28 kwietnia 2010

ENERGIA ŻYCIA


Ogień uzdrawiania i dojrzewania. Z Dziewiątką Płomieni poznajesz wszystkie aspekty ognia: ogień wzrostu, zniszczenia, gniewu, namiętności, pragnienia, ciepła, intymności, żądzy, dotyku oraz inspiracji. Ogień ciała i ogień umysłu. Doświadczenie uczy Cię, jak kierować tymi siłami. To Ty rozniecasz ten ogień i Ty nadajesz mu kierunek.”
zaczerpnięte z blogu Jagienki

potrzebna mi jest bardzo ta energia, choć mój żywioł to Powietrze, Ogień pozwala spalić nieudane życie, problemy, strach, niepokój, zło..... a później z popiołów jak Feniks odrodzić się w coś nowego, pięknego, wartościowego....
Choć nasz los jest ciągiem etapów, których sensu nie potrafimy zrozumieć, to wiodą nas one ku naszej Legendzie i pozwalają nauczyć się tego, co jest konieczne do wypełnienia własnego przeznaczenia.
Pewne zdarzenia dzieją się w naszym życiu po to, abyśmy mogli wrócić na prawdziwą drogę własnej Legendy. Inne po to, aby zastosować w praktyce to, czego się nauczyliśmy. I w końcu są takie, które dzieją się, aby nas czegoś nauczyć.

to cytat z "Alchemika"
jestem więc na etapie palenia za sobą mostów frustracji,niepowodzeń, i wchodzenia na ścieżkę nowego, nieznanego ale lepszego życia, pomaga mi w tym świadomość , że gdzieś daleko płonie ognisko, którego ciepłem i ja się ogrzewam....

CZAS MARZEŃ Zabiorę CięW moich marzeńByś był szczęśliwy jak jaTwe serce nigdysmutku nie zaznało...
A z oczu blask
I radość emanowała... Marzenia są piękne
I nigdy nie mów mi,Że nie chcesz marzyć...
Bo nie wiesz, co w życiu
Może się jeszcze zdarzyć...
Nikt nie zna przyszłości

I nie wie, co czeka go...
Dlatego należy marzyć
I bardzo piękne jest to...
że marzenie, aby Istniało musi cień nadziei miećNadzieja jest zawsze Bo bez niej nie sposób żyć...
Więc mój miły
Marzyć i śnić...
Zamknij oczy
I wyobraź sobie, że.................... Więcej Ci nie powiem...
Oj nie...
Nie...

Ty musisz wiedzieć
Czego pragniesz, czego chcesz...?A ja Ci pomogę przez Rozdroża życia przejść...
wiersze Sophie



Jarosław Iwaszkiewicz













27 kwietnia 2010

WYWOŁANY TEMAT


Wywołałam kilka dni temu temat.... którego nie powinnam podnosić. Nie wiem co mnie skłoniło w tym momencie do jego zadania, ostrzegające światełko zapaliło się po czasie. Było mi później głupio, że to ja zainicjowałam, musiałam więc i ja sama połknąć tę żabę.
Dzisiaj z kolei miałam dobry humor po otrzymaniu smsa, nie wiedziałam że A. ma taki wspaniały dowcip, oczami wyobraźni już to wszystko widziałam. Zaczynam wierzyć, że można się zaprzyjaźnić nie znając się osobiście. Wystarczy, że ten ktoś okazuje zainteresowanie, znajduje czas na wyszukanie drobnych wirtualnych podarunków tylko dla mnie. Uważa mnie po prostu za człowieka.
Jakże mało mi potrzeba aby się choć trochę poczuć szczęśliwą, co nie zmienia stanu rzeczy, że marzę.... o wiele za dużo......o prawdziwym szczęściu.

Gdy zapraszamy Przyzwyczajenie,
Miłość wychodzi. Michel Quoist,

a jeżeli jej nigdy nie było? czasami losy ludzi łączą się w niewiadomy dla nikogo sposób, ludzi którzy nigdy nie powinni być razem.... a jednak są...
a jeżeli dodać że to nie jeden raz ...to już zakrawa na złośliwą recydywę losu....
trudno doszukać się w tym wszystkim sensu.
A prawdziwa miłość gdzieś tam ukryta czeka ..... czy ją kto odnajdzie ? czy ujawni się sama ?

"Srebrzyste skronie i oczy pełne dobroci
ciepłe dłonie i serce dla mnie oddane

i kwiatów bukiety i liryczna muzyka
co przenika jak wiatr.
Cierpliwość i spokój i takt
i ramiona które obejmują i osuszą łzy To Ty".
(Zofia Kobylecka)


bo najważniejsza w życiu jest Miłość

Miłość jest treścią naszego istnienia. Jeśli się jej wyrzekniemy umrzemy z głodu pod drzewem życia, nie mając śmiałości, by zerwać jego owoce. / Paulo Coelho/

ale czasami strach jest większy od głodu !!!

