1 października 2010

NK


Wróciłam dziś ze spotkania z dawnym kolegą z pracy, właściwie pracowaliśmy w zupełnie innych działach i nie mieliśmy prawie żadnych kontaktów. Dzięki NK odnaleźliśmy się na profilach , i od czasu do czasu pisaliśmy sobie komentarze. Teraz po dłuższej przerwie spotkaliśmy się , miło nam się rozmawiało, ale popełniłam gafę ...z rozmowy wynikało, że robi w domu remont, powiedział, sam go robię.... na to ja zażartowałam .. no tak zawsze facet robi sam bo żona nie pomaga....
usłyszałam ... nie mam żony... jak to nie masz ? znów moje głupie pytanie.... i odpowiedź ...rozszedłem się 2 lata temu....
Boszszsz ale mi się głupio zrobiło, nie wiedziałam o tym, nigdy nie poruszał tego tematu więc i ja nie pytałam, sądziłam , że są zgodnym małżeństwem.... jakże pozory mylą...
rozmowa zeszła na temat rozwodów,
coraz więcej małżeństw po odchowaniu dzieci, i ich usamodzielnieniu postanawia się rozejść..Z tego wniosek, że małżeństwa te nie były oparte na prawdziwej miłości. ? Coś się w życiu gubi,traci więź z drugą osobą, nie pozostaje nawet przyjaźń. Dlaczego tak się dzieje ?
Myślę , że człowiek który ma już jakiś bagaż doświadczeń za sobą, pragnie przeżyć resztę życia szczęśliwie, liczy na uczucie jakie może mu się jeszcze w życiu przytrafić, bo przecież każdy człowiek pragnie być kochanym.
Rozumiem takich ludzi, i przyznam, , że ja też często o tym myślałam,tylko kobiecie trudniej rzucić wszystko na jedną szalę i rozpocząć życie od nowa. Jednak mężczyźni mają większą swobodę i pole działania. Są bardziej niezależni.
Zastanawia mnie tylko, dlaczego właśnie ze mną chciał się spotkać. Nigdy nie byliśmy w bliskim koleżeństwie, ot normalna znajomość z pracy.
Czego więc oczekiwał ? gdybym nie poruszyła tego tematu pewnie nadal żyłabym w nieświadomości i przeświadczeniu, że są dobrym małżeństwem.
Ale.... wczoraj przyszła mi do głowy taka myśl... dziwna, nie wiem dlaczego .... pomyślałam , że zapytam go czy jest szczęśliwy w swoim związku....
dziś już nie muszę pytać.....
smutne to....
ja też nie jestem w swoim szczęśliwa, choć mój m. nie jest złym człowiekiem , nie mamy wspólnych zainteresowań, to się pogłębia latami, kiedyś nie było źle, ale z biegiem czasu nasze drogi się rozminęły. Mamy zupełnie inne oczekiwania wobec siebie, i to się już nie zmieni, Żyjemy obok siebie a nie dla siebie, nie ma miłości, chyba przyjaźni też nie.... ot zwykła poprawność, choć czasami naruszona m. ekscesem....
Może innej kobiecie takie życie by to odpowiadało, ja jestem za wrażliwa , potrzebuję subtelnych bodźców...i ...pragnę miłości....

Temat z GG otwarty, może jeszcze wrócimy do tej rozmowy ... choć G, umie wspaniale słuchać...a ja mogę być z nim szczera
Życzę mu odnalezienia siebie...

21 września 2010

GŁOGÓW


Od dwóch dni prześladują mnie ciężkie sny....
pierwszy dość dobrze pamiętam:
wiem na pewno, że jestem w Głogowie / choć nie znam nikogo w tym mieście/, odwiedzam swojego przyjaciela w domu w starej przedwojennej kamienicy, siedzimy w pokoju stołowym przy dużym okrągłym stole, jest też jego mama / nieżyjąca już/ i jeszcze jakaś osoba, bez ustalonej tożsamości. Później wychodzimy na balkon, a po powrocie oglądam bibeloty w mieszkaniu....trochę to ponure wnętrze, przypomina mieszkanie z lat 50, ciemnawe, bez koloru. Na tym stole leży obrus, taki pluszowy we wzory , z frędzlami.... widywałam takie tylko na fotografiach.
Kolejna scena, biegnę ulicami Głogowa na stację kolejową aby nie spóźnić się na pociąg..., widzę stare budynki, kręta uliczkę wybrukowaną dużą kostką, wpadam na peron , pociąg nadjeżdża ale nie zatrzymuje się od razu , wskakuję więc w biegu z wielkim strachem i przerażeniem w oczach, że mogę upaść na tory. Przebiegam dwa chyba wagony , stare, takie ze stopniami na zewnątrz i biegnące wzdłuż wagonu, szukam kogoś.... nie wiem kogo.....
pociąg zwalnia i zatrzymuje się, a ja spokojnie wysiadam na coś podobnego do peronu...
budzę się w środku nocy i staram się zapamiętać sen, ponownie zasypiam, ale rano po przebudzeniu obrazy ze snu wracają w całej okazałości i kolorach....

