Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WSPOMNIENIA Z SZUFLADY. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WSPOMNIENIA Z SZUFLADY. Pokaż wszystkie posty

26 grudnia 2016

ŚWIĘTA,



 Drugi dzień świąt był   czasem  na spotkania ze znajomymi i przyjaciółmi. Mój dom był domem otwartym, więc najczęściej spotykaliśmy się u mnie. Mieszkanie było duże, ale tylko kuchnia i dwa pokoje, bez łazienki, przedpokoju....
Ja miałam mały pokój od kiedy zaczęłam chodzić do szkoły muzycznej i pianino   stało u mnie. Natomiast pokój stołowy miał około 30 metrów kwadratowych i tam skupiało się  nasze życie rodzinne.
Kiedy chcieliśmy się spotkać i potańczyć, rodzice przesuwali stół w kąt pokoju i przy płytach  / pocztówkowych, / mogliśmy się bawić. Nie przeszkadzało nam, że jesteśmy razem z rodzicami, na stole stały jakieś przekąski no i wino  ...ha ha....jedno na 6 osób na cały wieczór. Ale chłopaki byli przezorni, w moim pokoju mieli zamelinowaną buteleczkę czegoś mocniejszego, więc mój tata od czasu do czasu tam zaglądał :).
Przebojami były piosenki Bitlesów,  a moim ulubionym zespołem byli Skaldowie. No i najpiękniejsza  moja piosenka .... "kiedy pada śnieg " Salvatore Adamo....
nastrojowa, ciepła, uczuciowa, kiedy i w nas rodziły się pierwsze uczucia.....


do tej pory mam sentyment do tej piosenki i J.
Był kiedyś taki dzień, kiedy spotkaliśmy się u Danusi w domu. jej rodzice wyszli gdzieś do znajomych , więc mieliśmy tzw. wolną chatę. Ale w pokoju Dany było zimno, trzeba było napalić w piecu, więc chłopaki skoczyli do piwnicy po węgiel - i przynieśli trofeum.... zakurzoną, zakorkowana butelkę. Schowana była ...w węglu. Więc po rozpaleniu pieca,  kiedy już ogarnęło nas miłe ciepło postanowiliśmy sprawdzić co też ta butelka zawiera, okazało się , że była to galaretka..... więc Dana przyniosła talerzyki,  wytrząsnęliśmy  zawartość z butelki i łyżeczkami zjedliśmy ten deser. Jakie było nasze zdziwienie, kiedy nie mogliśmy wstać od stołu, plątały się nam nogi...
okazało się,  że to było wino winogronowe, które tata Danki kamuflował w piwnicy.... miało pewnie parę lat i było mocne jak na nasze głowy.


a to już zimowe zdjęcie z ciocią Ireną, Mikim i Pimpkiem....

25 grudnia 2016

ŚWIĘTA.....