20 kwietnia 2010

MAŁY KSIĄŻĘ


Człowiek naraża się na łzy, gdy raz pozwoli się oswoić.

to cytat z "Małego Księcia."...

i tak jest w moim życiu.... kiedy wydaje się, że już pokonałam nieufność i otworzyłam przed kimś serce, ten ktoś obojętnieje, nie potrafi odpowiedzieć szczerością za szczerość.
po co więc przyzwyczajać się do ludzi, kiedy i tak pozostaje się w tym tłumie samotnie ?
A powierzchownie żyć nie potrafię, jeżeli ktoś okazuje mi szczere zainteresowanie, szczere rozmowy - a później się wycofuje, to zamykam się z powrotem w swoim świecie.
Oczekuję równie szczerego otwarcia..... a skoro go nie ma .... to słowa pisane nie mają sensu.
może to wynika z prawdy , że:
Dla mężczyzny - sercem jest świat,
dla kobiety - światem jest serce.
Christian Grabbe

Nieszczerość

błądzę brzegiem życia, zaplątana w myśli
wspomnienia otulam chochołami marzeń
ciszę rozczesuję zamyśleń grzebieniem
gubiąc w krzywych lustrach zarysy wydarzeń kawałki stłuczone znów wyjmuję z serca
tęskne strofy wiersze odkurzam o świcie
rozkosz nie zaznana żądzą pali noce
studzi je nieszczerość zaplątana w życie
Autor: Dar

Nieszczerość jest wrogiem każdej przyjaźni.
— św. Augustyn (Aureliusz Augustyn z Hippon

16 kwietnia 2010

SEN


Miałam dziś dziwny sen..... rzadko pamiętam rano co mi się śniło w nocy, ale dzisiejszy pamiętam - we fragmentach...
widzę dwa jajka... piękne, duże , nieuszkodzone... tylko nie wiem w jakim kontekście występowały.
i zegar, - stary cyferblat dużego zegara z XIX wieku, bez szkiełka, nadpalony, wykrzywiony, jakby został uratowany z pożaru....
myślałam nad snem po obudzeniu, a zwłaszcza nad jego przekazem.....
jajko .... nowe życie, budzące się ze skorupki....
zegar - symbol mijającego czasu, stary, wypalony..... coś co się bezpowrotnie skończyło
zestawiając razem te symbole myślę, że podświadomość pokazuje mi że coś starego, dawnego, już umarło i nigdy nie wróci jak przemijający czas ....ale na gruzach tamtego powstaje nowe, radosne i piękne, twórcze....
Napełniło mnie to ogromnym spokojem i nadzieją, że może się coś w moim życiu odmieni.
Odwiedziłam dziś również kościół, mój dawny, stary i sentymentalny, podziękowałam Św. Antoniemu za opiekę ....porozmawiałam z Najwyższym....i poczułam się lekko i cudownie.
Czuję, że nic złego nie może mi sie stać, Opatrzność Boża czuwa nade mną ......


św. Augustyn z Hippony

14 kwietnia 2010

WISZĄCY MOST


Chciałam uszanować czas żałoby i nie pisać nic na blogu.... niestety , wczoraj znów usłyszałam od m. wiele gorzkich i niesprawiedliwych słów , wypowiedzianych zresztą w jego języku tzn. łacinie....
nie radzi sobie z własnymi emocjami , więc próbuje winą za swoje błędne decyzje obarczać mnie.....
jestem ponad to.... rozumiem jego niski poziom intelektualny , prymitywne zachowanie... ale jednak mnie to boli.....
wczoraj nie spałam pół nocy....rozmyślając, ile jeszcze jestem zdolna wytrzymać w takim domu.
Wiem , mam dziecko i muszę je wychować ale i ja pragnę NORMALNEGO życia.....
Modlę się o pomoc do swojego Opiekuna Duchowego, aby dał mi siłę przezwyciężać te trudności, aby pokazał drogę, którą powinnam iść, bo chyba już całkowicie ją zagubiłam ....
Mam poczucie własnej wartości, wiem, że z mądrą i przyjazną osobą potrafiłabym stworzyć wspaniały dom, tylko JAK TO ZROBIĆ ?
Czy powinnam szukać takiej osoby, czy zdać się na łaskę losu i czekać aż mnie ktoś znajdzie ? Taki sam samotny i nieszczęśliwy jak ja .
Może z dwóch samotności powstałoby jedno duże szczęście ?

