26 lutego 2010

RYWALKA


Jak można być spokojnym , kiedy m. znów wrócił do domu pijany......
nie mam siły z tym wszystkim walczyć, stoję na przegranej pozycji, gdybym tylko mogła odejść z tego domu i znaleźć własny kąt ......
a miłość ? nigdy jej nie było, a tak bardzo mi jej brak....

PEWNA PANI .......


Powinnam się już odezwać, dnie coraz dłuższe, rano szarość szybciej przebija się przez noc, zaczynam wracać chyba do żywych.
Duża w tym rola G... miła rozmowa, piosenka, pamięć.....To rzutuje również na moje postępowanie, jestem spokojniejsza, w związku z tym i dom na tym zyskuje.
I wiem, że kłopoty domowe rozbijają się przede wszystkim przez brak pieniędzy, kiedy zimowe ogrzewanie drenuje kieszeń i nie starcza na wszystko.Mam nadzieję że jakoś dalej damy radę żyć.
Dziergam sobie też pomalutku.....i opiszę trochę dziwną dla mnie historię.
Pewna pani powiedzmy X napisała do mnie list z prośbą o wzór...... ja nie mam bloga, nie znam języków więc korzystam czasami z opisów na blogach robótkowych. Wysłała mi pani nawet zdjęcie czegoś co chciałaby sobie zrobić i link w jęz. angielskim oraz propozycje abym to coś zrobiła i opisała. hmmmm. Rzecz w tym , że ani tego nie potrafię, ani za bardzo to nie w moim guście, ani nie znam języka.. Odpisałam, opisując wzór z pamięci jak mi się wydaje i odsyłając do konkretnego portalu robótkowego gdzie też można skorzystać z tłumaczeń.
Pani dotąd aktywna, dziękująca, nie odezwała się do tej pory.... cisza....
Dziwne to dla mnie bo wysłałam jej kilka wzorów z własnych zapisków.....
Czy ludzie są wszyscy tacy interesowni ?
Gdybym to coś zrobiła, wysłała opis, to nie wiem czy też usłyszałabym chociaż dziękuję...

8 lutego 2010

DUSZA


Dlaczego właśnie ja dostałam od losu taką wrażliwą duszę ? taką, która drży przy najmniejszym zawirowaniu życia, wciska się w mysią dziurę, albo ucieka przed nim na oślep ?
Nie potrafię spokojnie przeżywać każdego dnia, targają mną sprzeczne uczucia, chciałabym czasem móc nie myśleć logicznie.... ale jak to zrobić ?
Od kilku lat bardzo źle sypiam, budzę się kilka razy w nocy..... co wtedy robić ? rozmyślam, analizuję , zastanawiam się..... nad czym ? nad prostymi rzeczami...
nie wiem po co to robię, to tak jakby ktoś na siłę kazał mi stwarzać różne sytuacje, niekoniecznie prawdziwe a później kazał mi te problemy rozwiązywać.
Na nic się zdaje moje tłumaczenie "mojemu umysłowi" że to fikcja, nieprawda.....
ciężko mi z tym....
A. przysyła mi ciekawe piosenki, miłe wiersze, ale brak mi głębokiej rozmowy, takiej "od środka duszy". No i zastanawiam się również, po co mi ona byłaby potrzebna ?
Na dworze śnieg nie przestaje sypać, chmury wiszą na niebie, nie lubię zimy ! choć przez okno wygląda ona ciekawie.
Trochę zazdroszczę tym, którzy wyjeżdżają na narty, z rodziną, potrafią się cieszyć śniegiem.
U mnie niedziele wyglądają ponuro...m. leży cały dzień na kanapie, a mnie taka sytuacja dołuje do niemożności. Brak jakiegokolwiek ruchu, rozmowy, powoduje że w poniedziałek czuję się jakbym była wyciśnięta przez wyżymaczkę.... Wrrrr, dlaczego to także mnie spotyka ? Dlaczego moi mężczyźni tu takie "kapcie życiowe " , bez polotu i radości ?
Horoskop na ten tydzień mam ponoć dobry, może w końcu spełni się moje marzenie ??