Wracam wspomnieniami do czasów dzieciństwa i młodości, kiedy żył jeszcze mój tata. Tamte święta były cudowne, niepowtarzalne, z autentycznym ciepłem i miłością. Nigdy później nie miałam takich, wszystkie kolejne były z roku na rok gorsze. Choć starałam się stworzyć swoim  dzieciom klimat, ale ja już nigdy nie byłam tak szczęśliwa jak z tamtego   okresu.
Miałam z kim śpiewać kolędy,, iść na pasterkę czyli z tatą...., choć później już chodziłam ze swoją grupą.
W naszym mieszkaniu były piece, biło od nich ciepło, w rogu pokoju stała olbrzymia choinka , do samego sufitu, a mieszkanie było wysokie, miało  ponad 3,5 metra wysokości. I skromne prezenty pod nią , dla mnie obowiązkowo książka, czasami była jedna pomarańcza i kilka cukierków mieszanki wedlowskiej. I ta pomarańcza leżała całą noc obok mojej poduszki, szkoda ją było zjeść, do  pokoju stołowego były uchylone drzwi, zapach choinki mieszał się z tym zapachem pomarańczy....w ciepłej pościeli czułam się bezpiecznie. A jeszcze do tego zza okna , przysłoniętego firanką, w blasku latarni / kiedyś jeszcze gazowej/ wirowały płatki śniegu. Nastrój był naprawdę  magiczny i święty, nigdy już później nie potrafiłam tego nastroju odtworzyć we własnym domu.
Wiele bym dała,  aby móc wrócić choć na moment do dni dzieciństwa, gdzie ojciec,  TATA był naprawdę  głową rodziny, i choć było biednie, bo jak mogło być w latach pięćdziesiątych, ale była ta cała  magia. Nie było marketów, telewizorów.....
Teraz niby wszystko można kupić, ubrać choinkę 1 grudnia i świętować.
Pamiętam, że po kolacji wigilijnej w naszym domu przechodziliśmy my, dzieci do cioci Ireny i wujka Władka i tam też czekały na nas prezenty pod choinką. Jabłka, cukierki, czekoladka Danusia.... i znów były śpiewy kolęd, ciocia miała adapter więc puszczała płytę z nagraniami Mazowsza, i tak wspaniale  spędzaliśmy ten wieczór.
Następnego dnia, w pierwszy dzień Świąt obowiązkowo była msza w kościele, później "zimny bufet" jak by to teraz nazwać, była pieczona gęś, kabanoski, mięsiwa / to dla mnie,  bo byłam mięsożerna:)/ rosół z własnoręcznie robionym makaronem...
później wyciągaliśmy poniemieckie , duże sanki,  takie na co najmniej 4 dorosłe osoby, braliśmy psa Mikiego i szliśmy do parku na tor saneczkowy. No i ta jazda prawie kilometr z górki, spod płóz sypał się śnieg, w oczy, w nos, a kiedy sanie podskakiwały na muldach to był pisk....
a teraz ? nie ma śniegu, dorośli wstydzą się wsiąść z dziećmi na sanki,a same sanki ? plastikowe, wymyślne.....
Ech za dużo we mnie sentymentów..... to już nie wróci.
 Kiedy byłam nastolatką, tworzyliśmy zgraną paczkę : ja, Danusia, Jola, Janek, Zenek i Irek...... wtedy już razem szliśmy na pasterkę, a czasami urywaliśmy się wcześniej i szliśmy do Janka siostry na lampkę wina....
ech jak ona smakowała, wracaliśmy później przez całe miasto, chłopaki odprowadzali dziewczyny pod dom, czasami pod tą bramą się przytuliliśmy...., i to wszystko, nikt nie myślał o seksie, choć coś tam się w nas kiełkowało....pod nogami skrzył się śnieg, no a my, panienki w cienkich pończoszkach i kozaczkach do pół łydki, rzadko w czapce ..... ale grzała nas młodość i radość..... i niby z niczego ? .....cieszyliśmy się swoim towarzystwem,
a w drugi dzień  świąt...



zdjęcia z tego roku....

10 października 2016

WSPOMNIENIA Z SZUFLADY - WALERIA








Starszą siostrą Ireny była Waleria. Tak jak pisałam - rasowa dama. Mieszkała z mężem / czy przyjacielem ? tego nie wiem  / na Litwie w jego majątku.
Jak to bywa z damami bywała u wód, bywała w Krakowie, zawsze elegancko i gustownie ubrana, w nieodłącznym kapeluszu.
Niestety nie znam dokładnie jej losów wojennych, co się stało z jej towarzyszem życia. Wiem , że po wojnie zamieszkała w Radomsku,  w małym , gustownym mieszkanku, w którym królowało metalowe  rzeźbione łóżko, nakryte koronkową kapą, piękna kanapa, fotele. Byłam tam z Ireną w 1968 roku, w czasie trwania festiwalu w Opolu, kiedy to Czerwone Gitary wyśpiewały nagrodę za piosenkę Anna Maria.
Waleria była palaczką, paliła swoje papierosy  w szklanej lufce czy fifce, jak niektórzy mówią. Chyba też z tego powodu zachorowała na raka płuc. Umierała długo i boleśnie, Irena spędziła z nią ostatnie 6 miesięcy jej życia.
Po powrocie do domu Irena opowiadała, że kiedy u Walerii zaczęła się agonia, to ona zaczęła płakać i wołać, Walu nie odchodź.....
Waleria wróciła z połowy drogi i miała wielkie pretensje do Ireny....dlaczego mnie zawróciłaś? byłam już tak daleko a teraz muszę znów powtarzać tę bolesną drogę. Żyła jeszcze 3 miesiące okropnie cierpiąc. Przykazała jednak Irenie, że kiedy znów zacznie odchodzić, ta ma wyciągnąć poduszkę spod jej głowy.
Nie wiem czy Irena dotrzymała słowa.
Waleria opowiadała , a ja jako mała wsłuchałam tego z niedowierzaniem, że w tym majątku na Litwie, po udoju , nalewano mleko do miseczek i wtedy spod werandy wychodziły węże aby je pić.
Do tej pory nie wiem , czy mogła to być prawda.