W tęsknocie i miłości jest siła,
która każe szukać
- tego co pragnie serce
i tego co pragnie dusza.
Miłość to nie sztuka
lecz sztuką jest ją odnaleźć,
przyjaźń, to nie zabawa,
lecz samo życie,
które się uczuć domaga.
Wszak zawsze jest nadzieja,
że kto szuka ten znajdzie
- to za czym tęskni
i czego pragnie najbardziej.


NADZIEJA,- SZCZĘŚCIE -.... tak.... jest zawsze na wyciągnięcie ręki, ale....

Heinrich Leuthold

zdjęcie z blogu Łukasza Czeszumskiego

12 kwietnia 2010

BÓG -HONOR- 0JCZYZNA


Wincenty Styś


Tragedia pod Smoleńskiem....... dziś nadszedł czas na zastanowienie.....
i tym razem Śmierć jak przed 70 laty nadeszła cicho i skrytobójczo..... brakło czasu na ostatnie słowo....

Mówią Katyń miejsce przeklęte..... a mnie się wydaje, że to cierpienie tysięcy pomordowanych prosi o pojednanie i wybaczenie..... tych dzisiejszych , żyjących....
Skoro nie ma zgody w Ojczyźnie, skoro "każdy sobie rzepkę skrobie - jak wymagać od innego Narodu aby padł na kolana i bił się w piersi..... skoro nasi Rodacy sami tego nie potrafią ? A może nie chcą ?
Teraz każdy wspomina nieżyjących jako ludzi : ciepłych, oddanych, dobrych, zdolnych..... a wcześniej nie przechodziło przez gardło ciepłe słowo wypowiadane wobec siebie. Dzieliła polityka, opcje ..... a nie łączyła jako ludzi - z ich talentami choć o innych poglądach.
Najłatwiej pokazać się publicznie, w geście współczucia i żalu ..... ale dlaczego nikt nie zauważa człowieka obok siebie za jego życia a nie po śmierci ??
Współczuję wszystkim , którzy stracili najbliższych, a chyba najbardziej rodzinie pilota... bo teraz skoro nie żyje , można właśnie jemu przypisać winę za tę katastrofę.
Ale ja nie wierzę aby sam, samodzielnie podjął takie wielkie ryzyko lądowania , tylko jak było naprawdę nigdy się już nie dowiemy. Czarne skrzynki nie mają duszy.... i tajemnica tego co się wydarzyło na pokładzie samolotu została zabrana do grobu.
Teraz będą honorowe pogrzeby, sztandary..... tak , są potrzebne.... ale na tych grobach powinno wyrosnąć narodowe pojednanie.
Nasuwa się pytanie dlaczego przez te lata obóz Premiera i obóz Prezydenta nie potrafił skupić się na dobru Ojczyzny - tylko na wiecznych waśniach pomiędzy sobą ?
Walka o władzę ? prestiż? profity ?
Kto poleci samolotem, dla kogo będzie krzesło przy stole ....???
Każdy z nas ma cząstkę tej winy za tragedię na własnych rękach. Bo to przecież my wybieraliśmy takich a nie innych parlamentarzystów, często nie patrząc co sobą reprezentują. Że nie zawsze są im znane pojęcia:
BÓG -HONOR-OJCZYZNA
ciężko to pisać, ale czasami najbardziej bolesne słowa ,ale wypowiedziane a nie ukryte potrafią dokonać jakiegoś oczyszczenia duszy, innego spojrzenia na życie, na wartości,że potrafimy coś razem jako Naród zbudować a nie sprzedać!!
Myślę , że czas już skończyć z wiecznym rozgrzebywaniem teczek, podsuwaniem haków przeciwnikom ... należy spokojnie rozliczyć to co można, tak jak tego dokonali już dawno nasi sąsiedzi i zacząć budować cywilizację miłości o jaką prosił Jan Paweł II, nasz Wielki Rodak...

pozostaję w modlitwie za dusze Wszystkich tragicznie zmarłych

8 kwietnia 2010

MORZE ?


