JUTRO......

Żyję marzeniami....i tym co może się wydarzyć jutro..pojutrze.... itd.....podświadomie planuję własne życie tak jak chciałabym je widzieć.... i to jest chyba mój błąd.
Większość moich znajomych żyje dniem dzisiejszym nie martwiąc się o jutro. Może to i dobrze, bo przecież tego "jutro ", jutro już może nie być....
A ja głupia , z głową pełną marzeń...powinnam chyba również zacząć tak postępować. Znikną wówczas stresy ? Chyba nie u mnie :( . Zaprogramowano mnie na takie działanie i bardzo ciężko zmienić mentalność mojego myślenia.
Już L. przecież mi podpowiadała , jak to mam zrobić...ale ja nie potrafię....
Chyba umrę niepogodzona z własnym życiem.
Idę dziś do szkoły, choć ostatnio i z tym mam kłopoty.....
Lepiej naprowadzić zbłąkanych na dobrą drogę
towarzysząc im,
niż wskazując im kierunek drogi
niechętnym ruchem ręki.
Joseph Joubert


czy to jest prawdą ?????

BŁĘKIT

Utonęłam dziś w błękicie.....w przenośni i dosłownie ...cudowny kolor....
Od razu poprawił mi się humor, a na dodatek zaświeciło słońce więc budzę się do życia....chyba ?

mogę powtórzyć za Broniewskim:
..rozmyślam coraz częściej
od pewnego wieczoru
że chyba moje szczęście
jest niebieskiego koloru
więc niech ten błękit we mnie rośnie
i niech mnie zewsząd otoczy
drapieżnie, zachłannie, miłośnie -
błękit jak twoje oczy....
Przeczytaj tę bajkę nim uśniesz,
jeśli chcesz
Szczęście ?
to co dzień dostać jeden uśmiech
i zwrócić jeden wiersz...

Piękny wiersz i taki wiosenny ....

CZAS

Czas przecieka mi przez palce, najchętniej zaszyłabym się gdzieś na zapadłej wsi, gdzie nie ma ludzi i obcowała tylko z przyrodą. Cieszę się, że minęły już święta, nienawidzę wszelakich świąt z niedzielami włącznie.Mam wtedy poczucie osaczenia we własnym domu, bo przecież "wypada " zjeść wspólne śniadanie, co ze świątecznym ma tyle , że są tylko tradycyjne potrawy, atmosfery religijnej O. Rodzina nie wierzy, nie chodzi do kościoła, a święta kojarzy tylko z jedzeniem i leżeniem na kanapie.
Gdybym miała możliwość zamieszkania na wsi, żyłabym zgodnie z rytmem przyrody, chętnie chodziłabym do wiejskiego kościółka na nabożeństwa, gdzie jeszcze panuje tradycja, śpiewanie pieśni religijnych, wieczorne nabożeństwa przy zachodzie słońca.... To wszystko koiło by duszę i pozwalało żyć spokojnie. Brakuje mi tego spokoju. Brakuje....
Żyję chyba nierealnie, marząc o czymś co się nigdy nie spełni.....może powinnam spojrzeć na swoje życie z większą dozą realizmu?
Ale skoro Bóg daje mi takie a nie inne zadanie, to przecież musi to czemuś służyć.... Tylko jak to rozpoznać ?
Pomyślałam kiedyś sobie, że gdyby stał się cud i stałabym się posiadaczką własnego lokum to wzięłabym jakiegoś chłopca z domu dziecka, aby mu dać dom i miłość. Miałabym przybranego syna Pawła....
to takie moje marzenia, może niezbyt mądre.....ale może kiedyś się spełnią.....
Wypełnię wolę Ojca .... i może nareszcie poczuję się szczęśliwa ?
Modlę się o to codziennie....

ROZDRAŻNIENIE

Żyję w dwóch światach...jeden realny, drugi enigmatyczny....oba przenikają się tak, że czasem nie wiem co jest jawą a co snem.
Jestem ostatnio rozdrażniona, komplikują się pewne domowe sprawy, myślałam, że to wszystko wygląda inaczej. Niestety znów się zawiodłam, a ja nie mam już siły walczyć o swój byt...Ogarnęła mnie jakaś beznadzieja, co będzie to będzie....ale nie o takim życiu na starość myślałam....No cóż, poddaję się woli Niebios.Skoro tak ma być :(- niech będzie.
Bo całe moje życie to walka o byt.... zazdroszczę kobietom, których mężowie potrafili zadbać o dom, mieszkanie, zabezpieczenie....Ja żyję na wulkanie, nie wiadomo kiedy wybuchnie i zmiecie mnie z powierzchni ziemi. Pytam tylko dlaczego ? Co takiego zrobiłam, że całe moje życie to pasmo udręk i kłopotów. Czyżbym sama je sobie ściągała na głowę ? Może nie potrafię odczytywać znaków dawanych mi przez Stwórcę ?
Moje życie duchowe też pogmatwane.... żyję w niespełnieniu i pragnieniu...
Jeszcze z raju ...
Jeszcze z raju samego.
Jeszcze z drzewa rajskiego.
Nachyliło się jabłko w moją stronę.
I odgięła się gałąź, jabłko w dłoni zostało,
Jeszcze całe, a już podzielone.
Obiegniemy wszystkie sady i ogrody, I w kościoły ciemnych lasów cię powiodę.
Wiatr nam mocno zwiąże ręce jednym włosem,
A obrączki są ukryte w słojach sosen.
Przysięgniemy - lecz nie obcym, ale sobie,
Ty na czystą wodę w źródle, ja na ogień.
Coś srebrnego dzieje się w chmur dali,
Wicher do drzwi puka, jakby przyniósł list.
Myśmy długo na siebie czekali.
Jaki ruch w niebiosach, słyszysz - burzy świst.(...)
* B. Leśmian

Widzisz ? Słyszysz? Nadchodzi noc....może już ostatnia....przeprowadź mnie Boże .......z Tobą nie boję się niczego....
Proszę ........