 Waleria w Krakowie - chyba na Wawelu





z koleżanką, pewnie w jakimś uzdrowisku



z bratanicą Ewą

 Waleria , Irena i mała Ewa

27 września 2016

WSPOMNIENIA Z SZUFLADY - IRENA




Kim była tajemnicza Irena ?

Kiedy moi rodzice zmienili mieszkanie w roku 1951, sąsiadką zza ściany była własnie Irena. Mieszkała tam z mężem Władkiem - dla mnie i mojego brata zostali ciocią i wujkiem.
Irena nie miała własnych dzieci,  dlatego też polubiła nas,  a mojego brata wręcz hołubiła. Władek miał w Toruniu rodzinę i dwoje dzieci,  Jadzię i Leszka, ale po powrocie z Niemiec zamieszkał z Ireną w W.
Jadzia często ich odwiedzała wraz ze swoimi dziećmi, Wiesiem i Rysiem.
Irena była wychowanką Sióstr Urszulanek, wspaniale gotowała, piekła, dlatego też przed wojną mieszkała i pracowała w Warszawie. Niestety po wybuchu wojny została jak wiele innych kobiet wywieziona na przymusowe roboty do Niemiec. Trafiła pod Lubekę i tam ją zastało wyzwolenie.
Mało zdjęć uchowało się z tamtego okresu.
Irena miała dwie siostry, Walerię i Stefanię oraz brata Piotra.
Stefania została siostrą Boromeuszką , natomiast Waleria miała męża z  pochodzenia  ponoć hrabiowskiego, i  mieszkali  przed wojną w majątku  gdzieś na Litwie.
Waleria była urodzoną damą co niestety nie można powiedzieć o Irenie. Ta była wesołą trzpiotką i zabawową panną. Wraz z Władkiem tworzyli wspaniały duet, zawsze w ich domu był pies, kot i gołębie, oraz dużo radości, śmiechu, muzyki, tańców no i wspaniałej kuchni.

zdjęcie pewnie z baraku w Niemczech


               

tu z kolei same kobiety....

 

to zdjęcie zrobione już w Polsce, ,  w oknie świetlicy PKS



to córeczka adwokata czy prawnika z przedwojennej Warszawy,  u którego Irena pracowała, ciekawa jestem losów tej dziewczynki...czy przeżyła okupację ?
na tym zdjęciu nie rozpoznaję nikogo


to rodzina niemiecka, nie wiem czy ta sama, u której pracowała przymusowo Irena



  nie wiem kto jest na tej fotografii, ale ujęcie jest ciekawe ...

to Władek z koleżanką, tuż po wyzwoleniu, jeszcze pod barakiem



Irena w towarzystwie panów ....


 pod barakiem w Niemczech , Irena i Władek stoją na środku w trzecim rzędzie, u góry, chyba to było wesele,



to też rodzina niemiecka... i Irena w białym fartuszku


 

Irena z koleżankami....

26 września 2016

WSPOMNIENIA Z SZUFLADY CZ.III



Dawno nie otwierałam swojej zaczarowanej szuflady, pełnej wspomnień. Czas zatrzymał się tam chyba dwa lata temu, ale nadeszła chwila, aby ją otworzyć i  trochę przewietrzyć.
Zdjęcia  są stare, ocalone od spalenia lub wyrzucenia na śmietnik , kiedy ich właścicielka, samotna starsza pani zmarła.
Nie potrafię rozpoznać postaci na fotografiach, część zdjęć robiona jest w Niemczech , w czasie wojny i po wyzwoleniu, kiedy to Polacy przebywający na przymusowych robotach, jeszcze tam przebywali.

  trzecia z lewej to moja "przyszywana " ciocia Irena  zdjęcie zrobione prawdopodobnie w Niemczech  w roku 1945


 ciocia Irena w mundurze


 to zdjęcie zrobiono prawdopodobnie w Warszawie jeszcze przed wojną, Irena z prawej, jeszcze radośni, uśmiechnięci, młodzi, młody mężczyzna niesie zapakowane ciastka kupione w cukierni....