i sen drugi , ale tutaj już pamiętam tylko fragment:
jestem ponownie w jakimś mieszkaniu , nie wiem gdzie się znajduje, jedna ściana pokoju w kolorze ciemnego błękitu, jest zburzona, gruz leży na środku , do wysokości 1 metra, prawdopodobnie zburzono ścianę aby połączyć pokój z kuchnią...

nie wiem co oznaczają te sny, ale wiem że czułam się zmęczona po przebudzeniu...
nie było to przyjemne uczucie....

11 września 2010

TWOJA MIŁOŚĆ



Trzymam w dłoniach Twoją Miłość, jest taka ciepła i radosna, zabrałam ją z twoich postów, aby była już na zawsze ze mną.
To ona budzi mnie rano ciepłym pocałunkiem i szepce ...wstawaj.....zabieram ją na poranny spacer. Aby nie zmarzła wkładam ją do wewnętrznej kieszeni kurtki, tej od serca...aby była bliziutko.
Kiedy siadam przy biurku - zmienia się w kubek parującej, czarnej kawy..... muskam ją delikatnie ustami, smakuję, gładzę uszko filiżanki..... i powoli piję.....
smakuje wybornie.
Później zabieram Twoją Miłość do kuchni, gotujemy posiłek.... może dziś rosół ?
Sadzam ją na parapecie okiennym, odsłaniam firankę aby grzały ją promienie jesiennego słońca, i wspólnie obieramy jarzyny, zapalamy gaz.... rozmawiamy....
nie zapomnij o lubczyku, podpowiada mi.... wiem, że Twój Mężczyzna go lubi...
Masz rację Twoja Miłości ... lubi, więc do garnka wędruje zielony afrodyzjak....
Kiedy siadam w fotelu z drutami na kolanach... ona sadowi się obok, patrzy na poruszające się druty.... to będzie szalik dla Jego Wysokości pyta ?
A kiedy dzień już zmierzcha i pora na spoczynek ...wymyka się Twoja Miłość do SPA, słyszę jak się pluszcze,
później moja kolej, ... przemykam się jeszcze wilgotna do łóżka....
Ona już tam jest, czeka, zamyka mnie w swoje ramiona.....
preludium Szopena
preludium jej dłoni na moim ciele
klawisze białe, czarne, czasami bemol lub krzyżyk...
koncert trwa..... aż do Wielkiego Finału .....
a później już tylko largo, lento....adagio......
zamykam oczy a Twoja Miłość szepcze mi do ucha...
już na zawsze będę z tobą, śpij kochanie, jestem obok...

jestem SZCZĘŚLIWA....

10 września 2010

CDN....


Dokończę wczorajszy wpis..... bo nie daje mi ten temat spokoju.
Może wcale nie ma tej wielkiej miłości pisanej przez duże M ? może to normalne życie z człowiekiem , z którym jest mi dobrze jest właśnie tym uczuciem ?
Pewnie ja idealizuję - a samymi ideałami trudno żyć.
Trzeba oddzielić prozę życia od marzeń i niespełnionych nadziei. Może ich wcale nie ma na tym świecie. Może to nowy wymiar czasu je dopiero spełni ?
A. chciałabym spotkać się z tobą jeszcze w "tym wymiarze" przy dobrej kardamonowej kawie...
Zapraszam

My się spotkamy w innych snów wymiarze,
Pod lepszym słońcem i pod lepszym niebem.
Gdy rozpoznamy w tłumie swoje twarze
Powiesz-Tak długo czekałem na ciebie.

Wzrok nasz się złączy i cicho szepniemy,
Że warto było tęsknić długie lata.
Lecz czym jest parę takich lat na ziemi
Wobec ogromu i potęgi świata?

Może się nasze serca uspokoją,
Odrzucą dawne smutne uprzedzenia.
Ty będziesz moim a ja będę twoją,
Pełni nadziei i swego spełnienia.