Wyjechać nad morze..... taką propozycję spędzenia własnego czasu dostałam dziś w liście.....
To nie taka łatwa sprawa, zostawić cały dom wiedząc, że nikt się nim nie zajmie. Jest jeszcze pies z którym trzeba wychodzić na spacery...
A może te moje argumenty są tylko wymówką ? obawą przed spojrzeniem na życie z innej strony ?
Może właśnie powinnam podarować sobie odrobinę luksusu ?
Tylko znając siebie, cały czas myślałabym o domu a nie o wypoczynku.
Przyzwyczaiłam domowników do tego, że jestem w nim cały czas obecna. Pamiętam jak kilka lat temu zaczęłam chodzić na UTW, zaczęły się kłopoty w domu, docinki, wymówki, dzwonienie co godzinę gdzie jestem i co robię.... Wywalczyłam sobie ten mały obszar wolności własnej , ale kosztowało mnie to dużo nerwów i awantur.
A i dziś czasami słyszę że ..".h..wie gdzie ty chodzisz" .....sorry za słowa , ale je cytuję.
Dlatego też mam obawę że gdybym poznała smak innego życia, może chciałabym to swoje zmienić ?
W poprzednim poście pisałam o zmianach....ale o zmianach w swoim wnętrzu ....a nie
o zmianach w życiu. A właśnie najbardziej mi zależy na tych drugich,
Wiem , mam niezrealizowane tęsknoty i marzenia , ale realizacja ich nie jest możliwa,
Po co więc kusić los ?
Do wielkiego świata nawet sanatoryjnego mnie nie ciągnie...... co innego jakieś odludzie..... ale jak zamieszkać samej w jakimś odległym miejscu na mapie ?
Trochę strach.
Może kiedyś dojrzeję do takiej decyzji.... ale najlepiej by było aby zadecydował o tym sam los....wtedy wiedziałabym , że właśnie tak ma być...
Ludzi wokół siebie mam dużo, znajomych bliższych , dalszych, nie tęsknię więc za ich towarzystwem , stałam się typem samotnika któremu najlepiej jest samym ze sobą. No jeszcze przyroda ze swoim spokojem i ciszą.
Patrzę coraz bardziej krytycznie na otaczających mnie ludzi, denerwują mnie głupie dyskusje, narzucanie własnego zdania, chwalenie się wszystkim / a wg mnie niczym/
ciągłe rozmowy o chorobach, wnukach, polityce.....
A znaleźć kogoś z kim można porozmawiać z innej perspektywy jest bardzo trudno, nie żebym ja się wywyższała, ale rozmowa powinna coś wnosić, rozwijać , uczyć, a jeżeli tego nie ma to przynajmniej można wspólnie pomilczeć. Czasami taka cisza między ludźmi jest bardziej budująca niż normalne "kłapanie dziobem ".
Nie jest prawdą, że to wszystko jedno gdzie i z kim jesteśmy. Na świecie występuje grupowanie się Energii, będących na podobnym poziomie rozwoju. I o ten rozwój chodzi.....

Linda Macfarlane

7 kwietnia 2010

TAROT


Już po świętach.... i chwała Bogu, że minęły. Nie różniły sie niczym od tych poprzednich. Nawet nie mam ochoty ich opisywać. Dopadła mnie depresja , żal za świętami w domu rodzinnym kiedy żył jeszcze mój tata. Dużo bym dała aby wrócić choć na chwilę w atmosferę tamtego domu, miłości taty i radości z tego, że możemy być razem.
Teraz zdana jestem tylko na siebie..... i to jest najtrudniejsze, nie mieć oparcia w nikim....
Przyjaźnie choć dalekie , trwają, właśnie zadzwonił do mnie P. aby chwilę porozmawiać, jestem wdzięczna, że odzywa się od czasu do czasu, powracają wtedy wspomnienia i choć na chwilę mogę oderwać się od teraźniejszości.
Od czasu do czasu czytam sobie tarota, jest coś w tych kartach, że mnie pociągają. Choć sama się ich trochę boję, ale pewne przesłania potrafię już sama odczytać.
Ten rok zapowiada się dla mnie ..... zmianami i wszystko wskazuje na to że tak właśnie będzie....
karta wiodącą jest 8 Pucharów....

Ósemka pucharów zachęca, żeby skonfrontować się ze swoimi emocjami, szczególnie tymi najtrudniejszymi, żeby nie uciekać od nich poprzez próbę zmiany warunków zewnętrznych. Wszystko wokół, co nam nie pasuje, co męczy, zmieni się w mgnieniu oka i nawet nie trzeba będzie ruszać się z miejsca – ale to wymaga odwagi do dokonania najtrudniejszej i zarazem najprostszej zmiany: zmiany swojego wewnętrznego nastawienia.

Ale najtrudniej jest zmienić właśnie swoje nastawienie do życia, jak tego dokonać ?
A na ten tydzień ...karta Śmierć...

„Wkraczanie w bezkształt. Zmiana ubrania. Ogniście jak zachód słońca. Podróż ścieżką wiodącą donikąd. Mądrość węża. Przecięcie nici, Już nie jesteśmy oddzieleni, rozwijamy się. Wykraczamy poza siebie. Staruszko zwana śmiercią, W płaszczu z płomieni, Zabierz to, co powinno ulec transformacji.”

tekst pochodzi z blogu Jagienki, na którym często bywam....