25 stycznia 2010

MRÓZ


nareszcie trochę odpuścił, nie lubię zimy , no chyba że w leśniczówce :) a przez tegoroczny mróz nie chciało się i nie można było wychodzić na dłużej z domu. Nawet pies marzł w łapy, i spacer siłą rzeczy był krótki. Dziś jest lepiej,ale czekam na odwilż....ciekawe do kiedy ?
Napiszę dziś o znajomości, która się rozpoczęła w bardzo nietypowej okoliczności. Nie będę opisywać w jakiej.... fakt, że przetrwała małe zawirowania ... i jest na dzień dzisiejszy bardzo miła dla mnie. Ciepła i serdeczna, takie odnoszę wrażenie....
Miło jest dostawać pocztę z różaną piosenką, wiersz znaleziony w necie ..... doceniam pracę jaką A. wkłada w to aby wyszukać coś miłego, delikatnego i dorzucić do życzeń miłego dnia. Tak mało potrzeba , aby człowiek poczuł się choć przez chwilę doceniony jako człowiek.... gdyby tak więcej ludzi potrafiło się do siebie uśmiechać, darzyć dobrym słowem, o ile łatwiej byłoby znieść codzienne kłopoty ...
Ale to utopia..... widzę na co dzień ile jest w ludziach złości, wulgarności....
A może to ja już jestem zbyt delikatna kolokwialnie mówiąc ?
Jednakże przebywanie w dużej mierze samym z sobą powoduje wyostrzenie zmysłów, wyciszenie, przecież sama sobie nie zrobię przykrości. Wręcz przeciwnie pozwalam się sobie rozpieszczać skoro nikt inny tego nie czyni....
A teraz jest ktoś z kim mogę w miarę możliwości serdecznie porozmawiać, Jednak net jest wielki, dawniej ludzie pisali listy, wysyłali przez posłańców.... teraz wystarczy kliknąć ...i już ten ktoś otrzymuje natychmiast wiadomość. Fakt, nie zaspokoi to potrzeb bycia w realnym świecie ale jest bardzo pomocne.
Dziękuję Bogu za to, że stawia na mojej drodze ciekawych ludzi..... rozszerza to moje horyzonty, zawsze się czegoś nowego nauczę.....
Przyglądasz się falom
stojąc na brzegu.
Wsłuchana w szum
i podmuch wiatru.

Gdzieś tam w oddali,
niebo styka się z morzem.
Jasnożółte koło razi w oczy.

Tęsknotą znękane serce,
nie masz siły płakać.
Myślami wracasz,
widzisz jak na jawie.

Dwie lampki szampana,
świece.
Silne ramiona
otulają w chwilach zwątpienia.
Szczera rozmowa,
gorące uściski.

Dzisiaj został samotny spacer.
Mewy nad głową,
zimny piasek.
z netu A...

piękne i prawdziwe słowa, .... plaża, w oddali szum morza.....
dziękuję A.

9 stycznia 2010

2010


Mamy więc nowy rok...2010, wszyscy podsumowują dokonania roku poprzedniego, plany na rok bieżący. Ja nie planuję nic, nie mam na swoje życie wpływu, tkwię w maraźmie....
Chyba, że miałabym pieniądze, nieduże, nie chcę samochodu....ani innych materialnych rzeczy. Chciałabym po prostu spokojnie żyć, nie martwiąc się czy mam na prąd czy gaz....Móc od czasu do czasu sprawić sobie mała przyjemność.
Ubiegły rok był dla mnie ciężki, zwłaszcza w sferze psychicznej. Na nic się zdały chwilowe radości , kiedy trzeba było powracać do szarej rzeczywistości. Jedyne za co dziękuję Bogu to zdrowie.... dla mnie dla rodziny..... jakoś łatwiej sobie poradzić z duszą kiedy ciało jest w miarę zdrowe.
A może ja mam za duże wymagania ? powinnam żyć w taki sposób, jak określa to mój Stwórca ? Szaro i cicho ?

.....
Drogi człowieku, życzę ci szczęśliwego roku.
Będziesz szczęśliwy, jeśli zadowolisz się
małym, jeśli nie dążysz do bogactwa i
potrafisz zasnąć w fotelu.

Będziesz szczęśliwy, jeśli masz czas na to,
co nie daje pieniędzy, jeśli słyszysz
jeszcze śpiew ptaków, dostrzegasz
jeszcze kwiaty, drzewa i gwiazdy na
niebie i potrafisz jeszcze jak dziecko
wszystkiemu się dziwić.
Tak wiele szczęścia ci życzę.
Phil Bosmans

...ja słyszę śpiew ptaków, zachwycam się przyrodą, śniegiem, słońcem...
czy to znaczy że jednak jestem szczęśliwa ?