9 września 2010

SŁOWA


Zastanawiam się czasami jak łatwo niektórym osobom przychodzi mówienie prostych prawd, potrafią bez "owijania w bawełnę " powiedziec to wszystko, co innym sprawia trudność. I nie chodzi o trudność wymawiania poszczególnych słów, chodzi o ich ciężar gatunkowy....
no bo na przykład ktoś mówi, lubię cię... czasami jest to powiedziane ot tak sobie, na wyrost, ja natomiast zanim powiem, muszę być przekonana na 100%, że naprawdę lubię tę osobę.
Jeszcze bardziej skomplikowana jest sprawa ze słowem kocham, no bo jak tu wiedzieć, że naprawdę jest to ta właśnie, jedyna miłość ? Kiedy ma się za sobą nieudane związki ?
Wszystkie dotychczasowe fakty pozwalają stwierdzić, że tak właśnie jest, ale tym bardziej jest większy opór od wypowiedzenia, wyszeptania tego słowa ukochanemu.
To tak jakby sie już zatrzaskiwało za sobą bramę, a przecież mam olbrzymie poczucie własnej niezależności i wolności. Jednocześnie pragnę aby właśnie ta osoba usłyszała to na co czeka...jest tego warta, a ja - nie potrafię.
Jak pogodzić wodę i ogień ? Czy to jest w ogóle możliwe ?

Ogień i woda

Kwiecistość uwielbień kłębek myśli toczy
zamotana w kokon różowych powoi.
Wplatam twoje słowa do moich warkoczy
intuicja szeptem - duszę niepokoi.

Ogień drży w kominku - cień mglisty na ścianie
wydłuża się rośnie wychyla z szeregu.
Serce komponuje miłosną litanię
ja włączam hamulec - zatrzymuje w biegu.

Czego się obawiam - wyrazić nie mogę
kielich napełniony aromatem - wina?
Nie chcę zbierać pereł rozdeptanych nogą
ta miłość być może, kwaśna jak cytryna.

Przesiewam ziarenka w bardzo gęstym sicie
osnuta jak motyl w pajęczych pazurach.
Chcę żywić się prawdą i nie cierpieć skrycie
gdy słyszę szum wody, szukam źródła w chmurach.
Autor: Sabrina

1 września 2010

JESIEŃ

z



Jesień wkroczyła w tym roku niespodziewanie szybko, z końcem sierpnia w Tatrach spadł śnieg....
ten rok jest w ogóle bardzo niespokojny, najpierw sroga zima z ostrymi mrozami, później wiosenne i letnie powodzie... widać jakieś zmiany w pogodzie....
czyżby zaczęła się sprawdzać przepowiednia o zbliżającym się końcu świata ?
A ja mam tyle jeszcze nowych pomysłów, niespełnionych marzeń. Czy zdążę je wszystkie zrealizować?
A jedno z najważniejszych - spotkanie z G. bardzo chciałabym go poznać, zobaczyć jak mówi, jak się uśmiecha, poczuć ciepłą dłoń..... po prostu żywego człowieka. Ale czy to nastąpi ? Nie wiem ........
To także nasza jesień życia... więc nie mamy dużo czasu.....




Jesień

Już jesień
rodzi się w moich oczach .
Króluje
przez kilka miesięcy
i odchodzi
JESTEM JAK JESIEŃ
złota ,
szczera
ciepła
zimna .
KOCHAM JESIEŃ
Kiedyś przysypie mnie
liśćmi
JESTEM JESIENIĄ...
Widzę , że przemijam
Maria Jasnorzewska Pawlikowska















11 sierpnia 2010

WYOBRAŹNIA



Co się wydarzyło w Madison County ", Robert James Waller
moja najpiękniejsza książeczka miłosna, nie wiem dlaczego właśnie ona tak działa na moje zmysły, jest pełna przecudownego , ciepłego erotyzmu, bez wulgarności, durnowatych opisów....


