9 marca 2012
ZAGRODNO...... RĘKOPIS 'PANA TADEUSZA'
Wracając do Zagrodna, powinnam dopisać jedną z autentycznych historii tej miejscowości....
Ze Lwowa do Adelina
W początkach 1944 roku władze niemieckie zarządziły ewakuację lwowskich zbiorów bibliotecznych, m.in. Ossolineum. Wyraźne instrukcje nakazywały wywieźć przede wszystkim niemiecką literaturę fachową i księgozbiór czytelni głównych. Wbrew władzom, prof. Mieczysław Gębarowicz przygotował do transportu najcenniejsze, najstaranniej wyselekcjonowane zbiory specjalne i cymelia Ossolineum: m.in. 2300 rękopisów, 2200 dokumentów sięgających XIII wieku, 1700 starych druków, 2400 rycin. Był wśród tych skarbów autograf „Pana Tadeusza”, a także rękopisy Juliusza Słowackiego, Aleksandra Fredry, Henryka Sienkiewicza, Jana Kasprowicza, Władysława Reymonta i Stefana Żeromskiego. W marcu i kwietniu zbiory Ossolineum dotarły do Krakowa. Złożono je w piwnicach Biblioteki Jagiellońskiej, gdzie miały bezpiecznie doczekać końca wojny. Niespodziewanie latem 1944 roku Niemcy wywieźli wszystko na zachód i zmagazynowali w Adelinie, czyli Zagrodnie.
W połowie czerwca 1945 roku Zagrodno dopiero zajmowali pierwsi polscy osadnicy. Bernard Manecki miał 16 lat. Rosyjskich żołnierzy, którzy na dziedzińcu szkoły palili książki, pamięta jakby to było wczoraj.
– Ogień buchał ogromny. Można w nim było konia usmażyć – wspomina.
Wślizgnął się do opuszczonego przez Niemców domu nauczyciela. Talerze ze spleśniałą, niedojedzoną zupą jeszcze stały na stołach. Porozrzucane sprzęty walały się pod nogami. Chodził po otwartych na oścież pokojach, szukając papieru, z którego dałoby się skręcić papierosy.
To się nie nadaje na papierosy
Na pierwszym piętrze do końca wojny mieszkała żona hitlerowskiego oficera, dowodzącego żołnierzami na froncie wschodnim. Została po niej biblioteczka. Bernard przeglądał książkę po książce, macając która nadawałaby się na skręty, aż dostrzegł leżący osobno na szafce gruby jak Biblia plik kartek. Przewiązane sznurem, pociemniałe stronice były zapisane odręcznym pismem. Bernard nie umiał czytać po polsku, nie wiedział co znalazł, ale wziął znalezisko pod pachę i wrócił do domu, by pokazać ojcu.
– Tato pierwszy poznał, że przyniosłem rękopis „Pana Tadeusza” – opowiada staruszek. – Popatrzył. „Nie, synku, to się nie nadaje na papierosy. To coś bardzo ważnego”. I poszliśmy do wójta. Wójt Jan Krowicki zabrał rękopis. Nazajutrz zawiózł go do powiatowej rady, do Złotoryi. Czasy były takie, że nikt specjalnie nie dbał ani o książki, ani o pokwitowania.
– I tak ślad po moim znalezisku zaginął – wspomina pan Bernard. – Dopiero po pewnym czasie dowiedziałem się, że rękopis istnieje, dotarł do wrocławskiego Ossolineum.
Bankiet bez Maneckiego
W 2005 roku, gdy Aleksander Kwaśniewski z Leszkiem Millerem brylowali na warszawskim bankiecie z okazji 150. rocznicy śmierci Adama Mickiewicza, Bernard Manecki siedział wściekły przed telewizorem w Zagrodnie. Pewnie tak jak teraz wyciągał z metalowej papierośnicy skręta za skrętem.
– Zapomniano o mnie, a przecież gdybym nie zabrał Ruskim „Pana Tadeusza”, to ten narodowy skarb, którym szczyci się cała Polska, spłonąłby w ognisku razem z innymi książkami – mówi staruszek. – Wiem, że te kartki są warte fortunę. Nie chcę pieniędzy, tylko odrobinę wdzięczności – dodaje, patrząc głęboko w oczy.
Ten żal siedzi w nim od lat. Wyrzucił go z siebie dopiero niedawno, podczas powiatowej akademii, na której władza wręczała medale pierwszym osadnikom.
– Znaleziono dwa rękopisy: jeden w Saragossie, drugi w Zagrodnie. Tylko za ten drugi nikt nigdy nawet nie podziękował – westchnął do mikrofonu i wrócił na swoje miejsce.
http://legnica.naszemiasto.pl/archiwum/1523702,skarb-znaleziony-w-zagrodnie,id,t.html
8 marca 2012
ZAGRODNO PAŁAC.....
Dzisiejszy poranek obudził nas szarością chmur i lekkim deszczem, nie chciało sie nawet wstać z łóżka.
Jakże inny był dzień wczorajszy..... piękna pogoda, słońce, błękitne niebo.....
Wyruszyliśmy więc na wiosenny rekonesans, tym razem do Zagrodna i Chojnowa.
W Zagrodnie znajdują się ruiny....tak znów RUINY pięknego niegdyś pałacu.
Pałac Dolny wzniesiony został w 1570 r. jako obronny, otoczony fosą, przebudowany w XIX w. Właścicielami pałacu była rodzina Schellendorfów.
W latach 1977-78 zabezpieczono pozostałości, w tym resztki dekoracji sgraffitowej, a najcenniejsze elementy odspojono i po konserwacji zdeponowano w Muzeum Regionalnym w Chojnowie.
Była to renesansowa budowla 3-skrzydłowa, 2-kondygnacyjna, z poddaszem użytkowym, nakryta dachami naczółkowymi. Okna w opaskach, w jednym ze skrzydeł z podokiennikami. Cześć elewacji posiadała figuralną dekorację sgraffitową. Przy szczycie zachodniego skrzydła kolista wieża, wtopiona do połowy w budynek, zakończona hełmem z iglicą.
Od strony rzeki był tarasowy ogród z ok. poł. XVIII w., a za dworem park krajobrazowy z końca XIX w.