2 grudnia 2009

BRAK WENY



Powinnam się już odezwać, trochę czasu minęło od napisania ostatniego posta.
Spotkanie było udane, było nas chyba 13 osób, powspominaliśmy sobie nasze obawy sprzed roku, czy można naprawdę poznać się w necie i zaprzyjaźnić w realu. Stwierdzam że można.Czas upłynął nam na pogawędce, spacerze w pięknym parku, obfotografowaliśmy się dokumentnie, prawie każdy z uczestników miał aparat.... i ciekawe ujęcia, jakże różne.
Dziś odezwał się telefon, to mój przyjaciel od 40 lat, mieszkający daleko, Chyba miał dobry humor bo pośmialiśmy się jak nigdy, ma specyficzne podejście do życia, całkowicie odmienne od mojego, ale potrafimy się dogadać i wspierać w trudnych momentach. Dziwi mnie tylko ,że taki wykształcony, aktywny zawodowo facet, który kupił laptopa pięć lat temu do tej pory go nie uruchomił :(((
Tego nie potrafię zrozumieć. On twierdzi, że może kiedyś.....
Niedługo już święta..... nie wiem czy w tym roku będą udane.....czy tak jak w latach poprzednich staną się bolesnym balastem... zobaczymy...

6 listopada 2009


Nic nowego się nie dzieje, życie upływa niepostrzeżenie, dzień za dniem. Minęło Wszystkich Świętych, byłam na cmentarzu u taty, u swoich koleżanek.... smutno, że już ich nie ma między nami. Ale jest nadzieja, że może spotkamy się gdzieś na tamtym świecie..Coraz bliżej do tego spotkania ......
A tymczasem planuję spotkanie blogowych koleżanek, w ubiegłym roku spotkałyśmy się po raz pierwszy, więc w tym roku w rocznicę chcemy się znów zobaczyć. Mam nadzieję że nam się to uda. Trzeba korzystać z możliwości takich spotkań i rozmów , bo siedząc w domu często nachodzą mnie czarne myśli, okrutne scenariusze.... aż czasami sama się siebie boję.
Zagłębiam się wtedy w druty i szydełko... to mnie uspokaja,dziergam sobie , oczko za oczkiem....
W domu się trochę uspokoiło, ale musiałam doprowadzić do trudnej rozmowy...M. się nie odzywał ale ja i tak powiedziałam to co zamierzałam....Chyba dotarło, choć późno... dostałam nawet złote kolczyki w rocznicę poznania :) ja juz nawet o niej zapomniałam, ale musiał długo myśleć jak załagodzić sytuację no i wymyślił.
Nie powiem, ładne i chyba szczerze kupione.
I tak się toczy dzień za dniem.

...Życie to zmiana. Uczą nas tego zmieniające się cztery pory roku. Zmiana wiąże się z okresem przygnębienia: nie wiemy , co nadchodzi i musimy zapomnieć o wszystkim, do czego przywykliśmy.Ale jeśli będziemy mieć odrobinę cierpliwości wiosna w końcu nadejdzie. A wtedy zapomnimy o pełnej smutku zimie. Zmiana i odradzanie się to odwieczne prawa życia. Lepiej je zaakceptować, niż cierpieć, pragnąc nieosiągalnego szczęścia. Paulo Coelho

28 października 2009

BLOGI

Tak się składa, że pogoda mi ostatnio nie dopisuje, deszcz i mgła nie zachęcają do spacerów. Więc oglądam i czytam blogi.... młodych dziewczyn i nieco starszych kobiet....
Patrząc na blogi dziewczyn w ciąży porównuję swoje przeżycia sprzed xx lat.... ile się zmieniło i w jaki pozytywny sposób. Piękne wózki, ubranka, zabawki, pokoiki.....wszystko dla maleństwa. Ale i podejście mam jest nieco inne, wydaje mi się bardziej infantylne niż kiedyś. Teraz młode mamy kupują markowe ciuszki na allegro aby pociecha super wyglądała, zabawki, które mają zastąpić bliskość mamy i taty....
Ja korzystałam z urlopu wychowawczego , miałam czas dla swoich dzieci.... a teraz kobiety wracają do pracy bo mus.... brak pieniędzy.....
U mnie też lekko nie było, ale dzieci nie chodziły wystrojone jak lalki..... nie wiem co jest lepsze....
Z drugiej strony blogi załamanych , krzyczących o miłość kobiet..... kobiet zamężnych, mających rodziny... to tak jak ja.... też czasami nie wytrzymuję i przelewam brak uczuć w necie.Dlaczego tak się dzieje ? Gdzie zagubiła sie bliskość z tym najbliższym człowiekiem ?
NIE WIEM....
L. też ma w domu problemy, chorobę ..... choć mówi, że czasami powinniśmy naginać życie do własnych potrzeb. Ja uważam inaczej, jestem osobą z zasadami może i staroświeckimi i nie potrafię czerpać z życia przyjemności garściami. Może to błąd.... ale w swoim pojęciu jestem uczciwa. Może aż nazbyt ?
Wypala się moje wnętrze, zaczynam zabiegać tylko o spokój..... chyba to źle , że tak się dzieje.... czyżby sprawdzała się stara prawda ....

