Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przyroda. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przyroda. Pokaż wszystkie posty

2 października 2013

ARKA NOEGO




 Mieszkam jednak w magicznym miejscu... a to za sprawą   pana Milińskiego, wszechstronnego artysty....
Mamy tu i  Zamek Śląskich Legend,  i Napoleona, ....
więcej pod linkami...

ZAMEK ŚLĄSKICH LEGEND 
Dariusz Miliński
Galeria 
przy drodze , którą codziennie przemierzam z moim psem powstaje dzień po dniu drewniana konstrukcja....Arki Noego







a tu relacja samego Artysty...

http://www.prw.pl/articles/view/30830/arka-milinskiego-w-plawnej-zobacz

Skoro na Arce będą znajdowały się zwierzęta, to śmieję się, że być może i moja Mosia będzie tam "robiła za gwiazdę " 

A poranki już są chłodne i mgliste ale piękne....... oto kilka migawek







POCAŁUNEK ZIMY......



GDYBY NIE WIEK  I ..    .MOŻNA BY POWIEDZIEĆ..... PIJANE DZIECKO WE MGLE...







Jesień

Drzewa na wieczną jesień schodzą w szare parki
przez pastelowe chwile przegniłej pogody;
w zamglonych nocach dni kucające o zmrok;
czai się pustą twarzą niebo bez obłoków.

Rano... znowu się budzę w przekroplonej ciszy,
sen odrasta w powiekach napęczniałych męką,
Szarość tańczy po szybach pajączkami pyłu,
pokój się wpół unosi na ugiętych rękach
i sennie mi spogląda w rozproszone oczy...

Rano... w szum odbiegają myśli już odległe
i ty odpływasz w zachód mgieł odeszłym...
ulice wchodzą oknem, blade bezobliczem,
szorstką powierzchnią bruków w szyby mgłami spierzchłe.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Dzień się prześliźnie długim, lepkim ślizgiem
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
aż spłynie wieczór gęsty z szarych tapet
i westchnie jesień odległych pociągów wysapem,
Szarość pokoi podpali się zgniłą purpurą chryzantem.
W nocy pies we mgle szczeka,
rozpruwa szwy ciszy
i czkawka echa kaszle z przegniłych płuc podwórz.
Nie chodź po zwiędłym zmroku, lepiej okno otwórz:
przestrzeń powiewa w usta gorzką, wonną jesień.
Krzysztof Kamil Baczyński

28 sierpnia 2012

JESIENNIE

Codziennie wracamy do domu jak rolnicy z pola.... o zachodzie słońca. Jednak dzisiejsze niebo było tak cudowne że zatrzymywaliśmy się kilka razy aby zrobić zdjęcia  naszych nowych okolic. Przypominają Szwajcarię Kaszubską czy dolne połoniny w Bieszczadach.... W promieniach zachodzącego słońca graja kolorami wczesnej jesieni....










 a to wieża naszego koscioła widziana z góry.....



12 września 2011

DARY PRZYRODY

W tym roku jak nigdy dotąd..... hmm znów to słowo .....jem  do woli dary przyrody, owoce,  które smakują zupełnie inaczej niż te kupowane w sklepie.Tutaj są zrywane bezpośrednio z drzewa, krzaczka.... pachną słońcem i miłością.
Najpierw były czereśnie, wspaniałe, soczyste, czerwone, żałuję , że nie zrobiłam zdjęcia drzew, oblepionych owocami, ale mam fotkę na drzewie, z Mosią, która wspaniale wchodzi po drabinie...
później agrest, brzoskwinie, teraz  maliny, śliwki, gruszki, jabłka, winogrona..... wszystko z własnego ogrodu,



Szczęśliwi są ci , którzy potrafią docenić własny kawałek ziemi,  ogród, sad....
w mieście wszystko wygląda inaczej.
Tutaj dostrzegam to dobrodziejstwo posiadania własnej ziemi, a kiedy jeszcze Ludwik przyniesie mi w dłoniach garść pachnących  poziomek zebranych porankiem pod własną radiostacją,  czy teraz jesienią orzechy z leszczyny, które obrane podaje mi wprost do buzi..... czegóż  można więcej pragnąć ?

 

Owoce jesieni

Jabłek buzie rumiane,
Gruszek sople, łezki.
Noce liściem szemrane,
Świt nieba niebieski.

W lasach kalin korale,
Róż kaiki, szkarłatne.
W babim lecie traw- szale.
Tarniny granatne.

Grona cierpkich jarzębin,
I rajskie jabłuszka.
I żołędzie od dębin.
Dzika drzemie gruszka.

Leszczyn owoc- orzechy,
Świerków świece- szyszki.
Zerka spośród liść, strzechy.
Bzu jagody- mniszki.

Lśnią łaciate kasztanki,
Po drodze, na miedzy.
Olszy czarnej- baranki,
Sosny szyszki- szpiedzy.

Głogu drobne cekiny,
Oczka purpurowe.
W korze ściętej brzeziny,
Opieńki miodowe.