Nastrojowa, utrzymana w balladowej tonacji opowieść o płomiennym romansie dwójki niemłodych
już ludzi, których drogi krzyżują się na chwilę, by rozejść się na zawsze
. On - Robert Kincaid - fotograf współpracujący z "National Geographic",
przedkładający wolność nad karierę, który przebywa do Madison County,
by fotografować zabytkowe kryte mosty. Ona Francesca Johnson - przykładna
żona farmera ze stanu Iowa, kobieta niespełniona, choć pogodzona z losem.
Przypadkowe spotkanie przeradza się we wzajemną fascynację, niezwykle
intensywny fizyczny i duchowy związek. Po kilku dniach spędzonych razem
uświadamiają sobie, że są dla siebie stworzeni. Francesca staje przed
dramatycznym wyborem - czy iść za głosem serca, czy pozostać lojalną wobec dzieci i męża?

to opis promujący książkę,
czytałam ją kilka razy i często do niej wracam....
filmu nie oglądałam, nie lubię kina , nie lubię filmów. Zabijają moją wyobraźnię,
ja , czytając stwarzam sobie własne postaci, wiem jak wyglądają, jak są ubrane, uczesane, widzę plan dookoła, wodę, las, to wszystko co autor opisuje. To pozostałości dzieciństwa, kiedy połykałam już jako 6-latka bajki, a telewizji jeszcze nie było...
Żyłam w świecie baśni, później powieści, pamiętników, sag....
Miałam swój własny "teatr" na zawołanie, często zasypiając widziałam jeszcze to wszystko o czym przeczytałam.
Miało to swoje również złe strony, opowieści z opisem okrucieństw, przemocy, często mi się śniły, a nieraz i na jawie widziałam te sceny.
Nie przebrnęłam też do końca książki "Most na Drinie: Autor: Ivo Andric, a to za sprawą opisu kaźni na początku powieści.
Na nic się zdało późniejsze przewracanie i "czytanie", i to, że autor powieści to Noblista z 1961 r. ciągle widziałam scenę tortur i śmierci....
Nie przeczytałam.... choć bardzo chciałam.

I tak to jest z książkami, i moją wyobraźnią,

9 sierpnia 2010

AUDIOBOOK


Skończyłam wczoraj odsłuchiwać " Dom nad rozlewiskiem " Małgorzaty Kalicińskiej, nie czytałam książki bo mam problemy ze wzrokiem. Należę teraz do biblioteki dla niedowidzących i niewidomych , i tam wypożyczam sobie książki do słuchania.
Jestem oczarowana.... fabuła lekka, przyjemna , ale dla mnie ważna jest wyobraźnia. Widziałam ten dom, jezioro, postaci.... i kiedy córka powiedziała że w TV jest taki serial, obejrzałam... i byłam rozczarowana...
W mojej wyobraźni wszystko było piękniejsze, Gosia zupełnie inna niż serialowa...Tomasz również....
Zdecydowanie wole słuchać i czytać, wtedy działa wyobraźnia, mam ją baaardzo rozbudowaną , widzę kolory, czuję zapachy.Fabuła przewija się wolno.....nigdzie się nie śpiesząc....
I co ciekawe, zostały wymienione w książce moje ulubione tematy...
Po pierwsze... nokturny grane przez Rafała Blechacza, słucham ich kiedy jest mi źle, kiedy mam chandrę...
po drugie... wspomniana jest książka " Co się wydarzyło w Madison County"
dla mnie jest ona przepełniona cudownym erotyzmem, Choc nie ma tam opisów technik seksualnych, pozycji, jest dla mnie szczytem spełnienia się, przeżycia czegos nieziemskiego..
Najpiękniejszy afrodyzjak w literaturze.
napiszę kiedyś o niej więcej

30 lipca 2010

SERCE


Uczucie do drugiego człowieka ma różne oblicze, kogoś lubimy, kogoś podziwiamy, kogoś kochamy....
a miłość wybiera sobie z miliona osób - te , którymi chce ich sobą obdarzyć. Miłość jest ślepa.... nie patrzy często czy wybrane przez nią osoby są wolne, czy nie mają jakiś zobowiązań wobec innych...
ot tak po prostu Amor sobie strzela ....i trafia
I co ???
no właśnie, ukazuje swoje oblicze , ogarnia ich ciepłem, przyjaźnią, słodyczą, mami....
i wtedy zaczyna się dramat, ludzie cierpią bo widzą,że jest im ze sobą tak dobrze jak nigdy dotąd, rozumieją się bez słów, zaczynają marzyć o sobie,
a wiadomo że nigdy nie będą razem.
I jak tu teraz powiedzieć: czy miłość taka to udręka bo pozostaje niespełniona ?
czy raczej nagroda, że udało im się przeżyć wspaniały epizod w swoim życiu ?
czyli : szklanka tylko do połowy napełniona, czy aż do połowy ?

Właśnie tak jest i co, mam napisać że nie kocham? jak serce mówi że kocha... Zdaję sobie sprawę z tego że wszystko ma swoje granice. Moja dusza jest szczęśliwa i cierpi, nieraz myślę i zadaję sobie pytania dlaczego właśnie poznałem Ciebie, żeby moja dusza tęskniła a ja miał łzy w oczach??? słowa skopiowane z .......

