19 lipca 2011

AGATOWE LATO

Po wszystkich perypetiach i zawirowaniach chorobowych wróciliśmy w sobotę do domu.Ale nie bylibyśmy sobą gdyby nas znów gdzieś nie poniosło....
Jeszcze w sobotę Ludwik był trochę osłabiony , ale kiedy wróciłam od sąsiadów skąd biorę mleko z wiadomością o Agatowym Lecie, zaświeciły mu się oczy.... jak będę sie jutro dobrze czuł to pojedziemy. Wiedziałam że pojedziemy na pewno.... takiej gratki by nie przepuścił.
Więc w niedzielę po śniadaniu zapakowałam do kosza prowiant i pojechaliśmy...
nigdy nie byłam na takiej imprezie, wystawców ponad 200, mozna dostać oczopląsu patrząc na te wszystkie kolorowe kamienie.... i nie tylko....

oglądałam je , brałam do ręki....czułam ich energię....
Ludwik mówi do mnie.... wybierz coś dla siebie.... tylko nie pierścionek zaręczynowy....to będzie ode mnie....
przecież wiesz,  że nie noszę pierścionków.... odpowiadam,
no to jak bedziesz nosiła obraczkę ?
nie będę.... będzie zakładana tylko na specjalne okazje.....
a zresztą pytam , dlaczego właśnie skojarzył ci się pierścionek ?
ja poproszę coś innego...
no i po długim oglądaniu wreszcie zobaczyłam coś co zwróciło moją uwagę, piękny wisiorek w ciepły kolorze...z onyksu....aragonitowego
Lutek ten kamień zwrócił na mnie uwagę....o niego poproszę....
wybierz sobie jeszcze kolczyki mówi abys miała komplet....
i po chwili to   cudo stało się moją własnością....
Całus gorący jest podziękowaniem....


  Już w starożytności uważano onyks za kamień szczególnie szczęśliwy i właśnie z tego minerału wykonana była osobista pieczęć cesarza Chin... 
Onyks to również kamień wodzów.


Ludwik się śmieje, ...że też nie mogłaś wybrać innego ? tylko kamień wodzów ?
zresztą sam znalazł ten tekst...
No coś w tym musi być odpowiadam.... nie wiem dlaczego zwrócił moją uwagę....

Jutro cdn.... jest późno więc idę do łóżka....

16 lipca 2011

*******

 Jesteśmy już w domu,  nareszcie..... cieszę się,  że już nie jestem sama, bo samotność to najgorsza rzecz jaka może spotkać człowieka. Chyba że jest to samotność z wyboru.
Mnie potrzebna jest druga osoba,  bo ja całe swoje życie właściwie spędziłam sama, pomimo dwóch związków.... A taka samotność we dwoje jest chyba gorsza niż w pojedynkę.

By żyć samotnie, trzeba być zwierzęciem lub Bogiem  – powiada Arystoteles
a przecież i zwierzęta żyją w parach lub stadach, rzadko zdarzają się samotne osobniki.
Nie piszę dziś więcej , idę wcześniej spać aby nadrobić zaległości w śnie,,, czuję się zmęczona , juz dawno tak źle nie spałam jak przez te ostatnie noce. Jutro napiszę więcej....

Tam na górze, za zimne tkwią nagie gwiazdy. Jak łatwo zamarznąć w samotności! Nawet w upał. Nigdy, gdy jest się we dwoje.

Erich Maria Remarque (Paul Remarque)




14 lipca 2011

CZEKANIE

 Siadam ponownie do lapka, przekopiowałam wczorajszy post pisany na gorąco, nieskładnie może napisany i nierówno wklejony ale nie potrafię go poprawic :(
Teraz siedzę z filiżanką kawy i czekam na telefon od Ludwika... czy lekarz puści go do domu ? jeżeli nie to pojadę do szpitala, nie chcę sama siedzieć w domu.... tęsknota mnie zżera, no i jeszcze ta niepewność jak sie czuje...
Obiecałam sobie że znów zapalimy świeczki w naszym kościele przed obrazem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w podziękowaniu za uratowane życie.
Często zapalamy.... i w podzięce , i w prośbie o opiekę....
Ostatnio 9 lipca obchodziliśmy naszą mała uroczystość, 5 miesięcy bycia razem, byliśmy wówczas w kościele i każde z nas zapaliło świeczkę w intencji drugiego.... modlitwa i podziękowanie za ofiarowany nam dar drugiego CZŁOWIEKA.
A prawdę mówiąć kawa mi nie smakuje.... już odzwyczaiłam się pijać ją sama....jak szybko człowiek przyzwyczaja się do dobrego :))

CZEKAM, CZEKAM.....