Pałac został zdewastowany i zniszczony po 1945 r. Obecnie - nieużytkowany, w ruinie.
http://gdziebylec.pl/obiekt/pokaz/Pa%C5%82ac_Dolny_w_Zagrodnie/7565
tak wyglądał w czasach świetności ...a tak wygląda teraz....
z Zagrodna pojechaliśmy do Jadwisina, nad łąką krążyły już dwa bociany.... no teraz to wiem, że na pewno jest już wiosna.....
i jednoczesne fotografowanie.....
Jakże inny był dzień wczorajszy..... piękna pogoda, słońce, błękitne niebo.....
Wyruszyliśmy więc na wiosenny rekonesans, tym razem do Zagrodna i Chojnowa.
W Zagrodnie znajdują się ruiny....tak znów RUINY pięknego niegdyś pałacu.
Pałac Dolny wzniesiony został w 1570 r. jako obronny, otoczony fosą, przebudowany w XIX w. Właścicielami pałacu była rodzina Schellendorfów.
W latach 1977-78 zabezpieczono pozostałości, w tym resztki dekoracji sgraffitowej, a najcenniejsze elementy odspojono i po konserwacji zdeponowano w Muzeum Regionalnym w Chojnowie.
Była to renesansowa budowla 3-skrzydłowa, 2-kondygnacyjna, z poddaszem użytkowym, nakryta dachami naczółkowymi. Okna w opaskach, w jednym ze skrzydeł z podokiennikami. Cześć elewacji posiadała figuralną dekorację sgraffitową. Przy szczycie zachodniego skrzydła kolista wieża, wtopiona do połowy w budynek, zakończona hełmem z iglicą.
Od strony rzeki był tarasowy ogród z ok. poł. XVIII w., a za dworem park krajobrazowy z końca XIX w.
Pałac został zdewastowany i zniszczony po 1945 r. Obecnie - nieużytkowany, w ruinie.
http://gdziebylec.pl/obiekt/pokaz/Pa%C5%82ac_Dolny_w_Zagrodnie/7565
![]() |
| http://fotopolska.eu |
| folwark przypałacowy |
z Zagrodna pojechaliśmy do Jadwisina, nad łąką krążyły już dwa bociany.... no teraz to wiem, że na pewno jest już wiosna.....
| bród na rzece Skora |
4 marca 2012
ŚWINOUJŚCIE
Prawie rok temu pojechaliśmy do Świnoujścia po kolegę Ludwika aby go przywieźć do domu. Pisałam o tym w poście kwietniowym ubiegłego roku.
Podczas przeprawy promowej oczywiście nie byłabym sobą aby nie "zwiedzić " promu , mostku kapitańskiego i całej reszty. Okazało się ,że kapitan promu pochodzi z Kamiennej Góry czyli i moich okolic. Pozwolił mi nawet zrobić zdjęcie na stanowisku dowodzenia.... jakie było nasze zdziwienie, kiedy dwa tygodnie temu na portalu WP na tym samym stanowisku stał sam Kapitan....
To fotograficzne migawki z przeprawy..... i jakże prawdziwe przysłowie....
Góra z górą się nie zejdzie, a człowiek z człowiekiem – zawsze.
Podczas przeprawy promowej oczywiście nie byłabym sobą aby nie "zwiedzić " promu , mostku kapitańskiego i całej reszty. Okazało się ,że kapitan promu pochodzi z Kamiennej Góry czyli i moich okolic. Pozwolił mi nawet zrobić zdjęcie na stanowisku dowodzenia.... jakie było nasze zdziwienie, kiedy dwa tygodnie temu na portalu WP na tym samym stanowisku stał sam Kapitan....
| ster w ręku ..... |
![]() | |||
| Kapitan przejął ode mnie stery :)))) |
To fotograficzne migawki z przeprawy..... i jakże prawdziwe przysłowie....
Góra z górą się nie zejdzie, a człowiek z człowiekiem – zawsze.
3 marca 2012
TŁO
Podziwiam od niedawna piękne tła na bloga na blogu :
http://vardamirvintage.blogspot.com
pozwoliłam więc sobie na skopiowanie i umieszczenie jednego z nich na swoim blogu, za co serdecznie dziękuję Nessie Vardamir....
polecam blog bo jest bardzo ciekawy a autorka przedstawia w nim bardzo duzo ciekawych propozycji.
http://vardamirvintage.blogspot.com
pozwoliłam więc sobie na skopiowanie i umieszczenie jednego z nich na swoim blogu, za co serdecznie dziękuję Nessie Vardamir....
polecam blog bo jest bardzo ciekawy a autorka przedstawia w nim bardzo duzo ciekawych propozycji.
1 marca 2012
ADOPCJA - PRAWDY I MITY
Kilka lat temu na kartach tego bloga pisałam że gdybym miała warunki materialne chciałabym wziąć chłopca z domu dziecka aby móc obdarować uczuciem i miłością skrzywdzone przez los dziecko. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że uczucie i dobra materialne nie wystarczą .
Dziś jestem o wiele bogatsza o wiedzę z zakresu adopcji. Studiuję książkę "Geny a wychowanie " Judith Rich Harris, czytam publikacje i artykuły na ten temat w internecie, a ostatnio w lokalnym miesięczniku ukazał się artykuł o rodzinie zastępczej. Ponieważ znam tę rodzinę i jej problemy z wychowaniem 7 dzieci z domu dziecka , a i osobiście zetknęłam się z tym problemem postanowiłam podrążyć temat.
Wiadomo , że obecnie większość dzieci w domach dziecka pochodzi z rodzin patologicznych, narkomanów, alkoholików, z zaburzeniami psychicznymi. Brak prawie dzieci, których rodzice zginęli np. w wypadkach. W takich sytuacjach normalna zdrowa rodzina nie pozwala na umieszczenie sierot w domu dziecka.
A z patologia niestety rozszerza się coraz bardziej, coraz więcej właśnie takich dzieci trafia do placówek opiekuńczych.
Nie wiem jak jest teraz bo osobiście nie zetknęłam się z problemem samej adopcji. Czy rodzice są informowani dokładnie z jakiej rodziny biologicznej pochodzą ich przyszłe dzieci ? Czy sprawdza się tylko rodziców, pod względem materialnym i psychicznym nie informując W PEŁNI I DOKŁADNIE jakie dziecko i z jakimi obciążeniami biorą ?
I dochodzę do wniosku .... podkreślam własnego .... że niestety pomimo zapewnienia takiemu dziecku i miłości , i poszanowania godności i statusu materialnego ....geny odgrywają bardzo dużą rolę. I zaczynają działać w momencie dorastania czyli dojrzewania.
