OKULARY DUSZY

Są ludzie, którym do życia nie wystarcza tylko chleb. Szukają czegoś więcej : zachwytu, piękna, poruszeń duszy.
Czy nie jesteś głodny czegoś więcej niż chleba ?


Tytuł zaczerpnęłam z artykułu księdza Krzysztofa Pawliny.... sam teks zachwycił mnie , więc pragnę się nim podzielić z Wami, drodzy Czytelnicy....

.....Życie nie zawsze jest łatwe. Często bywa ciężkie, przygnębiające i monotonne. Nie wszystko w życiu zależy od nas. Ale to aby nie utracić wrażliwości na piękno, które wszak jest częścią życia , na pewno tak.
Piękno się nie narzuca, nie chodzi za człowiekiem. Pozwala się jednak spotkać. Wschody i zachody słońca mają swoje zwiastuny: jasna poświata zapowiada nadchodzący wschód, natomiast czerwona łuna - zachód.
Słońce wstaje bardzo wcześnie . Aby zobaczyć ujawniające się piękno wschodzącego słońca, trzeba je uprzedzić.Wyjść na spotkanie piękna. Co więcej, trzeba być bardzo uważnym. Piękno nie stoi na wystawie, nie eksponuje swoich wdzięków. Ujawnia si , rodząc zachwyt. Moment ujawnienia jest chwilą ekstazy. Nie można go zatrzymać, nie do się napatrzeć na zaś. Można jedynie zapamiętać, zabrać w sobie.
Każdy wschód słońca jest inny. Polskie słońce  raz jest niedospane, raz bystre, wypoczęte. Spotkać wstające słońce. Wtedy i w człowieku coś wstaje. A może coś w nas zmartwychwstaje ?
Zadbać o wzrok duszy. Zapatrzeć się na zachód słońca. Gdy słońce zachodzi, rodzi się w nas tęsknota za pięknem. Słońce zachodzi - wschodzi tęsknota.
Szare życie naznaczone kolorami Nieskończoności. Delikatna niewinność piękna ujawnia się tym, którzy go szukają. Niezauważane czasem płacze. A kiedy płacze piękno, drży świat pozorów,
......Jest jeszcze inny rodzaj okularów: pomagają widzieć to, czego normalnie się nie dostrzega _ okulary czystej duszy.
Iść na wschód słońca - do konfesjonału, trzeba wstać, aby pójść. Bóg nikomu się nie narzuca. Pozwala się spotkać. Gdy spotyka się wschodzące słońce, w człowieku coś wstaje. Wstaje nowe , tak jak powstaje nowy dzień.......



Za tydzień Boże Narodzenie, Dzieciątko narodzi się aby przynieść światu wschody i zachody słońca, przynieść ŚWIATŁO I PIĘKNO.
Załóżmy okulary DUSZY i spójrzmy na nie - sercem i miłością.


ks. Krzysztof Pawlina

LUBIATÓW I ZACHÓD SŁOŃCA

Nie lubię bezczynności, ona  sprawia, że zaczynam "dusić się " i gnuśnieć....lecz wystarczy kilka pozytywnych bodźców i wracam do pionu.... każdy nawet najmniejszy wyjazd zaczyna działać jak adrenalina ...   
A jeżeli jeszcze można spojrzeć na przyrodę przez pryzmat aparatu - to już całkowita uczta dla ducha i oka....
Tym razem trzeba nam  było wybrać się na zakupy,  po płytki do kuchni i brodzik.... no tych akcesoriów nie będę przedstawiać ale pokażę migawki z podróży.

Pałac w Lubiatowie, gdzie mieści się siedziba spółki :

Gospodarstwo Hodowlane Uprawa Sp. z O.O, Lubiatów

  

 kolejny raz pozytywnie mnie zaskoczył....
 został wyremontowany hol, wybudowano kominek, i pokazano zbiór nagród i pucharów za osiągnięcia hodowlane..

 

 

Wracaliśmy wraz  z zachodem słońca, który pokrył niebo czerwoną purpurą,  a ponieważ droga powrotna to "góry i doliny" nie zdążyłam zrobic przepięknej czerwonej kuli słonecznej, zmrok jednak szybko zapadał... był szybszy niż my....

Zachód słońca

Kto pogubił te pióra różowe na niebie?
Aniołowie kochania, kochania, kochania. -
Popłynęli daleko - nie do mnie i ciebie,
lecz tam, gdzie szyby płoną snem oczekiwania.