"starość zaczyna się wtedy, gdy przestajemy planować, a zaczynamy
wspominać:)"

nie czuję się starą osobą i dostrzegam, że życie składa się też z niezrealizowania wydumanych marzeń o wolności i niezależności, bo ....

granicą naszej wolności jest cudza krzywda.

nie chcę i nie mogę nikogo skrzywdzić, choć czasem dusza błaga o ciepło dla siebie, o przytulenie, o uczucie.....

i choć dusza się rwie, rozum mówi nie...

chyba nie doczekam prawdziwiej , sakramentalnej miłości z człowiekiem , który będzie mnie w każdym calu rozumiał i dla którego będę tą jedyną, wymarzoną kobietą a on dla mnie miłością mojego życia....

15 października 2009

ŚMIERĆ


Właśnie dotarła do mnie smutna wiadomość... moja koleżanka z którą pracowałam przed 40 laty, zginęła wczoraj pod kołami samochodu , wracając ze szkolnych zajęć do domu. Jakże kruche to nasze życie, nigdy nie wiadomo, kiedy nasza świeczka zostanie na zawsze zdmuchnięta..... To już druga śmierć bliskiej mi osoby od lipca tego roku.
Nie mamy dużo czasu.... wiem o tym, temat ten powraca do mnie bardzo często..... czas jest nieubłagany, pędzi naprzód...
We wtorek na próbie spojrzałam w okno ...i ...deja vu... rok temu, w tym samym pomieszczeniu, z tymi samymi ludźmi też spoglądałam w okno... Rok temu !!!!
kiedy to minęło ? zdaje się , że było to wczoraj.....
Pogoda nas nie rozpieszcza, czasami mam wrażenie, że i ona zmierza w niewłaściwym kierunku. Patrzę w okno na smagane wiatrem i śniegiem drzewa, jeszcze okryte liśćmi, i myślę.... czyżby i w przyrodzie zapanowała eutanazja ?
Dlaczego drzewa nie mogą się jeszcze cieszyć jesiennymi promieniami słońca ? tylko są uśmiercane mroźnym podmuchem ?
Drgają w tym śmiertelnym tańcu wiotkie gałęzie, jęczą konary.... dlaczego ??
Z perspektywy wieku patrzę na te zjawiska inaczej niż kiedyś, wiem ,że i ja zostanę kiedyś pocałowana przez zimną śmierć. Oby to było tylko niebolesne... to przechodzenie na drugą stronę....

6 października 2009

ROCZNICA


Dostałam rocznicowy wiersz...... tak , to już kolejna rocznica naszej znajomości, czas płynie szybko, szybciej niż byśmy chcieli.... ale pamięć o pięknych przeżytych chwilach trwa.....

Rocznica

Płyną lata jak paciorki
przemijają środy, wtorki
tylko czasem jest inaczej
gdy jeden z nich więcej znaczy

Taki właśnie dziś upływa
co się w życiu tak nazywa
był szczęśliwy i zostanie
chociaż wcale nie był w planie

Po nim znowu czas ucieka
odpływa jak bystra rzeka
bo jak mówią tempus fugi
trzeba żyć i spłacać długi

A przyszłość nas ciągle mami
że coś jeszcze jest przed nami
zatem wierzmy w to Aniele
że nas jeszcze stać na wiele
4 październik..........


oby ten czas nam darowany był jak najszczęśliwszy, choć długi zaciągnięte od życia trzeba spłacać, a to nie lekko......