SZPITAL

Wróciłam właśnie ze szpitala, dzis  jest 13.... i choc ten dzień nigdy nie był dla mnie pechowy dzisiejszy dzień zapamiętam do końca życia,

o mały włos straciłabym Ludwika.....

Lutek jest uczulony na jad pszczeli, dzis poszedł kosić trawę w ogrodzie i jakaś małpa uządliła go w podbródek.

Przybiegł szybko do domu wołając o przyssawkę aby wyciągnąć jad... niestety trzeba ją było szukać a była w plecaku w samochodzie.... a tutaj każda sekunda się liczy.... próbowałam odessać ale Lutek juz zaczynał odpływać , zdążył tylko powiedzieć abym zrobiła mu zastrzyk.... wstrzyknęłam adrenalinę i zadzwoniłam po pogotowie.... szybko pobiegłam na drogę aby na nie czekać, bo niestety dom stoi tak ,że nie widać numeru...nie jechało wiec biegiem do domu, Lutek już był nieprzytomny więc ponownie dzwoniłam na pogotowie ... i na drogę....

na szczęście za chwilę usłyszałam sygnał erki....

ratownicy szybko wbiegli do domu, założyli wenflon i podali leki..... Ludwik tylko na chwilę otworzył oczy , więc lekarz zadecydował ,że jadą do szpitala. Niestety musieli Lutka zanieść bo sam nie dał rady.... w karetce podłączono jeszcze kroplówkę i odjechali...

Zostałam sama w domu.... szok.... czegoś takiego nie przezywałam od czasu kiedy po córkę przyjeżdźała erka....koszmarne wspomnienia....
no cóż, musiałam działać,  poszukałam numeru do siostry ale nikt nie odbierał , więc przez Piotra ze Ś.-c prosiłam o kontakt .... udało się i przyjechał po mnie siostrzeniec Lutka, spakowałam ubranie , wodę i pojechaliśmy do szpitala.
Lutek leżał juz na OIOMie....podłączony do aparatury, blady, ze spuchniętym policzkiem, przykryty kocami bo co chwilę wstrząsały nim dreszcze.... horror.... bałam się o jego życie....
Uświadomiłam sobie jakie jest kruche.... chwila, moment i nie ma człowieka....nawet nie chcę mysleć co by było....Siedziałam przy łóżku na krzesełku.... jak przed laty ...deja vu....przy G....
Leki powoli zaczynały działać, Lutek nawet zażartował.... napędziłem ci stracha co?
Nooo ładne żarty,
Trzymałam go za rękę, i modliłam się do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy.... mojej Mateczki która mnie zawsze wysłucha i pomoże.....o to aby już wszystko się unormowało.....aby wrócił do zdrowia....
za chwilę przyszła pielęgniarka i powiedziała że zamykają szpital więc muszę już iśc do domu, no ładnie. a ja mam do domu daleko i jestem bez transportu....
Lucio jednak pomyslał o tym, podzwonił po swoich kolegach ... i poprosił Zbyszka aby mnie odwiózł do domu....Siedze teraz sama, za oknem burza, netu brak.... nawet nie chce mi się iśc na górę...
Od trzech miesięcy po raz pierwszy będę spać sama.... i nie chcę tego stanu ponownie przeżywać....
Myslę o nas..... jak Ludwik wyjdzie ze szpitala musimy podjąć decycję..... uważam że powinnismy wziąć ślub.... bo tak .. to kim jestem ? obcą osobą, którą można wyprosić ze szpitala, od łóżka chorego ?.... a kto bedzie się opiekował Lutkiem kiedy nie daj Boże coś się wydarzy ? Albo i mną? bo przecież też nie mam 20 lat....Musimy szczerze porozmawiać, i chyba to ja poproszę go o rękę.... mówiąć trochę żartobliwie....widzę zagrożenia a chciałabym uniknąć kłopotów na przyszłość. Zobaczymy co powie na to Ludwik....