Irena
to też Irena, zdjęcie pewnie z jakiegoś dokumentu, może kennkarty ?


 może to jakieś miasteczko pod Lubeką, gdzie Irena przymusowo pracowała ?


to też Irena ....

22 stycznia 2016

WSPOMNIENIA....OBYŚ ŻYŁ.....


Z NETU
po lewej stronie dom z czerwonym dachem to nasze późniejsze mieszkanie, po prawej duży żółty budynek to pierwsze mieszkanie moich rodziców


„Obyś żył w ciekawych czasach” – starożytna chińska klątwa wciąż działa.

Żyłam i żyję w bardzo ciekawych czasach, choć czasem mam już dość tych ciekawości....
Jak sięgnę pamięcią wstecz do lat dzieciństwa, przed oczami pojawiają mi się obrazy, jedne dość wyraźne, inne fragmentaryczne. Spróbowałam poukładać je sobie od momentu kiedy sięgałam  pamięcią wstecz.

Rok 1951-52  ..mieszkam z rodzicami na trzecim piętrze starej kamienicy, w jednym pokoju i maleńkim przedpokoju , w którym stoi dwupalnikowa kuchenka gazowa. Ubikacja  jest na półpiętrze. Widok tego pokoju zasnuwa mgła, ale pamiętam moment , kiedy wyrzuciłam przez okno swój bucik....
pewnie mama miała kłopot, bo musiała wraz ze mną zejść z tego trzeciego piętra na ulicę i go odnaleźć. pamiętam również budynek naprzeciwko, jednopiętrowy i cztery okna, -  w jednym z tych okien stała piękna młoda kobieta z warkoczem przerzuconym przez plecy i machała do mnie ręką....
To mieszkanie stało się wkrótce naszym mieszkaniem, tam już urodził się mój brat. Nie było to cudo - kuchnia  do której wchodziło się bezpośrednio z korytarza i dwa pokoje w amfiladzie. Woda na korytarzu, jeden zlew dla 4 rodzin i jedna ubikacja na półpiętrze... Tam przeżyłam ponad 20 lat....
Ale wracając do wspomnień -  roku 1953 nie pamiętam, natomiast rok 1956 utrwalił mi się w pamięci. Jeden z obrazów - stoję z mamą w kościele, przy bocznym ołtarzu ,  w niesamowitym tłumie, a kościół jest olbrzymi, a  ja malutka / bo taka byłam/ w płaszczyku uszytym ręcznie przez mamę z przerobionej jakiejś jesionki, /  wiem że to była jodełka, i w jakiejś czapinie pewnie na głowie / , sięgam mamie do pasa,  ludzie stoją  ściśnięci , a ja  nie mam czym oddychać, tłum faluje i śpiewa.... bałam się wtedy niesamowicie.... i ten strach przed tłumem pozostał do dnia dzisiejszego. Nie wiem jaka to była uroczystość ale biorąc pod uwagę rok i porę roku to pewnie  z okazji wydarzeń październikowych.