Józef Bieniecki

23 lipca 2011

CHLEB

...Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba
Podnoszą z ziemi przez uszanowanie
Dla darów Nieba....
            Tęskno mi, Panie... \

Do kraju tego, gdzie winą jest dużą
Popsować gniazdo na gruszy bocianie,
Bo wszystkim służą...
            Tęskno mi, Panie...





Wracaliśmy kiedyś do domu , drogą wiodącą przez pola.... Ludwik zatrzymał auto...zachwycił nas krajobraz, -  łany zboża dojrzewającego na słońcu, zboża z którego będzie chleb....
Złociło się całe pole, wiał silny wiatr kołysząc dorodnymi kłosami ...a my.... już widzieliśmy upieczony , świeży chleb, czuliśmy jego zapach i smak....
ech, wrażliwcy..... na piękno...
A tyle chleba się niestety marnuje, ludzie nie szanują tego podstawowego produktu żywieniowego...wyrzucają do śmietnika....
jakże pięknie napisał Norwid w swoim wierszu....  szacunku ludzi, którzy na ten chleb aby powstał ciężko pracowali więc potrafili go docenić.






Oprócz chleba jako produktu żywieniowego jest jeszcze Chleb Życia.... i o tym większość ludzi już zapomina, uważając,  że wiara jest indywidualną sprawą każdego człowieka i nie należy się nią afiszować. A przecież w każdym człowieku drzemie pragnienie Miłości...

Człowiek jest i będzie zawsze w swoim najgłębszym
jestestwie poszukujący.
Tęsknota za utraconym rajem jest wpisana w jego serce.
Ludzie szukają przez całe swoje życie, na wielu,
Często okrężnych drogach, bezdrożach i manowcach.
Szukają jakiegoś zbawczego portu, stołu z chlebem
i winem, serca i życzliwej dłoni.
Cichej obecności kogoś, która trwa
Nawet wtedy, gdy zamilkną słowa. 

— Phil Bosmans

  Kiedy człowiek przez całe swoje życie idzie


ciemnym, obskurnym  korytarzem widząc na końcu drogi światło.... Światło Życia...

 aż dostrzeże 

 i odnajdzie Wielką Miłość, daną człowiekowi wraz z drugim CZŁOWIEKIEM
Dobry człowiek jest jak małe światełko. Wędruje poprzez mroki naszego świata i na swojej drodze zapala zgaszone gwiazdy.

Prosiłem o siłę, bym mógł coś osiągnąć,
otrzymałem słabość,
bym mógł być posłuszny.

Prosiłem o zdrowie,
bym mógł czynić większe dzieła;
otrzymałem ułomność,
bym mógł czynić dzieła lepsze.

Prosiłem o bogactwa ,
bym mógł być szczęśliwym;
otrzymałem ubóstwo, abym mógł być mądry.

Prosiłem o władzę,
bym mógł być chwalony pośród ludu ;
otrzymałem niemoc,
bym mógł odczuć potrzebę Boga.

Prosiłem o wszystko ,
bym mógł cieszyć się życiem;
otrzymałem życie,
bym mógł cieszyć się wszystkim.

Nie otrzymałem niczego, o co prosiłem,
lecz otrzymałem wszystko,
czego pragnąłem!
Autor: Mike Yaconelli

1 października 2009


Jesień dziś płacze kropelkami deszczu, pogoda nie sprzyja spacerom bo zimno i wieje wiatr. Ale ja dziś musiałam załatwić pewną sprawę i wybrałam się do miasta. No i umówiłam się na kawę z L. porozmawialiśmy sobie dziś tak poważnie, spokojnie, L. umie słuchać ... to ważna umiejętność, nie każdy potrafi w milczeniu wysłuchać drugiej osoby. No i dowiedziałam się, że jestem....."hrabiną " ?
pytam dlaczego ? i odpowiedź: zachowujesz się jak rasowa hrabianka, choć jesteś bardzo bezpośrednią osobą, ale potrafisz zachować dystans do pewnych spraw, umiesz się wszędzie znaleźć, masz wiele taktu i wyczucia....itd....
jakże odmienne zdanie na mój temat ma mój M. - durna baba, głupia baba.....
i jakże tu nie porównywać ...
L. też jest rasowym człowiekiem, pochodzi z herbowej rodziny, ma dokumenty rodowe...stąd jego opinia o mojej osobie jest dla mnie bardzo miła. A swoją drogą jako dziecko zawsze słyszałam od własnej mamy, że nie pasuję do rodziny bo mam "hrabiowskie zachowanie" i powinnam urodzić się na dworze królowej Elżbiety ..... widać już wtedy miałam zadatki jako kilkuletnie dziecko :)
zostało mi to do dziś, i nie wiem skąd się wzięła moja inność, choć czasami jestem uważana za "dziwną osobę" nie pasującą do teraźniejszości. A mnie jest z tym już dobrze, nikogo nie przekonuję do własnego zachowania, jeżeli mnie nie potrafi zrozumieć to po prostu się wycofuję i koniec.