Jest już rano, noc koszmarna, nieprzespana...był czas na przemyslenia..... kiedy sobie pomyslę że mogłam stracić najukochańszą osobę....żołądek ze strachu podchodzi mi do gardła...
chyba los nie byłby tak okrutny i nie zabrałby mi mi tego , co otrzymałam niespełna 6 miesięcy temu....
Dom pusty, pies tylko patrzy swoimi mądrymi oczyma i też ma w nich smutek.....
Rozmawiałam dzis rano z Lutkiem, być może wypuszczą go juz do domu, więc czekam na telefon....
Bardzo mi go brakuje i nie wyobrażam sobie abym zostawała sama w domu. nawet na jeden dzień.... Teraz zupełnie inaczej patrzę na samotność, kiedy wiem jak wspaniale jest żyć razem...
Net po wczorajszej burzy też nie działa.... piszę do notatnika, na gorąco ..

10 lipca 2011

NIEDZIELA

Niedziela od "zawsze " była dla mnie dniem świątecznym, w tym dniu nie pracowało się, przeznaczona była do wypoczynku i przyjemnego spędzania czasu po pracowitym tygodniu.
Teraz tygodnie upływają mniej pracowicie, nie pracuję już zawodowo, korzystam z "dobrodziejstwa' EMERYTURY" ale niedziele od czasu kiedy jestem z Ludwikiem otrzymały zupełnie inny wymiar.
W sobotę wieczorem idziemy zawsze do kościoła, aby w niedzielę mieć czas na "nieprzewidziane niekiedy" sytuacje, co u nas nie jest rzadkością. Ale poranki mamy dla siebie, czas na łóżkowe przytulanki....i nie tylko....
Dzisiaj była właśnie taka  niedziela , poranny, jeszcze z przymkniętymi oczami seks , długo wibrował w naszych ciałach. To  są momenty które  czuje się każdą komórką swojego ciała ,  podniecenie  narastające do granic możliwości  a później moment spełnienia, cudowny, eksplodujący  , gorący niczym wulkan.... i moment wyciszenia, kiedy leżę objęta ramionami Lutka, całującego mnie delikatnie i czule,
Napawam się tymi chwilami, których nie znałam do tej pory. Dopiero Ludwik potrafił wyzwolić mnie ze skorupy " wstydu, kompleksów, zamknięcia na doznania.... teraz czuję się normalną, kochaną kobietą, z normalnymi reakcjami swojego ciała na pieszczoty, na pełną ciepła miłość....jestem otwarta na samą siebie, potrafię zarówno dać  jak i przyjmować dar jakim jest drugi kochający człowiek... Wiem co znaczy słowo...ofiarować komuś siebie wiedząc , że nie zostanę wyśmianą, albo potraktowaną "odpowiednimi słowami tak ,aby zabolało"
Jestem nareszcie sobą, zadowoloną z własnego ciała , chociaż szkoda że nastąpiło to tak późno.... ale mam nadzieje że dany mi będzie czas na nadrobienie chociaż w części tego straconego ....
Później spokojna rozmowa, wypita  wspólnie w łóżku kawa, czas na miłe słowa i pogłaski.... to wszystko sprawia , że życie już od rana nabiera blasku, procentując pozytywnie na całą niedzielę.

Po południu natomiast włącza się nam "szwędaczek" jedziemy na zawody spadochronowe
pierwszy raz widzę takie zawody z bliska, na wyciągnięcie ręki, Ludwik objaśnia mi zasady skoków, jest w tym dobrze zorientowany ponieważ sam   kiedyś skakał, latał samolotami i szybowcami, więc ma odpowiednia wiedzę.Zresztą zawody prowadzi jego serdeczny kolega....

KOMENDANT JEDNOSTKI Poszukiwawczo Ratowniczej
Jan Czesław Kusek

http://www.jpr-baryt.pl/   więcej tutaj....
Stowarzyszenie Spadochroniarzy TRAWERS...



dla mnie  fotografowanie zawodów jest przyjemnością, tylko trochę " boli głowa "


a to już zwycięzcy....