Czytając je zaczęłam się nad tym tematem zastanawiać, dlatego próbuje znaleźć na nie odpowiedź.
Ale odpowiedzi nie ma, bo ile jest osób obdarowanych miłością , tyle pewnie będzie odpowiedzi.

"Jak się nazywa to nie nazwane jak się nazywa to co uderzyło
ten smutek co nie łączy a rozdziela

przyjaźń lub inaczej miłość niemożliwa
to co biegnie naprzeciw a było rozstaniem
wciąż najważniejsze co przechodzi mimo
przykrość byle jaka
jak chłodny skurcz w piersi
ta straszna pustka co graniczy z Bogiem

to że jeśli nie wiesz dokąd iść sama cię droga poprowadzi"
ks. Twardowski

29 lipca 2010

RADIO MARYJA


odszukałam dziś i wklejam.....
na komentarz nie mam siły.....

Czy wolno zgodzić się na rozwód (2010-07-27) Rodzaj audycji: [Audycja dla małżonków] Autor: dr Mieczysław Guzewicz - biblista Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=22378

28 lipca 2010

WYZNANIE

Piękny utwór ze wspaniałymi , ciepłymi słowami..... rozczuliłam się i rozmarzyłam słuchając ...gdyby słowa pisane zostały wypowiedziane naprawdę i gdyby był to szept człowieka z którym chciałabym spędzić resztę życia....byłabym najszczęśliwsza osobą.
Niestety , życie nie jest usłane różami, popełniamy w nim wiele błędów, których nigdy już nie da się naprawić. Często sytuacje przesłaniają nam sedno sprawy, bierzemy substytut nie widząc oryginału. A później przychodzi nam za to płacić nieprzespanymi nocami, tęsknotą, żalem, właściwie nie wiadomo do kogo,
pewnie do samego siebie, a wyjścia z sytuacji nie ma.

Wczoraj słuchałam audycji w RM na temat.. czy wolno jest się nam zgodzić na rozwód ....wypowiadał się doktor Mieczysław.... nie pamiętam nazwiska ale jutro uzupełnię.Absolutnie nie zgadzam się prawie z żadna tezą wygłaszaną przez dr.
Byłam przerażona jak można w taki sposób w ogóle myśleć. Rozumiem prawdy wiary, przykazania Boskie, ale jak można skazywać człowieka, który przyjął sakrament małżeństwa i okazało się później że współmałżonek jest tyranem, pijakiem itd... na potępienie tylko za to że chce się z tego związku wyzwolić ?
Kościół zaleca separację a nie rozwód.... a więc pozbawia tę osobę prawa do szczęścia z innym kochającym ja człowiekiem.
Powinien żyć w celibacie do końca swoich dni i modlić się za upadłego małżonka...
A gdzie tu miłość Boża ? Przecież Bóg przebacza grzesznikom i na pewno chce aby każdy człowiek był szczęśliwy.
A najbardziej zabolały mnie słowa , że doktora . nie obchodzą ludzie, którzy nie są katolikami i mają tylko ślub cywilny, ale jednocześnie domaga się od parlamentarzystów aby ci w postanowieniach prawa świeckiego ustanowili zaporę dla rozwodów...
Czyli - prawo kościelne obowiązuje tylko katolików, ateiści i inne wyznania nie są brane w ogóle pod uwagę, ale prawo świeckie ma zabraniać właśnie tym ludziom godności i wolności osobistej w myśl prawa kościelnego.
Istny pomysł Szatana.....głoszący te słowa na antenie Radia Maryja.

26 lipca 2010

MOTYL


Popełniłam znów kolejny błąd, zaczęłam traktować pisanie postów jako własne , osobiste przemyślenia. Sądziłam, że odpowiedzi będą równie osobiste i głębokie i będą przyczynkiem do szerszej dyskusji. Tak się jednak nie dzieje, z różnych chyba względów,więc przenoszę moje myśli tam gdzie powinno być ich miejsce.
Na bloga.
Powstała jakaś zadra w sercu, może się mylę , ale intuicja podpowiada mi co innego.
Nikogo nie powinny obchodzić moje zwierzenia, uczucia, brak uczuć......
powinnam sama sobie z tym tematem poradzić, i poradzę sobie. Bo cofnęłam się znów kilka miesięcy wstecz... a kto się cofa ten nie idzie do przodu.
Ja muszę iść naprzód, stagnacja jak pisałam mnie zabija,
I choć motyle żyją krótko to pragną aby ich życie było w pełni szczęśliwe i kolorowe.
Muszą być kochane i muszą O TYM BYĆ ZAPEWNIANE CODZIENNIE....
potrzebuję tych słów, akceptacji, tego że jestem kochana... kiedy tego brakuje, motyl umiera.....