Rodzina o której wspomniałam posiada dwoje własnych dzieci, do rodziny zastępczej przyjęto siódemkę. Wychowywali się w jednym dużym domu, rodzice traktowali je jednakowo a nawet te pokrzywdzone dostawały więcej uczucia im potrzebnego. I niestety żadne z tych dzieci po okresie dorastania nie było w stanie radzić sobie w normalnym życiu, żyją dniem dzisiejszym, są agresywne,....
jednak część prawdy w tym jest.... co nie znaczy że generalnie wszystkie te dzieci są obciążone złymi nawykami.
cytat z forum na o2....
....Dziedziczy się skłonność do nałogów, czy to alkoholu czy narkomanii czy hazardu, sama skłonność jest dziedziczona, a nie przedmiot tego uzależnienia. Mój adoptowany brat i ja, do momentu dorosłości nie wiedzieliśmy, że jest adoptowany. Nigdy nie odczuliśmy różnicy, moi rodzice kochają go ponad wszystko, otrzymaliśmy to samo wychowanie. Od czasów nastoletnich brat przejawiał cechy nam obce, alkoholizm, agresję, nie opiekował się bliskim. I tak jest do dziś....
Podobne sytuacje bywają i w rodzinach z biologicznymi własnymi dziećmi.... gdzie więc leży prawda ? Czy to rodzina bywa dysfunkcyjna ?
Wiadomo , że skutków dziedziczności nie da się oddzielić od skutków oddziaływania środowiska. To nie dobre wychowanie daje w efekcie dobre dzieci, tylko dobre dzieci sprawiają, że dobrze się je wychowuje.
Kiedy rodzice maja trudności z pokierowaniem swoim życiem albo z ułożeniem sobie stosunków z innymi ludźmi, ich dzieci są narażone na podwójne ryzyko: mogą odziedziczyć niekorzystne cechy i jednocześnie wychowywać się w niekorzystnym środowisku domowym. Jeśli takie dzieci maja problemy w okresie dorosłości zwykle przypisuje się je niekorzystnemu środowisku rodzinnemu, podczas gdy prawdziwą przyczyną mogą być niekorzystne geny.
Badania behawioralno - genetyczne wykazały ponad wszelką wątpliwość, że dziedziczność jest przyczyną dużej części zróżnicowania w ludzkich osobowościach. Niektórzy są bardziej zapalczywi, bardziej rozrzutni albo bardziej drobiazgowi od innych, a cechy te są funkcja genów , z jakimi się urodzili , i doświadczeń zdobytych po urodzeniu. Dokładne proporcje - ole zależy od genów a ile od przeżyć - nie są ważne: istotne jest że dziedziczność MUSI być brana pod uwagę. A jednak jest zwykle LEKCEWAŻONA.
Dziedziczność jest jedna z przyczyn, dla których rodzice mający problemy psychologiczne często maja dzieci z podobnymi problemami. Jest to prosty, oczywisty i niezaprzeczalny fakt, a równocześnie fakt najbardziej przez psychologów lekceważony. Sadząc po braku zainteresowania dziedzicznością okazywanym przez psychologów rozwoju i psychologów klinicznych, można by mniemać że nadal żyjemy w czasach Johna Watsona - tego , który obiecywał że z tuzina niemowląt zrobi lekarzy, prawników, żebraków lub złodziei.
Dzisiaj psychologowie mówią że niektóre dzieci rodzą się z "trudnymi charakterami "- sprawiają rodzicom kłopoty i z trudem poddają się socjalizacji.
Skłonność do aktywności,impulsywność i agresywność, skłonność do szybkiego nudzenia się rutynowymi czynnościami i do szukania silnych wrażęń,
obojętnośc na uczucia innych, muskularna budowa ciałą i niższy od średniego iloraz inteligencji...wszystkie te cechy maja znaczący komponent genetyczny.
Dorastające dzieci których aktywność rodzice moga kontrolować, to dzieci które na to pozwalają, a paradoksem jest że one akurat najmniej tego potrzebują...
cytat z "Geny a wychowanie"
Czy wobec tego nie powinno się w ośrodkach adopcyjnych kłaść nacisk właśnie na genetyczność ? na uświadamianie przyszłym rodzicom właśnie tego problemu, a nie szafowanie tylko dzieciom "dawania miłości "
Niektórzy rodzice moga się czuć oszukani, że pomimo ich pragnienia wzięcia dziecka nie zostali dokładnie poinformowani o możliwych problemach związanych z genami , bo być może gdyby posiadali tę wiedzę potrafili by realnie spojrzec na problem i określenie czy sobie w przyszłości z nim poradzą.
W takim wypadku powinno się im zaproponować rodzinę zastępczą...
I dziś z moją wiedzą na ten temat na pewno bym się poważnie zastanowiła czy dałabym radę wychować takie dziecko, pomimo tego, że własną trójkę wychowałam na porządnych, mądrych ludzi.
Dziś jestem o wiele bogatsza o wiedzę z zakresu adopcji. Studiuję książkę "Geny a wychowanie " Judith Rich Harris, czytam publikacje i artykuły na ten temat w internecie, a ostatnio w lokalnym miesięczniku ukazał się artykuł o rodzinie zastępczej. Ponieważ znam tę rodzinę i jej problemy z wychowaniem 7 dzieci z domu dziecka , a i osobiście zetknęłam się z tym problemem postanowiłam podrążyć temat.
Wiadomo , że obecnie większość dzieci w domach dziecka pochodzi z rodzin patologicznych, narkomanów, alkoholików, z zaburzeniami psychicznymi. Brak prawie dzieci, których rodzice zginęli np. w wypadkach. W takich sytuacjach normalna zdrowa rodzina nie pozwala na umieszczenie sierot w domu dziecka.
A z patologia niestety rozszerza się coraz bardziej, coraz więcej właśnie takich dzieci trafia do placówek opiekuńczych.
Nie wiem jak jest teraz bo osobiście nie zetknęłam się z problemem samej adopcji. Czy rodzice są informowani dokładnie z jakiej rodziny biologicznej pochodzą ich przyszłe dzieci ? Czy sprawdza się tylko rodziców, pod względem materialnym i psychicznym nie informując W PEŁNI I DOKŁADNIE jakie dziecko i z jakimi obciążeniami biorą ?
