Przemoc psychiczna to zachowania, które pozostawiają blizny w psychice, wpływają na myśli, uczucia, sposób życia, relacje z sobą i innymi.
Doznawaniu przemocy towarzyszy wiele uczuć: bezradność, smutek, strach, złe samopoczucie, obniżone poczucie własnej wartości , pogorszenie zdrowia psychicznego i fizycznego, spadek siły wewnętrznej pozwalającej na ochronę siebie .
Przemoc psychiczna jest jedną z najczęściej występujących form krzywdzenia.
O przemocy mówimy, gdy ktoś sądzi, że wie co jest dla drugiej osoby, i decyduje za nią , niezależnie od jej chęci i potrzeb.
Często osoba stosująca przemoc jest przekonana, że kieruje się dobrymi intencjami , np, troską. Niezależnie jednak od intencji, osoba stosująca przemoc wykorzystuje wyraźna przewag / fizyczną, psychiczną, społeczną, materialną / i powoduje cierpienie fizyczne, psychiczne, łamie prawa człowieka. W wyniku czego osoba doznająca przemocy staje się " słabsza", bardziej wrażliwa, ma ograniczoną możliwość samoobrony.
Najczęściej spotykanymi przejawami przemocy psychicznej są : wyśmiewanie, wyzywanie, ocenianie, używanie wulgarnych epitetów, krytykowanie, poniżanie, upokarzanie, zawstydzanie, obwinianie, stosowanie gróź, szantażowanie, narzucanie swojego zdania, wmawianie choroby psychicznej czy nieporadności, kontrolowanie, ograniczanie kontaktów z innymi, wymuszanie posłuszeństwa i podporządkowania. Lista ta nie wyczerpuje wszystkich sposobów , którymi posługują się osoby stosujące przemoc.
Występowanie tych uczuć i stanów można tłumaczyć np tym, że osoby stosujące przemoc przerzucają odpowiedzialność za swoje czyny i słowa na osoby krzywdzone.
Jeśli kobieta często słyszy od osoby bliskiej, że jest idiotką, Żydówką, Ukrainką, że jest głucha, ślepa, że myśli TVN-nem czy Wyborczą, to zwykle zaczyna się zastanawiać i w siebie wątpić. A od tego dzieli ją mały krok , aby uwierzyć w słowa, które słyszy, i przejąć poczucie winy i wstyd. Chciałabym jednak podkreślić z całą mocą, że nie jest to prawda !
Całą odpowiedzialność za przemoc w rodzinie ponosi osoba ją stosująca.
Niezależnie od tego, co mówiła, czy jak się zachowywała osoba doznająca przemocy.
Nic nie usprawiedliwia krzywdzenia innych.
Nie ma powodu , aby brać na siebie winę i odpowiedzialność, ukrywać swoją krzywdę, ukrywając to , co się dzieje w związku i milczeć.
Każdy z nas ma prawo np. do godnego życia, poczucia bezpieczeństwa, szacunku, decydowania o sobie,wyrażania siebie, posiadania własnego zdania czy do odpoczynku.
Należy protestować, bronić swojego bezpieczeństwa, potrzeby komfortu, dobrego samopoczucia, zdrowia / również psychicznego/.
Przemoc sama nie ustanie. Nieprzerwana z czasem staje się bardziej bolesna, dotkliwsza dla osoby jej doznającej.
Gdy chodzi o przemoc w rodzinie, warto zwrócić się po pomoc do osób z zewnątrz: przedstawicieli służb, instytucji zobowiązanych do pomocy osobom krzywdzonym.
Pierwszym krokiem do jej zatrzymania jest przerwanie milczenia, by nie była zamknięta w czterech ścianach, a także szukanie pomocy i korzystanie z niej , danie sobie i swojej rodzinie szansy na życie bez przemocy.
Korzystałam z broszury Ogólnopolskiego Pogotowia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "Niebieska Linia"