23 lipca 2010

LUDZIE


Zadziwiają i denerwują mnie ludzie, którzy sami nigdy nic nie stworzyli, nie byli sprawcami jakichkolwiek działań pozytywnych , a potrafią innych tylko krytykować.Wiadomo, że jeżeli nikt nic nie robi to i nie popełnia błędów...choć i tutaj z tym stwierdzeniem też bym się do końca nie zgodziła. To ludzie zachowawczy, z pretensjami do życia, że im się wszystko należy,
rzecz w tym, że sami nie kiwną nawet palcem aby cokolwiek zrobić , ale pretensji do świata mają całe mnóstwo.
piszę to dlatego, że sama zostałam w pewnym sensie postawiona w takiej sytuacji...wykonałam pewną "pracę " , doprowadziłam do pozytywnego finału, nikt mi w tym nie pomagał. Kiedy zostało to opublikowane wtedy znaleźli się właśnie tacy ludzie.... z pretensjami i fochami...a dlaczego tak...a nie inaczej.....
nie sądziłam nigdy, że te osoby z mojego otoczenia to tacy właśnie malkontenci. Wydają się spokojnymi, pozytywnymi ludźmi , i dopiero jakaś nowa sytuacja w której zostali postawieni pokazała mi z kim tak naprawdę mam do czynienia.
Jestem altruistką, lubię wyzwania i jeżeli rozpoczynam cokolwiek to doprowadzam sprawę do końca. Najlepiej jak potrafię. Nie uznaję pracy na pół gwizdka....
Albo pracuję i to na maksa, albo daję sobie spokój kiedy mi coś nie leży.

Stary Chiński dialog ucznia z mistrzem:
U: "Jaki jest największy sekret Kung-Fu?"
M: "Nie popełniać błędów!" U: "Jak się nauczyłeś nie robić błędów?"
M: "Robiąc błędy, wiele.. wiele błędów"

20 lipca 2010

OKNO



"Nie ma sytuacji bez wyjścia. Kiedy Bóg drzwi zamyka to otwiera okno." - ks. Jan Twardowski

otworzyło się dla mnie okno, a ściślej troszeczkę się uchyliło, ale przez tę szczelinę wpada codziennie promyk słońca, ogrzewając moje serce ciepłem i błogością.
to nic, że nie mogę go dotknąć, jeszcze nikt nigdy nie dotknął promyka słońca , ale można go poczuć na policzku, zobaczyć w refleksach we włosach, ogrzać dłonie i serce....
Bez Słońca nie ma życia , wiemy o tym wszyscy, a ja mam nadzieję, że moje okno powoli będzie się otwierało aby tego ciepła wpadło do mojej duszy jak najwięcej. Wtedy poczuję, że żyję naprawdę pełnią życia.
Wiem że Los mnie kopie przez całe życie , ale jednocześnie czuje że te małe nieszczęścia i niepowodzenia służą do zdobycia tego Jednego Wielkiego Szczęścia.
Są jak stopnie drabiny, po których mozolnie się wspinam przez całe życie, nie raz drabina się chwiała, spadłam też kilka razy, ale ciągle idę do góry....a..

"Pomyłki są jak góry: im wyżej zaszedłeś, tym więcej ich widzisz dookoła." - autor nieznany


"Jeśli twoja przeszłość cię nie zadowala, zapomnij teraz o niej. Wyobraź sobie nową historię swego życia i uwierz w nią. Skoncentruj się jedynie na chwilach, w których osiągałeś to, czego pragnąłeś - i ta siła pomoże ci zdobyć to, czego chcesz." - Paulo Coelho

15 lipca 2010

HUSTAWKA


nie, nie huśtawka ogrodowa..... huśtawka nastrojów....
targają mną nastroje, od zadowolenia po smutek.... wiem, że to normalne, ale brakuje mi tych dobrych dni....
A. ma zastój, GPRS w domu więc pisze rzadziej, dziś napisał że nie spał w nocy, myślał i myślał....
wiem co mu dolega.... ale na to nie ma lekarstwa, pewnych ścieżek nie da się wyprostować. Można iść nimi dalej albo całkowicie zboczyć ze szlaku, innej opcji nie ma.
I trudno żyć ze świadomością, że mogłoby być lepiej, a jest to niestety niemożliwe.
Będziemy się więc bujać jak ci :