I dochodzę do wniosku .... podkreślam własnego .... że niestety pomimo zapewnienia takiemu dziecku i miłości , i poszanowania godności i statusu materialnego ....geny odgrywają bardzo dużą rolę. I zaczynają działać w momencie dorastania czyli dojrzewania.
Rodzina o której wspomniałam posiada dwoje własnych dzieci, do rodziny zastępczej przyjęto siódemkę. Wychowywali się w jednym dużym domu, rodzice traktowali je jednakowo a nawet te pokrzywdzone dostawały więcej uczucia im potrzebnego. I niestety żadne z tych dzieci po okresie dorastania nie było w stanie radzić sobie w normalnym życiu, żyją dniem dzisiejszym, są agresywne,....
jednak część prawdy w tym jest.... co nie znaczy że generalnie wszystkie te dzieci są obciążone złymi nawykami.
cytat z forum na o2....
....Dziedziczy się skłonność do nałogów, czy to alkoholu czy narkomanii czy hazardu, sama skłonność jest dziedziczona, a nie przedmiot tego uzależnienia. Mój adoptowany brat i ja, do momentu dorosłości nie wiedzieliśmy, że jest adoptowany. Nigdy nie odczuliśmy różnicy, moi rodzice kochają go ponad wszystko, otrzymaliśmy to samo wychowanie. Od czasów nastoletnich brat przejawiał cechy nam obce, alkoholizm, agresję, nie opiekował się bliskim. I tak jest do dziś....
Podobne sytuacje bywają i w rodzinach z biologicznymi własnymi dziećmi.... gdzie więc leży prawda ? Czy to rodzina bywa dysfunkcyjna ?
Wiadomo , że skutków dziedziczności nie da się oddzielić od skutków oddziaływania środowiska. To nie dobre wychowanie daje w efekcie dobre dzieci, tylko dobre dzieci sprawiają, że dobrze się je wychowuje.
Kiedy rodzice maja trudności z pokierowaniem swoim życiem albo z ułożeniem sobie stosunków z innymi ludźmi, ich dzieci są narażone na podwójne ryzyko: mogą odziedziczyć niekorzystne cechy i jednocześnie wychowywać się w niekorzystnym środowisku domowym. Jeśli takie dzieci maja problemy w okresie dorosłości zwykle przypisuje się je niekorzystnemu środowisku rodzinnemu, podczas gdy prawdziwą przyczyną mogą być niekorzystne geny.
Badania behawioralno - genetyczne wykazały ponad wszelką wątpliwość, że dziedziczność jest przyczyną dużej części zróżnicowania w ludzkich osobowościach. Niektórzy są bardziej zapalczywi, bardziej rozrzutni albo bardziej drobiazgowi od innych, a cechy te są funkcja genów , z jakimi się urodzili , i doświadczeń zdobytych po urodzeniu. Dokładne proporcje - ole zależy od genów a ile od przeżyć - nie są ważne: istotne jest że dziedziczność MUSI być brana pod uwagę. A jednak jest zwykle LEKCEWAŻONA.
Dziedziczność jest jedna z przyczyn, dla których rodzice mający problemy psychologiczne często maja dzieci z podobnymi problemami. Jest to prosty, oczywisty i niezaprzeczalny fakt, a równocześnie fakt najbardziej przez psychologów lekceważony. Sadząc po braku zainteresowania dziedzicznością okazywanym przez psychologów rozwoju i psychologów klinicznych, można by mniemać że nadal żyjemy w czasach Johna Watsona - tego , który obiecywał że z tuzina niemowląt zrobi lekarzy, prawników, żebraków lub złodziei.
Dzisiaj psychologowie mówią że niektóre dzieci rodzą się z "trudnymi charakterami "- sprawiają rodzicom kłopoty i z trudem poddają się socjalizacji.
Skłonność do aktywności,impulsywność i agresywność, skłonność do szybkiego nudzenia się rutynowymi czynnościami i do szukania silnych wrażęń,
obojętnośc na uczucia innych, muskularna budowa ciałą i niższy od średniego iloraz inteligencji...wszystkie te cechy maja znaczący komponent genetyczny.
Dorastające dzieci których aktywność rodzice moga kontrolować, to dzieci które na to pozwalają, a paradoksem jest że one akurat najmniej tego potrzebują...
cytat z "Geny a wychowanie"
Czy wobec tego nie powinno się w ośrodkach adopcyjnych kłaść nacisk właśnie na genetyczność ? na uświadamianie przyszłym rodzicom właśnie tego problemu, a nie szafowanie tylko dzieciom "dawania miłości "
Niektórzy rodzice moga się czuć oszukani, że pomimo ich pragnienia wzięcia dziecka nie zostali dokładnie poinformowani o możliwych problemach związanych z genami , bo być może gdyby posiadali tę wiedzę potrafili by realnie spojrzec na problem i określenie czy sobie w przyszłości z nim poradzą.
W takim wypadku powinno się im zaproponować rodzinę zastępczą...
I dziś z moją wiedzą na ten temat na pewno bym się poważnie zastanowiła czy dałabym radę wychować takie dziecko, pomimo tego, że własną trójkę wychowałam na porządnych, mądrych ludzi.
26 lutego 2012
PRZEBIŚNIEG
Dzisiaj choć mocno wiało i było zimno postanowiliśmy wziąć psa i wyruszyć na krótki spacer....
Na drodze jeszcze nie obeschło błoto, ale czuje się już wiosnę w powietrzu, ptaki zaczynają swoje śpiewy, do kotki zaleca się piękny biało czarny kocur.... prawdziwy Lowelas....przychodzi pod ganek i kokietuje...a później znikają razem pod świerkiem.
Napotkaliśmy dziś pierwsze przebiśniegi..... a to już znak , że zbliża się wiosenka. I choć jeszcze nie raz spadnie śnieg.... zima odchodzi za morza....
Jeszcze w polu tyle śniegu,
jeszcze strumyk lodem ścięty
a pierwiosnek już na brzegu
wyrósł śliczny, uśmiechnięty.
Witaj, witaj kwiatku biały
główkę jasną zwróć do słonka
już bociany przyleciały
w niebie słychać śpiew skowronka.
Stare wierzby nachyliły
miękkie bazie ponad kwiatkiem.
Gdzie jest wiosna? - powiedz miły,
czyś nie widział jej przypadkiem.
Lecz on nic nie odpowiedział,
o czym myślał? - któż to zgadnie.
