Niezbadane są losy ludzi, ich poplątane ścieżki, które się krzyżują po latach.
Właśnie wczoraj doznałam takiej niesamowitej sytuacji.
Wybrałam się z kijkami do Grzmiącej , do starego kościółka, daleko to ode mnie, ale pogoda dopisała więc sobie pomaszerowałam.
w Grzmiącej jako harcerka w latach 60-tych miałam zbiórki ze swoją drużyną, przyjeżdżały tam również inne zastępy, więc świetnie się bawiliśmy.
W mojej pracy miałam koleżankę, która mieszkała jako dziecko w tej wsi, tam miała rodziców, ale obecnie mieszka z rodziną w mieście. To taka dygresja.
Powędrowałam sobie na cmentarz, obfotografowałam kościół, który niestety jest zamknięty w dni powszednie, i spokojnie wracałam do domu. Już na krzyżówce zobaczyłam sympatycznego, starszego pana / 88 lat/ który do mnie zagadał: a pani to stąd ? nie - mówię, zrobiłam sobie małą wycieczkę sentymentalną do lat młodości. Mówię, miałam tu kiedyś koleżankę Marysię, z która pracowałam, ale jestem już na emeryturze i nasz kontakt się urwał. Pan zaciekawiony pyta ...a jak się nazywała ta koleżanka ?
Marianna P. mówię....
oooo ....pan aż zaniemówił..... to moja córka , ja tu zostałem a ona mieszka w Wałbrzychu, ale przyjeżdża do mnie.
no i nawiązała się dłuższa rozmowa, pan zaprosił mnie na kawę do swojego domu, wykręcił numer do córki i podał mi słuchawkę.
Oj jaka była konsternacja i radość , kiedy zaczęłyśmy rozmawiać...
po tylu latach / ponad 15/ odnalazłyśmy się w tak nieoczekiwany i niesamowity sposób.
Jak to los potrafi jednak pomóc w spotkaniu....
.......Kościół Narodzenia Najświętszej Panny Marii w Grzmiącej
Kościół wzniesiono prawdopodobnie około 1588 r. w czasie, gdy miejscowa ludność w przeważającej mierze wyznawała luteranizm. Po zakończeniu wojny trzydziestoletniej w 1648 r. świątynię przekazano katolikom, przeprowadzając w 1649 r. jej remont i dobudowując wieżę. Wówczas był to kościół filialny parafii w Mieroszowie, potem w Wałbrzychu. W ciągu kolejnych stuleci świątynia była wielokrotnie modernizowana i remontowana. Wzniesiono ją z drewna w konstrukcji zrębowej, posadawiając na kamiennej podmurówce. Jest to skromna, ale malownicza budowla salowa, z jednorodnym wnętrzem krytym kolebką i z emporami na słupach po stronie zachodniej oraz północnej. Dachy kryte są gontem. Od północy do kościoła przylega wieża, a od wschodu – niewielka zakrystia. Do wyposażenia kościoła z czasów, gdy służył ludności ewangelickiej, należą dwie ławy z około 1620 r., ambona i kamienna chrzcielnica z 1. połowy XVII w. Natomiast katolicy pozostawili w świątyni ołtarz główny z połowy XVIII w. Wokół kościoła znajduje się cmentarz otoczony kamiennym murem z bramką. Nieopodal plebania z portalem z datą 1736. Cały zespół jawi się niezwykle malowniczo, także z racji swego usytuowania na stoku wzniesienia.
Opis zaczerpnięto ze strony - Dolnośląskie szlaki kulturowe