Niedziela właśnie dobiega końca, ale przed nami jeszcze długa noc....
 DOBRANOC....KOCHANIE....
http://www.youtube.com/watch?v=KBEo-1Dt4o0

8 lipca 2011

SESJA FOTOGRAFICZNA

Nie bez powodu mówia o nas ludzie że jesteśmy łagodnie rzecz ujmując "pozytywnie zakręceni".
To juz taka nasza cecha, że dostrzegamy to czego wiekszośc nie widzi , albo widzi i przechodzi nad tym obojętnie.
Tak też było i wczoraj, pod wieczór kiedy słońce chyliło się ku zachodowi spojrzałam w okno.... no i co ?
no własnie... mówię Lutek zobacz jaki bedzie ładny zachód słońca,
na to Ludwik ...jak sie pospieszymy to zdążymy zrobić kilka fotek....
Więc myk do samochodu, aparaty przygotowane, pies też w gotowości i jedziemy.
Wyjechaliśmy niedaleko bo czas nas gonił.... aby tylko poza zabudowania na otwarta przestrzeń....

i zaczęła się swoista sesja, nie wiadomo było czy podziwiać te piękne widoki czy też bawić się w łapacza chwili....


Słonko powoli chowało się za horyzont, w oddali jawiły się ruiny zamku Grodziec

widać,  że i psu się podobają widoki, ale zaczęło robić się już ciemno i  na niebie pokazał się księżyc, co nie omieszkał uwiecznić Ludwik :)
 wracaliśmy po całkowitym zachodzie słońca, zrobiło się  ciemno, ale jeszcze na chwilę przystanęliśmy w "naszym miejscu" , niestety z racji złośliwych komarów i muszek nie  dane nam było rozkoszować się słodkim buziakiem,za to piesa  biegała po rżysku za sarną... nie udało nam się jej sfotografować....tzn, sarny :)


i tak zakończyła się nasza prawie nocna przygoda, w domu byliśmy około 22 godziny, zadowoleni i szczęśliwi.Tak właśnie widzę partnerstwo i w związku, kiedy nie potrzeba wielu słów aby się rozumieć, mieć podobne spojrzenie na piękno, przyrodę, na swoje pasje.
I to jest właśnie to...

"Najlepszych i najpiękniejszych
rzeczy na świecie,
nie można ani zobaczyć ani dotknąć.
Trzeba je poczuć sercem."

H. Keller

5 lipca 2011

JASKÓŁKI

Szczęśliwy ten dom , gdzie jaskółki "som".... :) .... tak mówi stare , ludowe przysłowie.
I chyba jest w tym dużo prawdy.Nie potrafiłabym zniszczyć budowanych gniazdek tylko dlatego,  że później jest trochę  problemu ze sprzątaniem okien.  Jaskółki wynagradzają te niedogodności  swoim świergotem, i  akrobacyjnymi lotami..
Przyjemnie jest też obserwować jak budują swoje gniazda, jak noszą błoto i glinę i z mozołem ale i radościa kleją te swoje chatki.
Na naszych prawie wszystkich oknach mamy wybudowane po dwa gniazda...
ile  jest więc świergotu codziennie można sobie wyobrazić.
A obserwując ptaki i ich zachowanie , radość i współpracę w budowaniu gniazda  chciałoby się powiedzieć... ludzie bierzcie z nich przykład !!!

Jaskółka

Napłynęła na mnie fala miłosna,
jak powódź, co lody znosi.
Ty nie jesteś już taka młoda, ale jak wiosna,
i kto ciebie o to prosił?

Może moje serce prosiło na klęczkach
w rozmaitych rozpaczach i klęskach,
całując z rozpaczą na spółkę
ciebie - jaskółkę?

A może te jaskółki w niebie,
podobne do ciebie,
latały, kwiliły i wylatały,
żebym był radosny i śmiały?