20 marca 2010

SAMOTNOŚĆ


Dziś sobota..... znów jestem sama w domu..... moje życie to wieczna samotność. Od kiedy pamiętam zawsze byłam sama . I nieważne, że mam męża, dzieci, znajomych...... samotność mi towarzyszy i idzie za mną krok w krok przez całe życie.. Jedynym oknem na świat jest net, i choć nie powiem, że cały czas siedzę w domu, przeciwnie - wychodzę, mam zajęcia, spotkania, ale ... no właśnie..... ja potrzebuję kontaktu z drugim człowiekiem, potrzebuję rozmowy, dyskusji, zainteresowania.....
a w domu wiadomo..... dziś nie wiem kiedy m. wróci z pracy , a jutro pewnie cały dzień przeleży na kanapie.....zapatrzony w telewizor.....
Powinnam się przecież już przyzwyczaić do takiego życia, ale niestety nie potrafię..... takie niedziele to agonia....
I choć jest A. który podsyła mi ciepłe nutki i słowa ... to jednak brakuje mi "żywego " człowieka, ....
Bez skojarzeń......
Myślę sobie, że skoro tak żyję" samotnie" to pewnie i umrę w samotności....Jednak taka perspektywa mnie przeraża....


Różne samotności
Przyszedłem ci podziękować
za samotności różne
za taką gdy nie ma nikogo
lub gdy się razem płacze
i taką że niby dobrze
ale zupełnie inaczej
za najbliższą kiedy nic nie wiadomo
i taką że wiem po cichu ale nie powiem nikomu
za taką kiedy się kocha i taką kiedy się wierzy
że szczęście się połamało bo mnie się nie należy
jest samotnością wiadomość
list dworzec pusty milczenie
pieniądz genialnie chory
minuty jak ciężkie kamienie
czas zawsze szczery bo każe iść dalej i prędzej
mogą być nawet nią włosy
których dotknęły ręce
są samotności różne
na ziemi w piekle w niebie
tak rozmaite że jedna
ta co prowadzi do Ciebie
Jan Twardowski

12 marca 2010

SEN


Cały czas mnie dręczy niepewność co do jutra.... nie potrafię pozbyć się tego strasznego uczucia. Siedzi we mnie jak drzazga, która raz po raz daje o sobie znać bólem....
Straszne to.
Trochę radości wnoszą natomiast netowe korespondencje, słucham ciepłych piosenek, i myśle sobie co by było gdyby.....
Życie niesie nam masę niespodzianek, nie sądzę aby ktoś z Góry nie kierował ku nam takich osób, które w danym momencie są nam potrzebne. Trzeba tylko dobrze rozpoznać intencje. I o takie się modlę codziennie....
Dziś przyśnił mi się nieżyjący od 25 lat teść.... nigdy się nie lubiliśmy więc ten sen jest chyba prośbą o modlitwę. Zapalę dziś światełko w jego intencji i odmówię modlitwę, może potrzebuje przejść do wyższego wymiaru i nie może sam bez mojej pomocy ?
Przecież to ja odbierałam jego ciało ze szpitala, zawoziłam na cmentarz, uzgadniałam wszelkie procedury.... bo jego syn był na to "za miękki"...
To ja splotłam mu dłonie na różańcu zamykając trumnę....więc może widzi we mnie nadzieję ?
Tak czy owak nie nastraja mnie to optymistycznie.....
Śpij w pokoju W.....

No i w innym klimacie..... wiosny nadal brak, choć rano już pięknie śpiewają ptaki,
to jednak zimno i wilgotno. Nie lubię takiej nijakiej pogody....
Ja chcę już wiosny !!!!!

3 marca 2010

TĘSKNOTA


Jestem dzisiaj smutna, przeczytałam list , który zapadł mi głęboko w serce. Jeszcze nigdy m.... nie otworzył tak głęboko swojej duszy jak A. Każdy zgrywa mena, bohatera...a tutaj proste ale jakże głęboko szczere słowa.... Długo nad nimi myślałam.... i stwierdziłam , że to naprawde wartościowy i ciepły człowiek. Bez manii wielkości.....
Pisałam co jest dla mnie ważne w życiu.... i prawie to samo dostałam w odpowiedzi.
Tylko znów żal, że to nieosiągalne dla nas. Dlaczego tak się dzieje ?
Życie powinno weryfikować pewne zachowania i postępowania, powinno szukać się swojego szczęścia..... nawet na starość, tylko jak to zrobić nie raniąc otoczenia ? Dylemat znany od wieków.....
I wspólny , ciepły kominek, przy którym można ogrzać nie tylko dłonie ale i serce....

26 lutego 2010

RYWALKA


Jak można być spokojnym , kiedy m. znów wrócił do domu pijany......
nie mam siły z tym wszystkim walczyć, stoję na przegranej pozycji, gdybym tylko mogła odejść z tego domu i znaleźć własny kąt ......
a miłość ? nigdy jej nie było, a tak bardzo mi jej brak....

PEWNA PANI .......