1 października 2009


Jesień dziś płacze kropelkami deszczu, pogoda nie sprzyja spacerom bo zimno i wieje wiatr. Ale ja dziś musiałam załatwić pewną sprawę i wybrałam się do miasta. No i umówiłam się na kawę z L. porozmawialiśmy sobie dziś tak poważnie, spokojnie, L. umie słuchać ... to ważna umiejętność, nie każdy potrafi w milczeniu wysłuchać drugiej osoby. No i dowiedziałam się, że jestem....."hrabiną " ?
pytam dlaczego ? i odpowiedź: zachowujesz się jak rasowa hrabianka, choć jesteś bardzo bezpośrednią osobą, ale potrafisz zachować dystans do pewnych spraw, umiesz się wszędzie znaleźć, masz wiele taktu i wyczucia....itd....
jakże odmienne zdanie na mój temat ma mój M. - durna baba, głupia baba.....
i jakże tu nie porównywać ...
L. też jest rasowym człowiekiem, pochodzi z herbowej rodziny, ma dokumenty rodowe...stąd jego opinia o mojej osobie jest dla mnie bardzo miła. A swoją drogą jako dziecko zawsze słyszałam od własnej mamy, że nie pasuję do rodziny bo mam "hrabiowskie zachowanie" i powinnam urodzić się na dworze królowej Elżbiety ..... widać już wtedy miałam zadatki jako kilkuletnie dziecko :)
zostało mi to do dziś, i nie wiem skąd się wzięła moja inność, choć czasami jestem uważana za "dziwną osobę" nie pasującą do teraźniejszości. A mnie jest z tym już dobrze, nikogo nie przekonuję do własnego zachowania, jeżeli mnie nie potrafi zrozumieć to po prostu się wycofuję i koniec.

i piękny wiersz z blogu jarzębiny, który został mi podarowany
Podaj mi rękę, przyjacielu, wyciągnij ją
Spraw by tej dłoni sięgnęła ma dłoń
Chcę się uchwycić ze wszystkich sił
Twej ręki jakbyś tu przy mnie był

Chcę czuć jej ciepło blisko, blisko
Podaj mi rękę….to wszystko Pomóż mi proszę, mocno mnie trzymaj
Chwyć pewnie, trwaj, nie przemijaj
Twej dłoni dla mnie tli się nadzieja
Przyjaźń na drobne nie rozmienia
Co między nami blisko, blisko Podaj mi rękę….to wszystko Jeśli mój statek dna już sięgać zacznie
Ciebie pociągnąć mogę niebacznie
Dłoń oswobodzę, wypuszczę palce Życie ocalisz w niepewnej walce Póki nadzieja bądź blisko, blisko
Puszczę Twą rękę...to wszystko

21 września 2009

ZNAJOMOŚĆ


Czasami zastanawiam się jaka znajomość lepsza- realna czy netowa ? I coraz bardziej skłaniam się ku tej drugiej.
Internetu uczę się, ale tyle nowych ludzi ile poznałam przez ostatnie dwa lata nie poznałam nigdy w realu. Przekrój jest różnorodny, od młodych mam, młodych kobiet po pracowników naukowych, no i oczywiście emerytów. I są to znajomości pomimo że wirtualne, głębsze niż te poznane osobiście. Chyba to wygoda ... siadasz w spokoju i klikasz, możesz spokojnie bez wychodzenia z domu przemyśleć problem, zastanowić się, napisać . Nie jest to możliwe ,nawet czasowo na spotkaniu w realu. Nigdy bym nie przypuszczała, że nauczę się i będę to wykorzystywać we własnym życiu.
Choć przyjaźnie zwłaszcza te z lat młodości pielęgnuję i podtrzymuję. Spotykamy się również ale zawsze ogranicznikiem jest czas. Ktoś musi już odjechać, ktoś się śpieszy do domu.....
A tutaj...spokój, czas się zatrzymuje...klawiatura czeka.... i tylko zakładki wydłużają się niemiłosiernie :)

A na froncie duchowym - bez zmian, chociaż coraz częściej myślę, że pewne odczucia i doznania zaczynają umierać, tak , śmiercią naturalną...
I tutaj też odpowiedzialnym za to jest czas.... nie mamy czasu dla siebie ... bo nie możemy go mieć tyle, ile byśmy chcieli.....
Każde z nas ma swoje obowiązki, ;przyjemności, zajęcia więc te kradzione chwile są niestety krótkie i nie spełniają moich oczekiwań.
Ale zaczynam się z tym godzić, i w myśl zasady L. - siedź pod kloszem..... stosować.
Ale jest mi z tym źle....
Odtrutką na to złe samopoczucie są wędrówki po górach.... tam zawsze czuję się najlepiej....