Władysław Broniewski


i garść mądrości ludowych i nie tylko....
Miłość, radość, nadzieja… to, co stanowi o naszym życiu, jest często irracjonalne. Marzeń nie da się zamknąć w probówce, czy zapisać w postaci wzoru na tablicy. Gdy poddajemy się uczuciom, zdrowy rozsądek odkładamy na półkę. Dlaczego więc szukając w życiu szczęścia, postępować logicznie i naukowo? Dlaczego nie zrobić wszystkiego, by mu dopomóc? Na przykład przez odpowiedni przedmiot przynoszący według przesądu powodzenie – odpowiedni szczęśliwy talizman. Odrobina magii na codzień nikomu nie zaszkodzi, zwłaszcza na nowej drodze życia.

JASKÓŁKA (NAJLEPIEJ DWIE)
Wprowadza do domu szczęście i miłość…

„Słuszna nadzieja wzlata na skrzydłach jaskółczych, czyniąc z królów – bogów, a z prostaczków – królów” (Szekspir).

Od stuleci w Polsce jaskółka uznana jest za dobrą wróżbę. Ptak ten symbolizuje nadzieję, słońce, wiosenny przypływ energii, płodność oraz możliwość otrzymania podarunku, szczęścia i powodzenia zarówno w interesach jak i miłości. Zapowiada spokój oraz wesołe nowiny.

Jaskółka – jako regularnie powracający ptak wędrowny jest symbolem wiosny, a tym samym też światła i płodności, symbolem wiosny miłości, a także czystości, ponieważ nie siada na ziemi i tym samym nie styka się z brudem.

 oraz

 STARY TESTAMENT
Księga Psalmów
PSALM 84(83)

 Jak miłe są przybytki Twoje,
Panie Zastępów!
Dusza moja pragnie i tęskni
do przedsieni Pańskich.
Moje serce i ciało radośnie wołają
do Boga żywego
Nawet wróbel dom sobie znajduje
i jaskółka gniazdo.
gdzie złoży swe pisklęta:
przyTwoich ołtarzach, Panie Zastępów,
mój Królu i mój Boże!
Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie,
nieustannie Cię wychwalają...

4 lipca 2011

HOBBY

Pogoda płata nam psikusa, w niedzielę było bardzo zimno, a w Tatrach spadł nawet śnieg....Taka pogoda w lipcu to ewenement, w zimnym domu niezbyt przyjemnie sie siedzi więc rozpaliliśmy w co. i zaraz zrobiło się miło.
Niedziela była również dniem odwiedzin, przyjechał hobbysta z Kalisza, oglądał  z Lutkiem radiostacje itd....takich pasjonatów zawsze podziwiam, a Ludwik ma pokaźny zbiór tych urządzeń.... więc....
Pod wieczór przyjechał Daniel , mogłam też poznać kolejnego "pozytywnie zakreconego " człowieka, krótkofalowca, znakomitego specjalistę od  programów komputerowych....
Miło i przyjemnie jest obcować z ludźmi  pasjonatami, Ludwik ma wielu takich znajomych i przyjaciół więc i ja powoli  z przyjemnością ich poznaję.
powyżej Rosocha....
W odległości około 600 m od terenu Bazy, na wschodnim stoku góry Rosocha ( 464 m n.p.m. ), znajdują się ruiny poniemieckiej stacji radiowej, noszącej kryptonim „Rudiger”. Jej faktyczne przeznaczenie do dzisiaj jest przedmiotem sporu wielu historyków. Bez wątpienia, była ona istotnym elementem niemieckiego systemu łączności radiowej i radiolokacji służb naziemnych Luftwaffe. Ale czy aby tylko ? Z relacji nielicznych, pozostałych przy życiu francuskich jeńców wojennych z komanda 11801 Stalagu VIII A, pracujących w sąsiadującej z nią kopalni hematytu, wynika, że kompleks ten miał też inne przeznaczenie. Twierdzili, że Niemcy prowadzili tu doświadczenia z, jak to określili : „ paleniem samochodów na odległość.” (?). 
pobrane z netu,...




to natomiast zdjęcie z Sudeckich Mistrzostw w Płukaniu Złota, byliśmy oczywiście i tam, choć pogoda też nie dopisała, padał deszcz i było zimno,  
Zawodników było dużo , walczono o trofeum Złotej Miski...
Jak widać atrakcji nam nie brakuje ,  bywamy wszędzie tam gdzie dzieje się coś interesującego.