Drugie wydarzenie wiąże się z wyjazdem mamy sąsiadki z poprzedniego mieszkania ...pani Jadwigi....do Izraela.
Poszłam z mamą do ich pustego już mieszkania, byli spakowani i sprzedawali jeszcze to co mogli. Moja mama kupiła wtedy od nich maszynę do szycia Singer - jeszcze z czółenkiem a nie bębenkiem, i dużą , skórzaną torbę, taką jak nosiły kiedyś akuszerki. Torba była  duża, piękna ale strasznie ciężka, służyła nam potem przez  wiele lat. Pani Jadwiga miała dwie córki starsze ode mnie Sabinę i Hesię, dziewczynki miały piękny wózek dla lalek oraz cudowna lalkę do tego wózka, oczy mi się świeciły na sam widok tak cudownej zabawki, bo ja miałam tylko lalkę szmaciankę, ale mama mi tego wózka nie kupiła, pewnie nie miała pieniędzy , a o podarowaniu mi tej zabawki nie było mowy.
Później była szkoła podstawowa, nauka religii odbywała się w  w klasach .... ale  niedługo o trwało, wkrótce przeniesiono lekcje religii do małego kościółka obok szkoły no a w roku 1961 całkowicie wyprowadzono ją ze szkół.
Pamiętam informację o zastrzeleniu Kennediego, byłam wtedy u sąsiadów , z których córką chodziłam do szkoły, ja byłam już wyszykowana, Halince mama szykowała jeszcze śniadanie, pod oknem na stoliku stało radio....i wtedy usłyszeliśmy tę informację.... Ja chyba za bardzo się nie przejęłam, natomiast rodzice Halinki zamarli....
Później było jeszcze słynne orędzie biskupów polskich do biskupów niemieckich...przebaczamy i prosimy o wybaczenie. Wrzało wtedy w całej szkole, ale praktycznie nikt nam wtedy nic nie wytłumaczył.
Po skończeniu podstawówki za naciskiem rodziców poszłam do technikum ekonomicznego. Mnie marzyło się liceum i później studia, ale wtedy dzieci były chyba bardziej posłuszne rodzicom. Tak zaczęła się moja edukacja w tej szkole, w przepisowym granatowym płaszczyku , przyszytą do rękawa  tarczą i niebieską chusteczką na głowie / była z zerówki - jak ktoś wie co to znaczy/
Miałyśmy mundurki, każda klasa w innym kolorze, spódniczki za kolana, nie było mowy o spodniach. Tylko jedna moja koleżanka dostała osobista zgodę dyrektora szkoły na noszenie spodni - no ale ona mieszkała na kolonii  i do PKS-u  jak się to mówiło miała chyba ze dwa kilometry .a z dworca do szkoły kilka przystanków trolejbusowych.
Nadszedł rok 1968 - już wtedy rozumieliśmy co nieco, kiedy z mojej klasy kolega Szagrin musiał opuścić Polskę i wyjechać  do Izraela. Nie pamiętam kim byli jego rodzice, ale ta sytuacja była dla nas trudna.
Polityka się nie zajmowaliśmy , jak to mawia pan Iwaszkiewicz z VIVY .... była obok nas,  co jednak nie przeszkadzało nam bawić się na prywatkach, zbierać pocztówki dźwiękowe, stroić się na dzieci kwiaty.....protestować przeciwko wojnie w Wietnamie
Miałam wtedy  taka grupę przyjaciół w Dusznikach Zdroju, A. i Z. synów lekarza naczelnego uzdrowiska oraz grono kolegów. Korzystałam więc z wyjazdów , gdzie wspólnie słuchaliśmy festiwalu w Woodstok, Jimi Hendrixa czy Joan  Baez, mieliśmy dostęp do narkotyków, i wszelkich używek, ale wszystko było stosowane w normie. Jeździliśmy do Zieleńca, Lasówki.. Wszyscy wyrośliśmy na normalnych i chyba porządnych  ludzi.





Duszniki Zdrój to przede wszystkim dla mnie - Festiwal Chopinowski, jeździłam na każdy możliwy koncert, a najbardziej  urokliwe były te  grane w Dworku,  kiedy siedziało się na wolnym powietrzu, a poprzez otwarte drzwi i nagłośnienie płynęła o zmroku ta cudowna, jedyna muzyka. 
Rok 1968 to także wyjazd z klasą przedmaturalna do Częstochowy, tam poznałam swojego kochanego Ojca Józefa Jaskółowskiego, Sekretarza Generalnego Zakonu Paulinów. Nie wiem jak to się stało,  że szacowny, siwy Ojciec pozwolił na tak bliskie zaprzyjaźnienie z małolatą..... odwiedzałam Ojca w Klasztorze jasnogórskim , prowadziliśmy / ha ha to ojciec prowadził ze mną/  rozmowy o wszystkim,  o życiu, wierze, to wtedy własnie "wróciłam" na łono Kościoła, , dużo wtedy   z tych rozmów trafiło do mnie i pozostało w moim sercu do dzisiaj.
No a szczytem wszystkiego był przyjazd Ojca do Wałbrzycha,  - w walizce miał zapakowany biały pauliński habit, i to   Ojciec udzielił nam ślubu kościelnego. Było to szokiem dla całej  naszej rodziny, bo nikt nie wierzył, że tak szacowna osoba pojawi się na "prośbę" młodej. A jednak. Stało się.