Dwoje na huśtawce (teatr TV). Reżyseria: Radosław Piwowarski

Szkoda, czas działa na niekorzyść, dni mijają....
Paulo Coelho

30 czerwca 2010

ANIOŁ


Anioły są miłością zesłaną z nieba

Anioły są takie piękne
ciche..
nietknięte..
kiedy jesteś mały
otaczają Cię ze wszystkich stron.
Nie można bez nich żyć
nawet, gdy w nie nie wierzysz,
one są przy Tobie zawsze
jak wiatr..
Pewnego dnia, wszystko się zmienia
i nawet nie wiesz kiedy
najważniejszy Anioł prowadzi Cię ku niebu..
To istota,
która zawsze jest przy Tobie gdy śpisz..
otacza Cię swoimi skrzydłami
pełnymi czułości i troskliwości,
ociera ukradkiem łzę,
gdy o niej zapomnisz..
nie pozwala Cię skrzywdzić,
chce pokazać Ci świat,
chociaż Ty tak strasznie się przed tym bronisz,
pragnie Twojego szczęścia..
To Twój Anioł..
To miłość..
taki piękny wiersz znalazłam w necie..... a wszystko za sprawą Anioła , którego dostałam w prezencie, siedzi teraz obok mnie i otacza mnie swoimi skrzydłami..... jest mi dobrze, cicho i spokojnie.... pokazał mi również inny świat, świat ciepła, uczucia, przyjaźni wieczorem cichutko mówi: dobranoc kochanie, całuję mocno.... a o poranku budzi ....witaj moje słoneczko, dobrego dnia, kocham cię.... czy potrzebuje więcej ? pewnie tak, i myślę, że skoro uzna że potrzeba mi czegoś więcej, pewnie to wyprosi u Stwórcy dla mnie.... jestem tego pewna.... Skarbie ...jesteś Aniołem ?

21 czerwca 2010

EROS


Moja córka przywiozła mi z Lednicy pamiątki / jak co roku/ . Tym razem jest to broszurka Wandy Połtawskiej "Eros et iuventus!" Jest również w postaci audiobooku. Słuchałam jej wczoraj i przyznam, że jestem częściowo zawiedziona sposobem przekazywania wiedzy o miłości - młodzieży. Część wywodów jest klarowna, naturalna i myślę zrozumiała dla młodzieży. Ale część wg mnie to uciekanie od problemu..... wyjaśnianie pojęć czystość i nieczystość na podstawie brudnej, mętnej wody ?
analizy chemicznej ?
przywołana jest książka pt. "Miłość i odpowiedzialność" kard. Karola Wojtyły, ciekawa koncepcja "absorpcji wstydu przez miłość ".itd....
Nie wiem ale wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach trzeba trochę w inny sposób rozmawiać z młodzieżą.
Książka wyraźnie napisana na zapotrzebowanie ..... kogo ? kleru ?
Ja bym jej nie poleciła młodzieży , chyba, że tej dorosłej..... ale przecież 18 latki to już ludzie powiedzmy dojrzali , a do młodzieży lat 12-16 ta pozycja chyba nie trafia.
Takie jest moje zdanie.

15 czerwca 2010

SZOK


Od kilku dni nie mogłam znaleźć swojego bloga w sieci. System pisał że taki blog nie istnieje..... szok....nawet zaprzyjaźniony blog też mi się nie wyświetlał...
Trochę mnie to wnerwiło, no bo jak to tak bez jakiegokolwiek ostrzeżenia ...robić sobie z internautów jaja ?
No ale jest.... tylko wszystkie myśli mi uciekły, i nie wiem co napisać.
Może to, że moje dziecko przysłało mi na urodziny sms-a tak pięknego, że się popłakałam ze szczęścia.
Zważywszy na to iż dziecię jest bardzo skryte, zamknięte w sobie.....pokazało
, że ma jednak wrażliwe serce...
A ja przeżyłam następną okrągłą rocznicę....z niedowierzaniem jednak, że tak szybko się starzejemy...