1 lipca 2011

SEN

Spokojne popołudnie, właśnie skończyłam pracę przed domem, czyściłam zarośnięte trochę płytki i schodki. Wiem jak ważny jest wizerunek wejścia do domu, mnie osobiście bardzo podobają się zaaranżowane wejścia w stylu japońskim....są w swojej prostocie po prostu piękne.
Teraz siedzę w domu i przeglądam wzory robótkowe, dziś dotarła do mnie paczka , a w niej cuda.... osoby dziergające wiedzą o czym mówię....

mam już koncepcję , będzie kolorowa chusta, zimowy sweterek, i pewnie jeszcze coś....
piszę o kolorowej chuście,  ponieważ usłyszałam w niedzielę , kiedy wybieraliśmy się z Ludwikiem do kościoła..... cytuję... "co , idziecie na pogrzeb że tak się ubraliście ?"
w naszym ubiorze przeważał niestety kolor czarny, więc  ....:)
W naszym ogrodzie kwitną róże, różnego koloru i maści, może dlatego wczoraj miałam piękny sen, różany....
śniło mi się , że dostałam od Ludwika bukiet róż, małych , miniaturowych , różowych  w kryształowym wazonie. Ułożone były w nietypowy sposób, pędy ich zwisały jak pędy powoju....Nie wiem czy takie w ogóle istnieją, ale w śnie były....
sprawdziłam w senniku znaczenie snu.... hmmm nie powiem, byłam bardzo zadowolona z interpretacji.

Dzika róża

Za Dzikiej Róży zapachem idź
na zawsze upojony wśród dróg -
będzie cię wiódł jak czarodziejski flet
i będziesz szedł, i będziesz szedł,
aż zobaczysz furtkę i próg.

Dla Dzikiej Róży najcięższe znieś
i dla niej nawiewaj modre sny.
Jeszcze trochę. Jeszcze parę zbóż.
I te olchy. Widzisz. I już -
będzie: wieczór, gwiazdy i łzy.

O Dzikiej Róży droga śpiewa pieśń
i śmieje się, złoty znacząc ślad…
Dzika Różo! Świecisz przez mrok.
Dzika różo! Słyszysz mój krok?
Idę - twój zakochany wiatr.

Konstanty Ildefons Gałczyński

23 czerwca 2011

IMPREZY

Ostatnio bywamy z Ludwikiem  na wielu imprezach, na mnie taki ruch działa bardzo mobilizująco i pozytywnie nastawia  do świata.
Wczoraj byliśmy w kościele na koncercie Grupy MoCarta ,  świetnie podana muzyka klasyczna w trochę kabaretowym wykonaniu. Grupa znana jest od 1995 roku, i choć ja preferuję klasykę graną w naturalny sposób to jednak zabawa była przednia... co widać na zdjęciu.

Dzisiaj natomiast Święto Bożego Ciała.... nie byliśmy z Lutkiem na procesji lecz na uroczystej sumie w kościele. Później tradycyjne lody i.... zabawa w fotoreportera na ..


Mistrzostwach Polski w  Kolarstwie Szosowym....
udało mi sie uwiecznić start i koniec wyścigu Mai Włoszczowskiej


Żyję kolorowo , a kolory tęczowe zawdzięczam mojemu wspaniałemu Partnerowi....
o na przykład takie....

Po tamtej stronie tęczy 
Dziwna kraina się zaczyna 
W moim śnie nad wodospadem
Rośnie biała lilia
Otoczona pragnieniami 
Podlewana marzeniami
Po tamtej stronie tęczy
Tam gdzie łzy landrynkowe
Spadając na zielonatrawę 
Zamieniają się w złote motyle 
By ulecieć ku słońcu
Po tamtej stronie tęczy
Nadzieja i dobroć 
Układają mnie do snu
A roześmiane gwiazdy 
Śpiewają mi kołysanki 
Po tamtej stronie tęczy
Wszystko
się może zdarzyć....
z blogu cleogirl89


I zdarzyło się  pewnego lutowego dnia...