18 września 2014

WSPOMNIENIA Z SZUFLADY



z netu....


Mój tata urodził się na białostocczyźnie, w Jasionówce  koło Suchowoli, w tym samym roku co mama, był jej rówieśnikiem. Dziadkowie mieli gospodarstwo rolne i kilkoro dzieci, była bieda bo ziemia tam była niezbyt urodzajna....
Tato był najmłodszym dzieckiem,  i kiedy wybuchła wojna został również jak mama wywieziony na przymusowe roboty do Rzeszy.... miał 16 lat.
Pracował na roli, miał pod opieką  "oksy."..[ ochsen], 

Wół – wykastrowany samiec bydła domowego z rodziny parzystokopytnych, przeznaczony do opasania lub do prac polowych w zaprzęgu. Woły zazwyczaj są silne, mało agresywne i powolne..



Ale próbował z kolegami ucieczki..... wiadomo, że  była skazana na niepowodzenie. Młodzi zostali złapani, pobici w areszcie do nieprzytomności.....skutecznie wybito im z głowy  ucieczkę. Tato nigdy na ten temat nie chciał rozmawiać, , zbyt bolesna była dla niego ta sprawa. Ja dowiedziałam się o tym  poniekąd od taty kolegi, z którym wspólnie zaplanowali  ucieczkę..
Po zakończeniu wojny,  nie wrócił na rodzinne  gospodarstwo, ziemi było mało a rodzeństwa dużo, zrzekł się więc  swojej części na rzecz brata....a sam wyemigrował do Kalisza. Tutaj próbował zamieszkać, ale moja mama, która była jeszcze na wsi w J.  strzeliła focha.... . Więc tata pojechał na Dziki Zachód,  gdzie zaczął pracować  jako instruktor Nauki Jazdy, i wtedy postanowił przywieźć mamę.  Ta zgodziła się ale,  też z fochem....i  właśnie tutaj  zaczęło się ich wspólne życie.
Jako instruktor pracował krótko, potrzebni byli kierowcy , ..

Przedsiębiorstwo "Państwowa Komunikacja Samochodowa" utworzono na mocy Dekretu Rady Ministrów z dn. 16 stycznia 1946r. W czasie wojny okupant niemiecki zniszczył i skonfiskował całkowicie wszelkie zasoby taborowe w Polsce. Zlikwidowane zostały wszystkie istniejące przed wojną jednostki zorganizowanego transportu samochodowego.

więc zatrudnił się w PKS....Tam przepracował do emerytury. Był posiadaczem Brązowej, Srebrnej i Złotej Odznaki Wzorowego Kierowcy.
Pamiętacie instytucję "wzorowego kierowcy"? Ustanowiona w maju 1952 roku odznaka miała podkreślać istotną rolę kierowców w gospodarce narodowej i wyróżniać tych wzorowych. Dzisiaj Ministerstwo wraca do pomysłu. 



Kierowcą był ponoć świetnym, kiedy jeździł towarową Skodą z przyczepą ,miał tzw. pomocnika, ucznia, który się przyuczał do zawodu. Wiem,  że wszyscy młodzi z przyzakładowej szkoły przy PKS-sie chcieli z nim jeździć.Był bardzo opanowanym, spokojnym człowiekiem o wielkiej kulturze osobistej. Nigdy ale to nigdy nie słyszałam aby podniósł głos, albo posłużył się "łaciną"
A prawym człowiekiem był do bólu, nie zapisał się nigdy do partii, miał więc gorszy start niż jego koledzy, ale pozostał sobą i  był wierny swoim przekonaniom  do końca życia.
Był bardzo religijny, jako młodzieniec jeszcze przed wojną został Rycerzem Niepokalanej.... dokument  stwierdzajacy ten fakt  jest w posiadaniu naszej rodziny.... z nazwiskiem i imieniem, datą kiedy przystąpił i podpisem samego O. Maksymiliana Kolbe.




