niezgodność charakterów, obojętne niedziele
Czasami zazdrość również nieuzasadniona
Czasami On nie chce ustąpić, czasem Ona
Niebagatelną rolę gra mamona
Najgorzej jak wyższe zarobki ma żona

to wiersz Ryszarda.....

jakże prawdziwy i realny.... a najbardziej te obojętne niedziele , święta...
Jak można być zazdrosnym o człowieka, samemu nic nie dając w zamian?
Kiedy nie stać partnera aby poświęcił choć trochę własnego czasu... chociażby jedną godzinę w niedzielę, ?
ja nie przeleżę całej niedzieli na kanapie przed TV i z papierosem..... dla mnie to strata czasu.... wolę go spędzić sama lub w przyjaznym gronie miłych mi osób.Wyjść na spacer, ...
no i o to właśnie są te potyczki.....
ja bardzo cenię swoją wolność i nie pozwolę się wtłoczyć w czyjeś ramy wyobrażeń.
Wolę żyć wolna samotnie , niż żyć w złotej klatce, choć ta klatka wcale nie jest złota, to brudna i obskurna , przesiąknięta dymem papierosowym...klaciora.....
Mam swój świat, niepewny.... ale na dzień dzisiejszy musi mi wystarczyć.... być może czas pokaże czy będzie lepiej.....czy też nie....
Boję się.....
Sprowokowałam rozmowę , temat został podjęty co mnie bardzo ucieszyło, wyjaśniliśmy sobie pewne rzeczy, i myślę że to w pewnym sensie oczyściło atmosferę.
Pisałam kiedyś, że jeszcze nikomu nie powiedziałam, kocham, choć czasami wydawało się, że jest już blisko....aby to słowo wypowiedzieć. Jednak zawsze w ostatniej chwili mnie coś blokowało...
Dowiedziałam się od G., że dwa razy zawierzył kobietom swoje uczucia mówiąc kocham.... dwa razy został zraniony.... i że już chyba nikomu tego słowa nie powie.
Wiem, że G. kocha miłością nieodwzajemnioną pewną kobietę, ciężko mu z tym uczuciem, ale cieszę się , że potrafił mi to powiedzieć.... odważył się i chyba spadł mu kamień z serca.
Wiemy oboje, że szukamy czego innego, ja swojej miłości, on swojej....
rozmawiamy o tym , powiedziałam mu , że byłabym szczęśliwa aby jego uczucie do tej kobiety zostało odwzajemnione... i zaskoczyło mnie to ...jak bardzo się ucieszył moją wypowiedzią. Chyba uwierzył, że pragnę aby był szczęśliwym człowiekiem , bo naprawdę na to zasługuje...
Bo słowo KOCHAM zobowiązuje.... i człowiek, który potrafi być
odpowiedzialny za swoje słowa nie wypowie tego pochopnie. Musi sobie zdać sprawę z tego, że bierze odpowiedzialność za drugiego człowieka, który mu zaufał...