Spojrzał w niebo, spojrzał w pola,
szepnął cicho: \"Jak tu ładnie!\"
Hanna Zdzitowiecka
Urodziło się przedwiośnie
Urodziło się pod krzakiem przedwiośnie,
całkiem małe, maciupeńkie - i rośnie.
Wydłubało drobne kiełki spod ziemi
o chuchało, by im dodać zieleni.
Przedwiośnie, przedwiośnie, przedwiośnie
wiosnę przyprowadzi,
a wiośnie, a wiośnie, a wiośnie
wszyscy bardzo radzi!
Wydobyło chyłkiem kwiatek z kieszeni
i podparło go słonecznym promykiem,
obudziło parę żuczków nad ranem
przecierają żuczki oczka zaspane.
Przedwiośnie, przedwiośnie, przedwiośnie
wiosnę przyprowadzi,
a wiośnie, a wiośnie, a wiośnie
wszyscy bardzo radzi!
Hanna Łochocka
Na drodze jeszcze nie obeschło błoto, ale czuje się już wiosnę w powietrzu, ptaki zaczynają swoje śpiewy, do kotki zaleca się piękny biało czarny kocur.... prawdziwy Lowelas....przychodzi pod ganek i kokietuje...a później znikają razem pod świerkiem.
Napotkaliśmy dziś pierwsze przebiśniegi..... a to już znak , że zbliża się wiosenka. I choć jeszcze nie raz spadnie śnieg.... zima odchodzi za morza....
Jeszcze w polu tyle śniegu,
jeszcze strumyk lodem ścięty
a pierwiosnek już na brzegu
wyrósł śliczny, uśmiechnięty.
Witaj, witaj kwiatku biały
główkę jasną zwróć do słonka
już bociany przyleciały
w niebie słychać śpiew skowronka.
Stare wierzby nachyliły
miękkie bazie ponad kwiatkiem.
Gdzie jest wiosna? - powiedz miły,
czyś nie widział jej przypadkiem.
Lecz on nic nie odpowiedział,
o czym myślał? - któż to zgadnie.
Spojrzał w niebo, spojrzał w pola,
szepnął cicho: \"Jak tu ładnie!\"
Hanna Zdzitowiecka
Urodziło się przedwiośnie
Urodziło się pod krzakiem przedwiośnie,
całkiem małe, maciupeńkie - i rośnie.
Wydłubało drobne kiełki spod ziemi
o chuchało, by im dodać zieleni.
Przedwiośnie, przedwiośnie, przedwiośnie
wiosnę przyprowadzi,
a wiośnie, a wiośnie, a wiośnie
wszyscy bardzo radzi!
Wydobyło chyłkiem kwiatek z kieszeni
i podparło go słonecznym promykiem,
obudziło parę żuczków nad ranem
przecierają żuczki oczka zaspane.
Przedwiośnie, przedwiośnie, przedwiośnie
wiosnę przyprowadzi,
a wiośnie, a wiośnie, a wiośnie
wszyscy bardzo radzi!
Hanna Łochocka
23 lutego 2012
SPAM
Nie wiem co się dzieje ostatnio na blogach, ale prawie u wszystkich pojawiają się te okropne okienka z nieczytelnymi literkami, żeby więc umieścić komentarz trzeba się dobrze wysilić, a czasami i zrezygnować z napisania. Ja w swoich ustawieniach nic nie zmieniałam a wczoraj Giga pisze, że i u mnie się takie okienko pojawiło.... może ktoś wie jak z tego wybrnąć ? nie chcę mieć takiego badziewia na swoim blogu, ten jest otwarty dla wszystkich , i z przyjemnością czytam komentarze jak również piszę u innych a to zaczyna po prostu utrudniać pisanie.
Czy Blogger coś sam zmienił ?
Napiszcie czy macie taki sam problem i jak sobie z nim poradzić....
Czy Blogger coś sam zmienił ?
Napiszcie czy macie taki sam problem i jak sobie z nim poradzić....
22 lutego 2012
DRZWI
Przeglądając i czytając Wasze blogi korzystam czasami z Waszych pomysłów tematycznych , tak też było i dzisiaj. Czytałam blog Marysi i zachwyciłam się pięknymi , starymi drzwiami przedstawionymi na zdjęciu. . Przypomniałam sobie, że latem będąc w Strzegomiu zachwyciły mnie również pewne drzwi... może nie tak stare jak te u Marysi jednak z pięknymi detalami,, które chcę właśnie pokazać...
Marysiu dziękuje za pomysł :)))
Siedzę teraz z drutami na kolanach, dwa koszyki pełne resztek wełny.... mam pomysł...ale kiedy go zrealizuję - nie wiem.... bo jeżeli taka pogoda utrzyma się do niedzieli to wyruszamy w rajzę, bo już nam się ckni za szlakiem :))
Marysiu dziękuje za pomysł :)))
20 lutego 2012
INSPIRA
Na blogach robótkowych króluje Inspira.... bardzo pomysłowy i efektowny otulacz. Dla mnie było to jak wyzwanie, podobał mi się bardzo więc zrobiłam i dla siebie I nic to, że idzie wiosna ..... przyda się do kurteczki wiosennej na chłodniejsze dni.
pierwszy zrobiłam krótki.... taki bliżej szyi, i do tego opaskę na włosy
' "pozowałam " z Mosią, no bo jakże może się coś dziać bez niej....
a to już większa Inspira, chciałam aby przykryła ramiona, i ta już wyszła lepsza... no cóż "trening czyni mistrza "
Na dworze świeci słoneczko, ziemia obsycha, i całe szczęście, bo po tym błocie to dom wygląda jak za przeproszeniem chlew.... pies gania szczęśliwy po tym błocku a później wiadomo..... przemyca się po cichu na kanapę jak nikt nie widzi....
pierwszy zrobiłam krótki.... taki bliżej szyi, i do tego opaskę na włosy
' "pozowałam " z Mosią, no bo jakże może się coś dziać bez niej....
a to już większa Inspira, chciałam aby przykryła ramiona, i ta już wyszła lepsza... no cóż "trening czyni mistrza "
Na dworze świeci słoneczko, ziemia obsycha, i całe szczęście, bo po tym błocie to dom wygląda jak za przeproszeniem chlew.... pies gania szczęśliwy po tym błocku a później wiadomo..... przemyca się po cichu na kanapę jak nikt nie widzi....