Rycerstwo Niepokalanej (łac. Militia Immaculatae, skrót M. I., dawniej Milicja Niepokalanej) – organizacja powstała w 1917z inicjatywy Ojca Maksymiliana Kolbe.
Spotkanie inauguracyjne odbyło się 16 października 1917 w obecności siedmiu członków założycieli. 28 marca 1919 papieżBenedykt XV udzielił członkom Rycerstwa Niepokalanej ustnego błogosławieństwa, a niedługo potem pisemne błogosławieństwo dał wikariusz generalny franciszkanów o. Dominik Tavani. Oficjalnego zatwierdzenia przez Kościół dokonał2 stycznia 1920 kardynał Bazyli Pompilj.
Od 1919 organizacja działa w Polsce, a 20 grudnia 1919 jej program oficjalnie zatwierdził biskup Adam Sapieha. W latach 90. XX wieku ilość polskich członków przekroczyła 1,6 mln osób. Centrum Narodowe Rycerstwa znajduje się wNiepokalanowie.
Od stycznia 1922 ukazuje się Rycerz Niepokalanej będący oficjalnym organem prasowym organizacji.
Statut tej organizacji jako podstawowy cel działalności wskazywał staranie się o nawrócenie grzeszników, heretyków, schizmatyków itd., a najbardziej masonów, oraz uświęcenie wszystkich pod opieką i za pośrednictwem Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej. Założyciel szczególną uwagę przykładał do modlitwy za członków lóż wolnomularskich, których działalność postrzegał jako olbrzymie zagrożenie.
17 października 1997 r. Rycerstwo Niepokalanej zostało zatwierdzone przez Watykan jako stowarzyszenie publiczne międzynarodowe.


Jako rodzic sprawdzał się wspaniale, , choć prawie nigdy nie było go w domu. Ewenement ha ha... Wyjeżdżał  z PKS na tzw. trasy,  na kilka dni. Wtedy istniało przedsiębiorstwo PSK.... i gdy np wyjeżdżał z towarem  do Gdańska,  w drodze powrotnej w PSK musiał  szukać ładunku,  aby nie było pustych przebiegów. 
trasa nie zawsze pasowała idealnie, a towar trzeba było rozładować i załadować nowy, więc trwało to zawsze kilka dni.
Pamiętam wrocławski PSK w pobliżu dworca, bo czasami jeździłam tam  z tatą.
Ale na poczatku prowadził autobusy,   bardzo się obawiał o życie pasażerów, że może im sie stać jakaś krzywda w razie wypadku, a tych przecież było dużo.... więc przeszedł na transport towarowy.
Prawie z każdej podróży coś mi przywoził....najpierw zabawki, celuloidowe ; miałam konika, łabędzie, krokodyla, małpę,  kota w butach, takie, o  tego typu....


....książki, które zachłannie czytałam, a później  to były np buciki, takie  prawdziwie dziewczęce, bo do tej pory to  chodziłam w trzewikach skórzanych. Dostałam też piękny wiklinowy koszyk, kiedy nastała moda na koszyki, taki jak ten z lewej strony...


 
 Było też chińskie pióro, turkusowe , na atrament, a pisałam zielonym :).... miałam je pierwsza w klasie...pożyczyłam je  kiedyś koleżance i już do mnie nie wróciło....
wiele rzeczy straciłam przez  to pożyczanie...niestety....