1 czerwca 2010

TRAGEDIA



Nie pisałam, bo nie znalazłam słów odzwierciedlających następną tragedię tysięcy ludzi..... powódź w Polsce....
zabrała mienie i dorobek całego życia setkom rodzin, pochłonęła życie ludzi, zwierząt....
co jeszcze nas czeka ?
Czy naprawdę budowa wałów i polderów zalewowych, śluz nie jest priorytetem ? Przecież te powodzie zdarzają się coraz częściej i w coraz większej skali niszczą zalewając wszystko co napotyka woda po drodze.
Tak bardzo mi szkoda tych ludzi, którzy potracili domy i dobytek. I dziwi mnie podejście miedzy innymi Caritasu.... wczoraj słyszałam ,że powinniśmy ofiarować pieniądze lub NOWE RZECZY ....dla powodzian. I o te nowe rzeczy mam niesmak, przecież bardzo często kupujemy dla siebie rzeczy używane, nieraz o niebo lepsze od tych nowych, chińskich..... i dlaczego nie możemy ich nikomu podarować?
To co , ktoś ma iść kupić coś nowego i wysłać a sobie ma kupić z second hand. ?
O pieniądzach nie wspomnę, bo nie wierze aby wszystkie kwoty dotarły do rąk powodzian.... nie ma takiej opcji, chciwość ludzka nie ma granic, przekonałam się o tym niejednokrotnie.
Dlatego nigdy nie wpłacam żadnych pieniędzy, chyba że znam osobę, której należy pomóc.

No a w sprawach innych.... odezwała się do mnie osoba, z którą straciłam kontakt prawie trzy lata temu. Bardzo się cieszę z tego powodu....bywaliśmy na forach muzycznych, nagrywaliśmy muzykę czysto polską...więc być może wrócą stare dobre, nagraniowe czasy.
A pogoda nadal płata figle, zimno i deszcze przez cały czas. Zawsze na Boże Ciało kwitły piwonie i dziewczynki sypały z nich kwiatki. W tym roku piwonie zielone, nawet nie widać aby miały za chwilę zakwitnąć.
Zmienia się klimat ? dziwne bo naukowcy mówią o globalnym ociepleniu - a tu globalne chłody....
Najważniejsze jednak, że jest spokojnie i cicho, prowadzę korespondencję nieraz "głupią" dla postronnego czytacza ale dla mnie ciepłą i przyjacielską.
I to jest ważne :)

10 maja 2010

POEZJA


Możem Cię nigdy nie kochał tak szczerze...
Jak dzis, gdy jestem od ciebie daleki,
Kiedy nas dzielą i góry i rzeki...
W sercu mym bóstwo jakieś ciebie strzeże.

Jeżeli ludzie mogą się z oddali
Porozumiewać - a wierzę, że mogą
I że do ciebie powietrznianą drogą
Dochodzi głos mój, co się niemo żali:

To ty mnie słyszysz... Słyszysz moje skargi
Przeczuwasz boleść, co mą duszę tłoczy -
I wiesz, jak głodne twych oczu me oczy,
I wiesz, jak głodne twoich warg me wargi.

Oczekiwałem na dobra bezcenne
I dla nich wszystkie znosiłem ciężary;
Lecz nie ujrzałem wcielenia swej mary,
Ujrzałem wydmy i głazy kamienne.

Po złotych zorzach moje serce płacze -
I słyszę ciebie - z oddalenia słyszę -
I rzucam okrzyk w tę przestworną ciszę:
Przebaczam wszystkim - sobie nie przebaczę!

Jesteś jak bóstwo niewidzialne,
W którego istność duch pobożny wierzy,
Ale go z ziemskich nie dojrzy wybrzeży,
Chyba na jakieś mgnienie pożegnalne.

smutny, przepełniony tęsknotą...... nie wiem za czym, czy za kim ?
pewnie za niespełnioną miłością,
z boleści serca zawsze powstaje piękna poezja, ja też mam taka tęsknicę w sercu...
Cierpimy bo dążymy do spełnienia swoich pragnień. Jednakże jeśli je spełnimy to albo przychodzi rozczarowanie i zaczynamy pragnąć czegoś innego, albo strach przed utratą tego co zdobyliśmy.
Pragniemy więc nie tego czego powinniśmy i dlatego cierpimy.
to prawda buddyzmu....

wiem jak to jest, sama przeżywałam to uczucie nieraz, kiedy spełnione marzenie staje się czymś prozaicznym,zwykłym , pozbawionym emocji.
Ale pragnąć będę zawsze.... to jest wpisane w moja ścieżkę życia....
I nie ma znaczenia, czy szukam tej prawdy o sobie w lesie, świątyni czy nad wodą.... Szukam jej aby znaleźć drogę do oświecenia , dotrzeć do wnętrza swojego istnienia i poznać smak tej wewnętrznej Ciszy, Swobody, Wolności...