Powinnam się już odezwać, dnie coraz dłuższe, rano szarość szybciej przebija się przez noc, zaczynam wracać chyba do żywych.
Duża w tym rola G... miła rozmowa, piosenka, pamięć.....To rzutuje również na moje postępowanie, jestem spokojniejsza, w związku z tym i dom na tym zyskuje.
I wiem, że kłopoty domowe rozbijają się przede wszystkim przez brak pieniędzy, kiedy zimowe ogrzewanie drenuje kieszeń i nie starcza na wszystko.Mam nadzieję że jakoś dalej damy radę żyć.
Dziergam sobie też pomalutku.....i opiszę trochę dziwną dla mnie historię.
Pewna pani powiedzmy X napisała do mnie list z prośbą o wzór...... ja nie mam bloga, nie znam języków więc korzystam czasami z opisów na blogach robótkowych. Wysłała mi pani nawet zdjęcie czegoś co chciałaby sobie zrobić i link w jęz. angielskim oraz propozycje abym to coś zrobiła i opisała. hmmmm. Rzecz w tym , że ani tego nie potrafię, ani za bardzo to nie w moim guście, ani nie znam języka.. Odpisałam, opisując wzór z pamięci jak mi się wydaje i odsyłając do konkretnego portalu robótkowego gdzie też można skorzystać z tłumaczeń.
Pani dotąd aktywna, dziękująca, nie odezwała się do tej pory.... cisza....
Dziwne to dla mnie bo wysłałam jej kilka wzorów z własnych zapisków.....
Czy ludzie są wszyscy tacy interesowni ?
Gdybym to coś zrobiła, wysłała opis, to nie wiem czy też usłyszałabym chociaż dziękuję...

8 lutego 2010

DUSZA


Dlaczego właśnie ja dostałam od losu taką wrażliwą duszę ? taką, która drży przy najmniejszym zawirowaniu życia, wciska się w mysią dziurę, albo ucieka przed nim na oślep ?
Nie potrafię spokojnie przeżywać każdego dnia, targają mną sprzeczne uczucia, chciałabym czasem móc nie myśleć logicznie.... ale jak to zrobić ?
Od kilku lat bardzo źle sypiam, budzę się kilka razy w nocy..... co wtedy robić ? rozmyślam, analizuję , zastanawiam się..... nad czym ? nad prostymi rzeczami...
nie wiem po co to robię, to tak jakby ktoś na siłę kazał mi stwarzać różne sytuacje, niekoniecznie prawdziwe a później kazał mi te problemy rozwiązywać.
Na nic się zdaje moje tłumaczenie "mojemu umysłowi" że to fikcja, nieprawda.....
ciężko mi z tym....
A. przysyła mi ciekawe piosenki, miłe wiersze, ale brak mi głębokiej rozmowy, takiej "od środka duszy". No i zastanawiam się również, po co mi ona byłaby potrzebna ?
Na dworze śnieg nie przestaje sypać, chmury wiszą na niebie, nie lubię zimy ! choć przez okno wygląda ona ciekawie.
Trochę zazdroszczę tym, którzy wyjeżdżają na narty, z rodziną, potrafią się cieszyć śniegiem.
U mnie niedziele wyglądają ponuro...m. leży cały dzień na kanapie, a mnie taka sytuacja dołuje do niemożności. Brak jakiegokolwiek ruchu, rozmowy, powoduje że w poniedziałek czuję się jakbym była wyciśnięta przez wyżymaczkę.... Wrrrr, dlaczego to także mnie spotyka ? Dlaczego moi mężczyźni tu takie "kapcie życiowe " , bez polotu i radości ?
Horoskop na ten tydzień mam ponoć dobry, może w końcu spełni się moje marzenie ??