A kiedy w szkole ,  na liternictwie profesor zalecił kupić specjalne pędzle kałanki, to tylko ja jedna takie miałam,  wyobrażam sobie mojego tatę  biegającego po Warszawie czy Wrocławiu za kałankiem dla córeczki....  choć tylko wiedział , to pędzel.... 
Tata  był bardzo muzykalny, pięknie śpiewał, grał na organkach, miał takie firmowe,  dwustronne, jako dziecko nie mógł się uczyć grać na żadnym instrumencie, więc kiedy miałam 5-6 lat, kupił mi pianino , aby spełnić swoje marzenia z dzieciństwa.
Żeby  sprawdzić czy będzie mi się nauka na pianinie  podobać, zatrudnił  starszą panią, szlachciankę,  którą wojna rzuciła również na ziemie odzyskane. Nie miała pracy, utrzymywała się więc z dawanych lekcji muzyki czy języka. Ja nazywałam ją "graczką".. Przychodziła do nas do domu,  mnie kazała grać gamy i wprawki, a sama siadała ze szklanką  gorącej herbaty i ciastem w ręku, i odpływała.... Nie lubiłam jej , bo była wyniosła., bez spokojnego  podejścia do dzieci....Ale skoro lekcje były zapłacone [ w postaci worka ziemniaków czy węgla, który tata zawoził jej na sankach do domu] trzeba było siadać do pianina. Mama się nie wtrącała, uważała tę naukę  jako taty fanaberię a moje granie nazywała brzdąkaniem....... a ja pewnego dnia miałam dość., i postanowiłam w tym czasie kiedy miała przyjść "graczka" zamknąć się w ubikacji na półpiętrze. Na nic były wołania abym wyszła.... nie i nie...
no i mój  kochany tata, skoro lekcja była już zapłacona  sam siadł do pianina.....
efekt był wymierny, , bo stwierdził , że mnie graczka nic nie nauczy.....i ją odprawił.
Dopiero kiedy miałam 10 lat poszłam do normalnej szkoły muzycznej..... na popisy czyli tzw. wywiadówki chodził tata, mama nie była nigdy.... a mnie tak brakowało tej maminej opieki,  występowaliśmy na scenie w  auli szkoły  muzycznej,  lub w Teatrze Zdrojowym w Szczawnie Zdroju, koleżankom mamusie poprawiały kokardy we  włosach, wygładzały falbanki sukienek.... a mój tata był na widowni i cieszył się z moich występów , ale mamy nie potrafił zastąpić.
Chodzilismy też razem i do kościoła i na poranki do kina. Tata zakładał garnitur i kapelusz , podawałam tacie rękę i szłam dumna obok niego.
Pamiętam jeden  film.... Rękopis  znaleziony w Saragossie...

Rękopis znaleziony w Saragossie – polski film fabularny z 1964 roku w reż. Wojciecha Jerzego Hasa nakręcony według powieści Jana Potockiego.


W Polsce film emitowany był w pełnej wersji trwającej 180 minut. W USA oraz Wielkiej Brytanii film został skrócony do 152 i 125 minut. W latach 90. Jerry Garcia, Martin Scorsese i Francis Ford Coppola sfinansowali remastering oryginalnej kopii filmu, który już odrestaurowany ukazał się na VHS oraz DVD w 2001. Wielu światowych twórców, w tym Martin Scorsese[1], Luis Buñuel, David Lynch, Lars von Trier, Harvey Keitel oraz pisarz Neil Gaiman uważa go za jeden z najwybitniejszych filmów kina światowego[2].
 Były tam jakiejś sceny,  nie pamiętam ... erotyczne, rozbierane....  i  widzę oczami wyobraźni zażenowanie mojego taty.... że zabrał mnie  właśnie na taki film...


a teraz kilka fotografii z szuflady...


na ćwiczeniach.... tata był  czołgistą



a to już któryś z pochódów pierwszomajowych....

za swoim kółkiem...

śniadanie przy pracy....

przy swojej Karosie, czy Skodzie.... nie wiem....



 to na skwerku w Suchowoli....i słynna taty czarna teczka, stojąca na ławce... nosiłam ją później do szkoły, była solidna, skórzana ....

a to w naszym ogrodzie, tata kochał przyrodę, sadził i pielęgnował kwiaty...


Chwile piękne, zatrzymane w pamięci, pozostaną juz tylko w pamięci.... tata odszedł do Domu Ojca dwadzieścia lat temu.
W podziękowaniu za życie i  wychowanie mogę mu tylko zapalić świeczkę, co też w moim i swoim imieniu czyni jego wnuczka. No i wspomagać go modlitwą, bo i on mnie wspomaga. Kiedy w chwilach kryzysowych, jest mi ciężko , zwracam siędo niego  o pomoc  - i zawsze ją otrzymuję.
Jest to stan spokoju ducha.... i czuję się wówczas tak jakbym szła obok niego i trzymała go za rękę. Piękną , ojcowską, silną dłoń.....

  
Nauczyłeś mnie, Tato,

kochać, wybaczać,

iść z podniesioną głową

przez bezdroża

codzienności.


Nauczyłeś mnie, Tato,

wierzyć mimo wszystko,

że los się odmieni.

I się odmienił.


Dziś, pochylona

nad Twoim grobem,

zapalam świeczkę.

Dziękuję Ci, Tato.

wiersz autorstwa Anety Kulisz