22 czerwca 2011

SZCZĘŚCIE

Znów kolejna przepychanka, wstyd mi za  zachowanie byłego..... pobrał niesłusznie pieniądze jako  mój zwrot kosztów za rozwód [które ja wpłaciłam]. nie informując mnie o tym, i dopiero po mojej interwencji , po dwóch miesiącach dowiedziałam się kto je pobrał.
Napisałam że w takim razie traktuje je jako mój wkład dla córki za miesiąc VI na co dostałam odpowiedź,  że wynajął adwokata aby się domagać "alimentów " ode mnie. Jemu natomiast komornik pobiera pieniądze przeznaczone dla córki., bo sam nie płaci....
więc jest tak  jak  w przysłowiu: przygarniał kocioł garnkowi....
ale niech tam, niesmaczne to,  i bardzo się cieszę że nareszcie uwolniłam się od takiego chamskiego , pazernego człowieka.
Zmieniając temat.... dziś wydrukowałam "naszą " korespondencję netową, wyszła z tego dość pokaźna książka. Zaczęliśmy czytać
wracając do naszych pierwszych postów... tak niedawno to było... luty tego roku... a wydaje się że jestesmy razem już wiele , wiele lat....
Żyjemy spokojnie, normalnie jak wiele małżeństw  choć nim nie jesteśmy, szanujemy siebie i nasze uczucia.
Ale z niedowierzaniem czytamy swoje słowa skierowane do siebie... to taka prawdziwa "księga miłości" i szacunku dla drugiego Człowieka, przeplatają się tam  wątki muzyczne, poezja, sprawy przyziemne jak karmienie psów czy palenie w piecu...
Normalne życie.... które wg byłego jest obnoszeniem się z własnym szczęściem. A czym że jest szczęście ?
Dla mnie właśnie takim spokojnie płynącym życiem, kiedy nie muszę się już nigdzie śpieszyć, mogę  korzystać z czasu  na zasłużonej zapracowanej emeryturze....i wykorzystać go w jak najpiękniejszy, najlepszy sposób.

Szczęście

Co to jest szczęście ? - częste pytanie.
Odpowiedź złożona, ja jednak odpowiem,
bo dla mnie szczęściem, móc dawać coś z siebie
dla tych których kocham, i obcych w potrzebie.

Każda życzliwie wyciągnięta ręka,
uśmiech na twarzy i w oczach zmęczonych,
drobny gest wdzięczności - to przecież tak mało,
a znaczy tak wiele w szarej codzienności.
To dom rodzinny, ściany, cztery kąty
i jego progi przyjaźnie skrzypiące.
Po dniu pełnym zmagań, po trudach i znoju,
spieszymy do portu - oazy spokoju.

Szczęściem jest dzień jasny, co po nocy wstaje
i wieczór wytchnienia w gronie osób bliskich
i czyste sumienie, gdy bez żadnych wahań,
zapiszę spełnione uczynki - na zyski.

Szczęściem samo życie, które nam jest dane,
jeżeli rozważnie kierujemy sterem,
wszakże tyle piękna można dostrzec wokól
i tak dużo dobra, gdy dobro się sieje.

Daleko szukamy co mamy tak blisko,
wciąż się rozglądamy, chcemy z życia wszystko.
Tyle w świecie złego, zawiści i krzyku,
a szczęście przysiadło cichutko w kąciku.

Krystyna Jabłońska

20 czerwca 2011

MIEDZIANKA, KUPFERBERG


 W drodze na szczyt Sokolika ....tajemnicza mgła....  pojawiła się tylko w tym jednym miejscu.....

 W górę po schodkach Mosia wchodziła bardzo ostrożnie...
 schronisko Szwajcarka.....
 nikła, malutka ...ale jednak tęcza....

a teraz Miedzianka, miasteczko , którego nie ma....pamiętam je kiedy jeszcze "żyło" a teraz niestety "otaśmowane pola", ruiny.....

dawny cmentarz ewangelicki






Figura Chrystusa na krzyżu przed kościołem w Miedziance

droga na cmentarz ewangelicki

pozostałości piwnic

kamień , który prawdopodobnie był postumentem pomnika



w miasteczku był również pałac.... a to pozostałości...



a to zdjęcia ze starych widokówek....   

dom właściciela browaru Georg Franzky 

pałac, w którym po wojnie organizowano kolonie letnie dla dzieci


restauracja




 




źródło:
 Wojciech Wagner Wrocław Dolny Śląsk.pl
www.heinzkronemann.de