25 stycznia 2010

MRÓZ


nareszcie trochę odpuścił, nie lubię zimy , no chyba że w leśniczówce :) a przez tegoroczny mróz nie chciało się i nie można było wychodzić na dłużej z domu. Nawet pies marzł w łapy, i spacer siłą rzeczy był krótki. Dziś jest lepiej,ale czekam na odwilż....ciekawe do kiedy ?
Napiszę dziś o znajomości, która się rozpoczęła w bardzo nietypowej okoliczności. Nie będę opisywać w jakiej.... fakt, że przetrwała małe zawirowania ... i jest na dzień dzisiejszy bardzo miła dla mnie. Ciepła i serdeczna, takie odnoszę wrażenie....
Miło jest dostawać pocztę z różaną piosenką, wiersz znaleziony w necie ..... doceniam pracę jaką A. wkłada w to aby wyszukać coś miłego, delikatnego i dorzucić do życzeń miłego dnia. Tak mało potrzeba , aby człowiek poczuł się choć przez chwilę doceniony jako człowiek.... gdyby tak więcej ludzi potrafiło się do siebie uśmiechać, darzyć dobrym słowem, o ile łatwiej byłoby znieść codzienne kłopoty ...
Ale to utopia..... widzę na co dzień ile jest w ludziach złości, wulgarności....
A może to ja już jestem zbyt delikatna kolokwialnie mówiąc ?
Jednakże przebywanie w dużej mierze samym z sobą powoduje wyostrzenie zmysłów, wyciszenie, przecież sama sobie nie zrobię przykrości. Wręcz przeciwnie pozwalam się sobie rozpieszczać skoro nikt inny tego nie czyni....
A teraz jest ktoś z kim mogę w miarę możliwości serdecznie porozmawiać, Jednak net jest wielki, dawniej ludzie pisali listy, wysyłali przez posłańców.... teraz wystarczy kliknąć ...i już ten ktoś otrzymuje natychmiast wiadomość. Fakt, nie zaspokoi to potrzeb bycia w realnym świecie ale jest bardzo pomocne.
Dziękuję Bogu za to, że stawia na mojej drodze ciekawych ludzi..... rozszerza to moje horyzonty, zawsze się czegoś nowego nauczę.....
Przyglądasz się falom
stojąc na brzegu.
Wsłuchana w szum
i podmuch wiatru.

Gdzieś tam w oddali,
niebo styka się z morzem.
Jasnożółte koło razi w oczy.

Tęsknotą znękane serce,
nie masz siły płakać.
Myślami wracasz,
widzisz jak na jawie.

Dwie lampki szampana,
świece.
Silne ramiona
otulają w chwilach zwątpienia.
Szczera rozmowa,
gorące uściski.

Dzisiaj został samotny spacer.
Mewy nad głową,
zimny piasek.
z netu A...

piękne i prawdziwe słowa, .... plaża, w oddali szum morza.....
dziękuję A.

9 stycznia 2010

2010


Mamy więc nowy rok...2010, wszyscy podsumowują dokonania roku poprzedniego, plany na rok bieżący. Ja nie planuję nic, nie mam na swoje życie wpływu, tkwię w maraźmie....
Chyba, że miałabym pieniądze, nieduże, nie chcę samochodu....ani innych materialnych rzeczy. Chciałabym po prostu spokojnie żyć, nie martwiąc się czy mam na prąd czy gaz....Móc od czasu do czasu sprawić sobie mała przyjemność.
Ubiegły rok był dla mnie ciężki, zwłaszcza w sferze psychicznej. Na nic się zdały chwilowe radości , kiedy trzeba było powracać do szarej rzeczywistości. Jedyne za co dziękuję Bogu to zdrowie.... dla mnie dla rodziny..... jakoś łatwiej sobie poradzić z duszą kiedy ciało jest w miarę zdrowe.
A może ja mam za duże wymagania ? powinnam żyć w taki sposób, jak określa to mój Stwórca ? Szaro i cicho ?

.....
Drogi człowieku, życzę ci szczęśliwego roku.
Będziesz szczęśliwy, jeśli zadowolisz się
małym, jeśli nie dążysz do bogactwa i
potrafisz zasnąć w fotelu.

Będziesz szczęśliwy, jeśli masz czas na to,
co nie daje pieniędzy, jeśli słyszysz
jeszcze śpiew ptaków, dostrzegasz
jeszcze kwiaty, drzewa i gwiazdy na
niebie i potrafisz jeszcze jak dziecko
wszystkiemu się dziwić.
Tak wiele szczęścia ci życzę.
Phil Bosmans

...ja słyszę śpiew ptaków, zachwycam się przyrodą, śniegiem, słońcem...
czy to znaczy że jednak jestem szczęśliwa ?

2 grudnia 2009

BRAK WENY



Powinnam się już odezwać, trochę czasu minęło od napisania ostatniego posta.
Spotkanie było udane, było nas chyba 13 osób, powspominaliśmy sobie nasze obawy sprzed roku, czy można naprawdę poznać się w necie i zaprzyjaźnić w realu. Stwierdzam że można.Czas upłynął nam na pogawędce, spacerze w pięknym parku, obfotografowaliśmy się dokumentnie, prawie każdy z uczestników miał aparat.... i ciekawe ujęcia, jakże różne.
Dziś odezwał się telefon, to mój przyjaciel od 40 lat, mieszkający daleko, Chyba miał dobry humor bo pośmialiśmy się jak nigdy, ma specyficzne podejście do życia, całkowicie odmienne od mojego, ale potrafimy się dogadać i wspierać w trudnych momentach. Dziwi mnie tylko ,że taki wykształcony, aktywny zawodowo facet, który kupił laptopa pięć lat temu do tej pory go nie uruchomił :(((
Tego nie potrafię zrozumieć. On twierdzi, że może kiedyś.....
Niedługo już święta..... nie wiem czy w tym roku będą udane.....czy tak jak w latach poprzednich staną się bolesnym balastem... zobaczymy...