i piękny wiersz z blogu jarzębiny, który został mi podarowany
Podaj mi rękę, przyjacielu, wyciągnij ją
Spraw by tej dłoni sięgnęła ma dłoń
Chcę się uchwycić ze wszystkich sił
Twej ręki jakbyś tu przy mnie był

Chcę czuć jej ciepło blisko, blisko
Podaj mi rękę….to wszystko Pomóż mi proszę, mocno mnie trzymaj
Chwyć pewnie, trwaj, nie przemijaj
Twej dłoni dla mnie tli się nadzieja
Przyjaźń na drobne nie rozmienia
Co między nami blisko, blisko Podaj mi rękę….to wszystko Jeśli mój statek dna już sięgać zacznie
Ciebie pociągnąć mogę niebacznie
Dłoń oswobodzę, wypuszczę palce Życie ocalisz w niepewnej walce Póki nadzieja bądź blisko, blisko
Puszczę Twą rękę...to wszystko

29 lipca 2009

SMUTEK


Lubię wędrówki po górskich szlakach.Oprócz podziwiania piękna przyrody można się wspaniale wyciszyć i zregenerować. Wędruję więc ze swoją grupą szlakami, medytując po drodze , w oderwaniu od zwyczajnych spraw. Jestem jednak zwierzęciem samotnikiem, choć w grupie - to jednak w pewnym oddaleniu. Nie kręcą mnie rozmowy i lekkie ploteczki, wolę aby była obok mnie osoba, która milczy - i przezywa duchowo to samo co ja. Mam taką przyjaciółkę..... znajomość szkolna z przed 40 lat.... odnalazłyśmy się na NK.... i dopiero teraz odnajdujemy w sobie pasje, które do tej pory były ukryte.... Nie potrzeba nam wielu słów, choć sprawy osobiste są dla nas zamknięte, [ tak jest lepiej ] ... nie zwierzamy się sobie z własnych problemów. Czerpiemy radość z tego, że czasami uda nam się spotkać, porozmawiać i ...pomilczeć. Nie obciążamy psychiki kłopotami....tych zawsze jest dosyć. A żyć trzeba, i cieszyć się dniem codziennym....
Właśnie dziś dotarła do mnie wiadomość o śmierci naszej koleżanki.... wstrząsnęła mną, choć wiedziałam, że choruje...
Ale kiedy odchodzi osoba bliska, znajoma , bardziej boli. I zdaję sobie sprawę, że każdego z nas czeka taki sam los. Oby tylko nie był poprzedzony ogromem cierpienia, którego nie sposób unieść.
Ale ponoć : jakie życie - taka śmierć.....
Ona już jest szczęśliwa, dołączyła do syna, którego straciła tragicznie...

Patrząc na to, własne cierpienia stają się mniejsze, można je ofiarować Bogu....
Dusza trochę uspokojona, chłodniejsza , choć dla mnie to marazm... Ja potrzebuję do życia bodźców, pozytywnych !!!! a taki letarg.... to jakby......
Ale może tak jest lepiej ?

Niedawno minęła pewna 40 rocznica :) były życzenia i rozmowa..... z oddali.....
i słowa wypowiedziane poprzez wiersz...


Co by to było Stale ogrzewam się wspomnieniami
doznań, uniesień, uroczych pejzaży.
Wtedy znanymi wędruję szlakami,
w których są miejsca, gdzie można pomarzyć
co by to było, gdyby się inaczej życie potoczyło. Lecz inną drogą na jawie wędruję
i na niej inne koloryty losu.
Jak na blejtramie myślami maluję
barwy jesieni z krzewinkami wrzosów
wraz z tym, co było
i co bardzo wiele tu,
dla mnie znaczyło
Ewa Willaume - Pielka

i trochę radości w tym smutku....

10 marca 2009

MARZEC


Wiosna zbliża się wielkimi krokami, choć dzisiaj padał śnieg , to w powietrzu już unosi się cudny, świeży zapach...ziemi, wiatru...
Już mi się marzy długi, spokojny spacer po lesie, z obeschniętą ziemią , pierwszą trawą...Mam nadzieję, że już wkrótce spełnią się moje marzenia.
Byłam na spotkaniu swojej grupy turystycznej , którą niestety trochę zaniedbałam, pośpiewaliśmy rajdowe piosenki, i myślę, że wkrótce wyruszymy na szlak z plecakiem na plecach i z pieśnią na ustach....
Kobieta na poprawę nastroju idzie na zakupy. Święta prawda. Byłam na zakupach, kupiłam sobie nową pomadkę, róż, krem, buty do spodni.... i poczułam się wspaniale.
Tylko dlaczego ta emeryturka taka "mala" ???
No i udziergałam sobie nową spódniczkę, czekam na lepszą pogodę aby się w niej pokazać.
I tym optymistycznym akcentem kończę...