![]() |
| jestem zadowolona...... |
![]() | |||
| ale trochę mi wstyd..... |
16 lutego 2012
WSPOMNIENIE 16.02.2011
Nie sądziłam że otwierając dziś pocztę znajdę tam listy od Ludwika. Przecież rozmawiamy codziennie, więc cóż sie stało że do mnie napisał ?
otworzyłam.... i zakręciła mi sie łezka w oku, kiedy przeczytałam treść....
tak, równo rok temu 16 lutego 2011 czekałam na parkingu , byliśmy umówieni na pierwsze spotkanie,
Był wtedy duży mróz, przyjechałam autobusem i czekałam ....drogi były zaśnieżone tak jak w tym roku....więc kiedy z daleka zobaczyłam srebrnego kombi..... wiedziałam że to On. Zaparkował nie widząc mnie, więc podeszłam .... Ludwik wysiadł z auta, przywitał się, pocałował mnie tak ciepło i normalnie jak bysmy sie znali co najmniej rok. A od naszego pierwszego kliknięcia minęło zaledwie 7 dni....
Wsiadłam do samochodu i pytanie.... to gdzie jedziemy ?
jak to gdzie ..odpowiedziałam...do ciebie....
i tak to sie zaczęło....
pisałam już o tym w ubiegłym roku.... a dzis Ludwik przysłał mi pocztą moje dwa listy pisane do niego po moim powrocie do domu.... ma wszystkie zachowane....
....
16,02,2011 - 19/42 2) - Promyczku teraz wiem jak wygląda twój dzień, i spokojnie bedę czekac na każde parę słów które napiszesz....
dla mnie ten dzień dzisiejszy jest b. ważny....
rozpoczęło sie cos ....co moge okreslic mianem spelniania.... jeszcze teraz czuje twój zapach i dotyk.... i z tym wspomnieniem położe się spać.
myslę że wieczorem porozmawiamy ale nie na ..... tylko tutaj, bo tam jest za bardzo publicznie.A ja cenie naszą intymność ....czuje jeszcze twoje ciepłe pocałunki na swojej twarzy, delikatne jak dotyk motyla i kolorowe w odebrane odczucia. A może to dotyk kociej łapki i języka...? wszak jesteś Kotem .... a ja koty kocham miłościa bezgraniczną za ich niezależność, samodzielność i delikatność i mruczenie....
Widzę w marzeniach jak siedzimy na kanapie, gra płyta wybrana przez ciebie, pali sie świeca.... na stole pachnąca herbata i my obok siebie, przytuleni... od czasu do czasu pogładzisz moje włosy, muśniesz policzek, ja oddam pocałunek.... pogładze rękę..... jest tak wspaniale i dobrze..... To taki wypoczynek po trudach życia, od którego dostaliśmy porządnego kopniaka....Warto było choć na krótko przeglądać się w twoich oczach, pobyć w twoich myślach, tęsknocie, marzeniach, poczuć miłe ciepło twoich uczuć, by potem na długo delektować się słodyczą wspomnień, gdy czas częstuje goryczą czekania.....
Ale ja spokojnie czekam , wierzę, że Aniołowie nie pomylą i nie rozdzielą naszych dróg, że ścieżka nasza będzie jedna, wspólna, i choć może niełatwa to jednak najpiękniejsza na świecie.... dlatego ,że NASZA....
..... przez ten rok tyle się wydarzyło.....zmaterializowały się moje marzenia...
siedzimy codziennie na tej kanapie, codziennie gra płyta zazwyczaj z koncertem e-moll Szopena, przytulasz mnie do siebie gładząc moje włosy, całujesz delikatnie... ja trzymam twoją rękę w swojej dłoni delikatnie ją gładząc..... pełny relaks i odpoczynek ....To tylko NASZE MAGICZNE CHWILE....
Na tę naszą pierwszą intymną rocznicę Ludwik kupił szampana, a że dziś i tłusty czwartek to i pączków nie zabrakło na stole,
Świętowaliśmy więc , celebrując te wszystkie nasze piękne chwile przeżyte dotychczas wspólnie, nawet nasz amarylis zakwitł cudowna czerwienią.... a czerwień to kolor MIŁOŚCI....
Prosiłam Boga o wodę,
Dał mi ocean.
Prosiłam Boga o kwiat,
Dał mi ogród.
Prosiłam Boga o drzewo,
Dał mi las.
Prosiłam Boga o przyjaciela,
Dał mi LUDWIKU CIEBIE.
Twoja Iskierka
otworzyłam.... i zakręciła mi sie łezka w oku, kiedy przeczytałam treść....
tak, równo rok temu 16 lutego 2011 czekałam na parkingu , byliśmy umówieni na pierwsze spotkanie,
Był wtedy duży mróz, przyjechałam autobusem i czekałam ....drogi były zaśnieżone tak jak w tym roku....więc kiedy z daleka zobaczyłam srebrnego kombi..... wiedziałam że to On. Zaparkował nie widząc mnie, więc podeszłam .... Ludwik wysiadł z auta, przywitał się, pocałował mnie tak ciepło i normalnie jak bysmy sie znali co najmniej rok. A od naszego pierwszego kliknięcia minęło zaledwie 7 dni....
Wsiadłam do samochodu i pytanie.... to gdzie jedziemy ?
jak to gdzie ..odpowiedziałam...do ciebie....
i tak to sie zaczęło....
pisałam już o tym w ubiegłym roku.... a dzis Ludwik przysłał mi pocztą moje dwa listy pisane do niego po moim powrocie do domu.... ma wszystkie zachowane....
....
16,02,2011 - 19/00 1) - Ludwiku jestem już w domu, ty pewnie jeszcze nie.... chcę ci podziękować za wspaniały dzień, było wspaniale....