6 listopada 2009


Nic nowego się nie dzieje, życie upływa niepostrzeżenie, dzień za dniem. Minęło Wszystkich Świętych, byłam na cmentarzu u taty, u swoich koleżanek.... smutno, że już ich nie ma między nami. Ale jest nadzieja, że może spotkamy się gdzieś na tamtym świecie..Coraz bliżej do tego spotkania ......
A tymczasem planuję spotkanie blogowych koleżanek, w ubiegłym roku spotkałyśmy się po raz pierwszy, więc w tym roku w rocznicę chcemy się znów zobaczyć. Mam nadzieję że nam się to uda. Trzeba korzystać z możliwości takich spotkań i rozmów , bo siedząc w domu często nachodzą mnie czarne myśli, okrutne scenariusze.... aż czasami sama się siebie boję.
Zagłębiam się wtedy w druty i szydełko... to mnie uspokaja,dziergam sobie , oczko za oczkiem....
W domu się trochę uspokoiło, ale musiałam doprowadzić do trudnej rozmowy...M. się nie odzywał ale ja i tak powiedziałam to co zamierzałam....Chyba dotarło, choć późno... dostałam nawet złote kolczyki w rocznicę poznania :) ja juz nawet o niej zapomniałam, ale musiał długo myśleć jak załagodzić sytuację no i wymyślił.
Nie powiem, ładne i chyba szczerze kupione.
I tak się toczy dzień za dniem.

...Życie to zmiana. Uczą nas tego zmieniające się cztery pory roku. Zmiana wiąże się z okresem przygnębienia: nie wiemy , co nadchodzi i musimy zapomnieć o wszystkim, do czego przywykliśmy.Ale jeśli będziemy mieć odrobinę cierpliwości wiosna w końcu nadejdzie. A wtedy zapomnimy o pełnej smutku zimie. Zmiana i odradzanie się to odwieczne prawa życia. Lepiej je zaakceptować, niż cierpieć, pragnąc nieosiągalnego szczęścia. Paulo Coelho

28 października 2009

BLOGI

Tak się składa, że pogoda mi ostatnio nie dopisuje, deszcz i mgła nie zachęcają do spacerów. Więc oglądam i czytam blogi.... młodych dziewczyn i nieco starszych kobiet....
Patrząc na blogi dziewczyn w ciąży porównuję swoje przeżycia sprzed xx lat.... ile się zmieniło i w jaki pozytywny sposób. Piękne wózki, ubranka, zabawki, pokoiki.....wszystko dla maleństwa. Ale i podejście mam jest nieco inne, wydaje mi się bardziej infantylne niż kiedyś. Teraz młode mamy kupują markowe ciuszki na allegro aby pociecha super wyglądała, zabawki, które mają zastąpić bliskość mamy i taty....
Ja korzystałam z urlopu wychowawczego , miałam czas dla swoich dzieci.... a teraz kobiety wracają do pracy bo mus.... brak pieniędzy.....
U mnie też lekko nie było, ale dzieci nie chodziły wystrojone jak lalki..... nie wiem co jest lepsze....
Z drugiej strony blogi załamanych , krzyczących o miłość kobiet..... kobiet zamężnych, mających rodziny... to tak jak ja.... też czasami nie wytrzymuję i przelewam brak uczuć w necie.Dlaczego tak się dzieje ? Gdzie zagubiła sie bliskość z tym najbliższym człowiekiem ?
NIE WIEM....
L. też ma w domu problemy, chorobę ..... choć mówi, że czasami powinniśmy naginać życie do własnych potrzeb. Ja uważam inaczej, jestem osobą z zasadami może i staroświeckimi i nie potrafię czerpać z życia przyjemności garściami. Może to błąd.... ale w swoim pojęciu jestem uczciwa. Może aż nazbyt ?
Wypala się moje wnętrze, zaczynam zabiegać tylko o spokój..... chyba to źle , że tak się dzieje.... czyżby sprawdzała się stara prawda ....

"starość zaczyna się wtedy, gdy przestajemy planować, a zaczynamy
wspominać:)"

nie czuję się starą osobą i dostrzegam, że życie składa się też z niezrealizowania wydumanych marzeń o wolności i niezależności, bo ....

granicą naszej wolności jest cudza krzywda.

nie chcę i nie mogę nikogo skrzywdzić, choć czasem dusza błaga o ciepło dla siebie, o przytulenie, o uczucie.....

i choć dusza się rwie, rozum mówi nie...

chyba nie doczekam prawdziwiej , sakramentalnej miłości z człowiekiem , który będzie mnie w każdym calu rozumiał i dla którego będę tą jedyną, wymarzoną kobietą a on dla mnie miłością mojego życia....