Aniołowie miłości pióra pogubili,
niosąc w oddal rozkosze, rozkosze, rozkosze,
różowe pocałunki, nieskończoność chwili
i pełne łez amfory, i róż pełne kosze.

Jedno pióro wionęło nad tym naszym domem,
gdzie w oknie brak złotego, złotego płomienia,
i zawisło nad nami różowym ogromem,
i zawisło nad nami żałością wspomnienia...

Kto pogubił te pióra różowe na niebie?
Aniołowie kochania, kochania, kochania. -
Popłynęli daleko - nie do mnie i ciebie,

lecz tam, gdzie szyby płoną snem oczekiwania. 

Maria Pawlikowska_Jasnorzewska 

NIEBO

Dziś kilka  zdjęć nieba, Ludwik przepięknie umie je fotografować, ustawia statyw i robi zdjęcia z różnych ujęć,  ja zawsze się zachwycam,  kiedy w domu wrzuca je na komputer, -  dopiero wtedy widać zamysł i wrażliwe oko fotografa.

....

Zima była, gdy wysiadłem z autobusu

i rzuciłem się w twoje ramiona,

i twych włosów, twych wieczornych włosów

ogarnęła mnie woń niezmożona.

Księżyc zniżył się, błysnął nad klamką

potem odszedł i wplątał się w drzewo.

Pierścień nocy nad nami się zamknął

i otwarło się siódme niebo.....

Konstanty Ildefons Gałczynski

SESJA FOTOGRAFICZNA

Nie bez powodu mówia o nas ludzie że jesteśmy łagodnie rzecz ujmując "pozytywnie zakręceni".
To juz taka nasza cecha, że dostrzegamy to czego wiekszośc nie widzi , albo widzi i przechodzi nad tym obojętnie.
Tak też było i wczoraj, pod wieczór kiedy słońce chyliło się ku zachodowi spojrzałam w okno.... no i co ?
no własnie... mówię Lutek zobacz jaki bedzie ładny zachód słońca,
na to Ludwik ...jak sie pospieszymy to zdążymy zrobić kilka fotek....
Więc myk do samochodu, aparaty przygotowane, pies też w gotowości i jedziemy.
Wyjechaliśmy niedaleko bo czas nas gonił.... aby tylko poza zabudowania na otwarta przestrzeń....

i zaczęła się swoista sesja, nie wiadomo było czy podziwiać te piękne widoki czy też bawić się w łapacza chwili....

Słonko powoli chowało się za horyzont, w oddali jawiły się ruiny zamku Grodziec

widać,  że i psu się podobają widoki, ale zaczęło robić się już ciemno i  na niebie pokazał się księżyc, co nie omieszkał uwiecznić Ludwik :)

 wracaliśmy po całkowitym zachodzie słońca, zrobiło się  ciemno, ale jeszcze na chwilę przystanęliśmy w "naszym miejscu" , niestety z racji złośliwych komarów i muszek nie  dane nam było rozkoszować się słodkim buziakiem,za to piesa  biegała po rżysku za sarną... nie udało nam się jej sfotografować....tzn, sarny :)

i tak zakończyła się nasza prawie nocna przygoda, w domu byliśmy około 22 godziny, zadowoleni i szczęśliwi.Tak właśnie widzę partnerstwo i w związku, kiedy nie potrzeba wielu słów aby się rozumieć, mieć podobne spojrzenie na piękno, przyrodę, na swoje pasje.
I to jest właśnie to...

"Najlepszych i najpiękniejszych
rzeczy na świecie,
nie można ani zobaczyć ani dotknąć.
Trzeba je poczuć sercem."

H. Keller

BŁĘKIT

Utonęłam dziś w błękicie.....w przenośni i dosłownie ...cudowny kolor....
Od razu poprawił mi się humor, a na dodatek zaświeciło słońce więc budzę się do życia....chyba ?

mogę powtórzyć za Broniewskim:
..rozmyślam coraz częściej
od pewnego wieczoru
że chyba moje szczęście
jest niebieskiego koloru
więc niech ten błękit we mnie rośnie
i niech mnie zewsząd otoczy
drapieżnie, zachłannie, miłośnie -
błękit jak twoje oczy....
Przeczytaj tę bajkę nim uśniesz,
jeśli chcesz
Szczęście ?
to co dzień dostać jeden uśmiech
i zwrócić jeden wiersz...

Piękny wiersz i taki wiosenny ....