A sprawy in..... jesteś człowiekiem z moich snów i marzeń, byłeś wspaniały i co tu opowiadasz o swoim wieku.... niejeden młodzian by ci pozazdrościł takiej postawy.. Czułość, delikatnośc..to cechy o których marzą kobiety....A ty jesteś takim spełnieniem.... i to sama rozkosz być z tobą .....Czuje się doceniona, pogłaskana po duszy i serduszku i nie tylko... roznieciłeś tę iskierkę już w tym momencie w większy płomień... Ciepło mi i radośnie, że jesteś i że cię mam.... może jeszcze nie w
całości ale jesteś już dla mnie bliska osobą, która znalazła miejsce w moim sercu.Czas pokaże co dalej, ale nieśmiało zaczynam marzyć.... że potrafimy być razem. Mamy wspólne poglądy, tematy do dyskusji, tematy do "milczenia" również.... bliskość też.... więc możemy się wspierać na każdej płaszczyźnie. Chciałabym ci dać i radość i szczęście i miłość.... choć to ostatnie to wielkie słowo . Nie można nim szafować, ale jeżeli już zostanie wypowiedziane .... to znaczy że jesteśmy na zawsze już
tylko dla siebie.
całości ale jesteś już dla mnie bliska osobą, która znalazła miejsce w moim sercu.Czas pokaże co dalej, ale nieśmiało zaczynam marzyć.... że potrafimy być razem. Mamy wspólne poglądy, tematy do dyskusji, tematy do "milczenia" również.... bliskość też.... więc możemy się wspierać na każdej płaszczyźnie. Chciałabym ci dać i radość i szczęście i miłość.... choć to ostatnie to wielkie słowo . Nie można nim szafować, ale jeżeli już zostanie wypowiedziane .... to znaczy że jesteśmy na zawsze już
tylko dla siebie.
Czy warto kochać tak całym sercem i duszą otwartą, bezgranicznie, nie bacząc na czasu znak? Warto, naprawdę warto.
Dzis był taki dzień gdy tuliłeś mnie tak czule... Był taki dzień, gdy niosłeś mnie muzyką nad ziemią. Był taki dzień, gdy nieśmiało
całowałeś moje oczy, pieściłeś włosy i zamykałeś mnie w swoich ramionach.
za to ci dzis dziękuję
napisze więcej później pa
Dzis był taki dzień gdy tuliłeś mnie tak czule... Był taki dzień, gdy niosłeś mnie muzyką nad ziemią. Był taki dzień, gdy nieśmiało
całowałeś moje oczy, pieściłeś włosy i zamykałeś mnie w swoich ramionach.
za to ci dzis dziękuję
napisze więcej później pa
i drugi pisany wieczorem...
dla mnie ten dzień dzisiejszy jest b. ważny....
rozpoczęło sie cos ....co moge okreslic mianem spelniania.... jeszcze teraz czuje twój zapach i dotyk.... i z tym wspomnieniem położe się spać.
myslę że wieczorem porozmawiamy ale nie na ..... tylko tutaj, bo tam jest za bardzo publicznie.A ja cenie naszą intymność ....czuje jeszcze twoje ciepłe pocałunki na swojej twarzy, delikatne jak dotyk motyla i kolorowe w odebrane odczucia. A może to dotyk kociej łapki i języka...? wszak jesteś Kotem .... a ja koty kocham miłościa bezgraniczną za ich niezależność, samodzielność i delikatność i mruczenie....
Widzę w marzeniach jak siedzimy na kanapie, gra płyta wybrana przez ciebie, pali sie świeca.... na stole pachnąca herbata i my obok siebie, przytuleni... od czasu do czasu pogładzisz moje włosy, muśniesz policzek, ja oddam pocałunek.... pogładze rękę..... jest tak wspaniale i dobrze..... To taki wypoczynek po trudach życia, od którego dostaliśmy porządnego kopniaka....Warto było choć na krótko przeglądać się w twoich oczach, pobyć w twoich myślach, tęsknocie, marzeniach, poczuć miłe ciepło twoich uczuć, by potem na długo delektować się słodyczą wspomnień, gdy czas częstuje goryczą czekania.....
Ale ja spokojnie czekam , wierzę, że Aniołowie nie pomylą i nie rozdzielą naszych dróg, że ścieżka nasza będzie jedna, wspólna, i choć może niełatwa to jednak najpiękniejsza na świecie.... dlatego ,że NASZA....
..... przez ten rok tyle się wydarzyło.....zmaterializowały się moje marzenia...
siedzimy codziennie na tej kanapie, codziennie gra płyta zazwyczaj z koncertem e-moll Szopena, przytulasz mnie do siebie gładząc moje włosy, całujesz delikatnie... ja trzymam twoją rękę w swojej dłoni delikatnie ją gładząc..... pełny relaks i odpoczynek ....To tylko NASZE MAGICZNE CHWILE....
Na tę naszą pierwszą intymną rocznicę Ludwik kupił szampana, a że dziś i tłusty czwartek to i pączków nie zabrakło na stole,
Świętowaliśmy więc , celebrując te wszystkie nasze piękne chwile przeżyte dotychczas wspólnie, nawet nasz amarylis zakwitł cudowna czerwienią.... a czerwień to kolor MIŁOŚCI....
Prosiłam Boga o wodę,
Dał mi ocean.
Prosiłam Boga o kwiat,
Dał mi ogród.
Prosiłam Boga o drzewo,
Dał mi las.
Prosiłam Boga o przyjaciela,
Dał mi LUDWIKU CIEBIE.
Twoja Iskierka
12 lutego 2012
MATRIOSZKI
Za wszystkie ciepłe i piękne życzenia ....
.....Serdeczne słowa tak wiele znaczą
Serdeczne słowa tak wiele tłumaczą
Tych pięknych słów używa niewielu
A więc za te wszystkie
wspaniałe słowa - dziękuję Wam...
A teraz o matrioszkach... obiecałam Ani, że je pokażę. A zostałam ich właścicielką w nietypowy sposób. Dawno temu zapukał do mych drzwi pośrednik ,który miał za zadanie sprzedać mieszkanie obok, ponieważ właściciele wyjechali do Stanów i nie zamierzali powrócić do Polski. Zapytał czy nie chciałabym przejrzeć pozostałości w tym mieszkaniu bo on i tak musi to wszystko wyrzucić. No więc poszłam z nim do tego mieszkania i jedyną rzeczą która mi się rzuciła w oczy były właśnie te laleczki.
.....Serdeczne słowa tak wiele znaczą
Serdeczne słowa tak wiele tłumaczą
Tych pięknych słów używa niewielu
A więc za te wszystkie
wspaniałe słowa - dziękuję Wam...
A teraz o matrioszkach... obiecałam Ani, że je pokażę. A zostałam ich właścicielką w nietypowy sposób. Dawno temu zapukał do mych drzwi pośrednik ,który miał za zadanie sprzedać mieszkanie obok, ponieważ właściciele wyjechali do Stanów i nie zamierzali powrócić do Polski. Zapytał czy nie chciałabym przejrzeć pozostałości w tym mieszkaniu bo on i tak musi to wszystko wyrzucić. No więc poszłam z nim do tego mieszkania i jedyną rzeczą która mi się rzuciła w oczy były właśnie te laleczki.
A poza tym mróz trzyma..... dziś znów było minus 23 stopnie..... chyba zacznę poszukiwania wiosny.... ale o tym w następnym poście.
11 lutego 2012
ROCZNICA
9 lutego obchodziliśmy z Lutkiem naszą "pierwszą rocznicę ". Równo rok temu otrzymałam pierwszą mailową wiadomość... jeszcze wtedy nie wiedziałam, że to będzie początek największego przełomu w moim życiu i spełnienie marzeń o kochającym i czułym mężczyźnie.
Uczciliśmy tę naszą "mailową rocznicę" butelką Martini....wspominając pierwsze kroki znajomości.
Dziś mogę powiedzieć, że znalazłam miłość, czuję ją również w codziennym życiu emanującą od mojego męża.
Ludwiku, pragnę aby nasze uczucie trwało w takiej pięknej i ciepłej postaci do końca naszego życia...
Pozwól mi stać się melodią, która wprawi twe serce w zakłopotanie... Melodią subtelną i jasną niczym dźwięk kryształków ocierających się o siebie na wietrze, pośród nocnej ciszy lata, nabrzmiałej
tęsknotą oczekiwania... Pozwól mi...
http://www.youtube.com/watch?v=--7OyvAEq8w&feature=related
Uczciliśmy tę naszą "mailową rocznicę" butelką Martini....wspominając pierwsze kroki znajomości.
Dziś mogę powiedzieć, że znalazłam miłość, czuję ją również w codziennym życiu emanującą od mojego męża.
Ludwiku, pragnę aby nasze uczucie trwało w takiej pięknej i ciepłej postaci do końca naszego życia...
Pozwól mi stać się melodią, która wprawi twe serce w zakłopotanie... Melodią subtelną i jasną niczym dźwięk kryształków ocierających się o siebie na wietrze, pośród nocnej ciszy lata, nabrzmiałej
tęsknotą oczekiwania... Pozwól mi...
http://www.youtube.com/watch?v=--7OyvAEq8w&feature=related
10 lutego 2012
ZIMOWE SPORTY
Zima i mróz nie odpuszcza, chyba jednak niepotrzebnie jej szukałam i ściągnęłam na własną zgubę. Minus 20 stopni prawie codziennie brrrr
Ale robić zakupy, palić w piecu trzeba... No właśnie...na podwórku za domem mamy zwiezione drewno do palenia, ale trzeba je jeszcze pociąć i przynieść do kotłowni....a skoro wychodzimy na podwórko to obowiązkowo nasze psisko wybiega pierwsze, szuka zdartej piłki czy kija i prowokuje do zabawy.
A zabawa wygląda czasem tak..... piłka a właściwie to już tylko jej szczątki są podrzucane i łapane przez Mosię , choć czasami zamiast na śnieg trafiają ... na drzewo...
a uśmiechnięty pysk świadczy o świetnej zabawie....
No cóż , ja nie mam takiej kondycji jak Mosia ..... SKS proszę SZANOWNEGO PAŃSTWA SKS .....
Ale robić zakupy, palić w piecu trzeba... No właśnie...na podwórku za domem mamy zwiezione drewno do palenia, ale trzeba je jeszcze pociąć i przynieść do kotłowni....a skoro wychodzimy na podwórko to obowiązkowo nasze psisko wybiega pierwsze, szuka zdartej piłki czy kija i prowokuje do zabawy.
A zabawa wygląda czasem tak..... piłka a właściwie to już tylko jej szczątki są podrzucane i łapane przez Mosię , choć czasami zamiast na śnieg trafiają ... na drzewo...
![]() |
| a może lepiej jest wejść na drzewo niż podskakiwać ? |
![]() |
| a może podwójny tulup? |
![]() |
| no nareszcie ją mam.... |
No cóż , ja nie mam takiej kondycji jak Mosia ..... SKS proszę SZANOWNEGO PAŃSTWA SKS .....
2 lutego 2012
KROGULEC
Wczesny poranek, pijemy w kuchni poranną kawę i zerkamy przez okno na sikorki urzędujące na wywieszonej słoninie. Wróbelki też mają swoją miskę, ale Ludwik stwierdza że mało juz tego pokarmu więc wychodzi na dwór i dosypuje. Wraca do domu i nadal obserwujemy.... wróble przelatują z żywopłotu przy drodze na pobliski wiciokrzew... ćwierkają ale ostrożnie patrzą dookoła.... czy nie ma czasami kota....
I nagle Ludwik mówi zobacz....
trochę zdezorientowana nie wiem na co mam patrzeć .... przecież patrzę cały czas.....
a to były ułamki sekundy....znad domu wyleciał krogulec, który pewnie obserwował to całe wróblowisko.... i na naszych oczach rozegrała się tragedia, "morderstwo"
Zdjęcia robione przez szybę , z odległości....aby nie spłoszyć drapieżnika, który i tak co chwilę się rozglądał czy mu nic nie grozi....
w pewnym momencie wzniósł się do góry trzymając w szponach zdobycz.... obserwowalismy jak przenósł ją w odległy kąt ogrodu aby dokonczyć dzieła.
Poszłam później na miejsce "kaźni" i sfotografowałam pozostałości po uczcie...
a wróbla rodzinka nie robiąc sobie nic ze śmierci brata okupuje żywopłot poćwierkując sobie.... o czym ? tego niestety nie wiem....
I nagle Ludwik mówi zobacz....
trochę zdezorientowana nie wiem na co mam patrzeć .... przecież patrzę cały czas.....
a to były ułamki sekundy....znad domu wyleciał krogulec, który pewnie obserwował to całe wróblowisko.... i na naszych oczach rozegrała się tragedia, "morderstwo"
w pewnym momencie wzniósł się do góry trzymając w szponach zdobycz.... obserwowalismy jak przenósł ją w odległy kąt ogrodu aby dokonczyć dzieła.
Poszłam później na miejsce "kaźni" i sfotografowałam pozostałości po uczcie...
a wróbla rodzinka nie robiąc sobie nic ze śmierci brata okupuje żywopłot poćwierkując sobie.... o czym ? tego niestety nie wiem....
Subskrybuj:
Posty (Atom)