31 sierpnia 2009

KSIĄŻKA



Przereklamowałam książkę, sądziłam , że to będzie biografia z wplecionym w tło obrazem ówczesnej Polski a okazała sie według mnie książką dla kucharek.... melodramatem w stylu Mniszkówny.
No cóż, i tak bywa.... trudno mi ostatnio trafić na dobrą książkę. Te klasyczne już dawno przeczytane / a czytam od 54 lat / a te obecnie polecane wcale mnie nie zachwycają. Może to problem starości ?
Ten wulgarny i głupkowaty język w niektórych nowościach wprost powala....ja wychowana jestem na dobrej bajce, dobrej klasyce, dobrej poezji...więc i wybredna jestem. A i biblioteki są coraz uboższe, lepsze książki są chowane dla "wtajemniczonych " albo przechowywane w archiwum .....wszędzie wkracza komercja i kupuje się to "co idzie" czyli pod publiczkę....
Dawne czasy już nie wrócą, kiedy z wypiekami na buzi buszowałam po półkach bibliotecznych a miałam wtedy 6 lat....pozwolono mi ..ale najpierw musiałam zdać egzamin "czy umiem czytać "
Umiałam :)

KSIĄŻKA TO NIĆ ARIADNY W LABIRYNCIE WIEDZY

28 sierpnia 2009

CZAS


Niezmiernie szybko mijają kolejne dni....jeszcze chwila i koniec lata...
ale ja najbardziej lubię jesień, już teraz rano czuje się w powietrzu ten niesamowity zapach - chłodnego, mokrego , rześkiego powietrza.
Niedługo szkoła, brakuje mi niektórych zajęć a co za tym idzie i niektórych przyjaciół....
Czas letni owocuje wyprawami, wędrówkami w góry. Chodzimy różnymi szlakami, czasami własnymi ścieżkami, obcowanie z naturą to najlepsze lekarstwo na skołatane nerwy, a jeszcze jak się uda zrobić jakieś ciekawe zdjęcie, to można radośnie patrzeć przed siebie.
Sprawy duchowe rządzą się własnymi prawami, trochę zaniedbane i przyciszone....może to i dobrze ? Choć prawdę mówiąc taki stan jest jak jesień....smutny, bez wigoru, Mam nadzieję, że to nie wypalenie , ogień się tli i przy sprzyjających warunkach może rozpali się na nowo. Ale i tak jest ciepło i przytulnie.
Zdrowie mi trochę szwankuje, trzeba się chyba wybrać do lekarza , ale kto to lubi ?
lepiej usiąść z dobrą książką i pomarzyć...ostatnio czytam wspaniały pamiętnik : Nie ponaglaj rzeki " Jamesa Conroyda Martina.... rzecz o polskiej hrabinie Annie Marii Berezowskiej , przeobrażeniach narodu polskiego, dziejach miłości - a jakże - wzruszająca opowieść....i taka naturalna....

Na jednej dłoni wspomnienia
Przeszłość co przeminęła
Dni szare i kolorowe...
*Na drugiej dłoni marzenia
Ukryte pragnienia duszy
I coś do spełnienia...
*A może mijamy się za szybko
O krok,o uśmiech,o uścisk dłoni
I w chwili co mogliśmy dzielić
Już nigdy nie da się dogonić...

*Kolejny dzień się znowu rozpędzi
By oczy pośpiechem zasłonić

A kiedyś może będzie za późno
Na krok,na uśmiech,na uścisk dłoni...

chyba tak...na wszystko już za późno....życie samo pisze nam scenariusz....

14 sierpnia 2009

POTWIERDZENIE


.....Gdy zapraszamy Przyzwyczajenie,
Miłość wychodzi.
Michel Quoist, .......

taki cytat znalazłam kiedyś w necie, prawdę mówiąc opisywałam kiedyś taki sam stan własnymi słowami, mówiąc, że o uczucia należy dbać jak o kwiat..... nie głaskany, nie podlewany usycha .....
I znów temat powrócił za sprawą pewnego artykułu z serii :porady : "Tajemniczy ogród pożądania".
Jest tam napisane, że pożądanie seksualne nie rządzi się tymi samymi prawami co spokój i zadowolenie partnerów. Aby w łóżku zagościła żądza należy odbudować dystans.Bliskość w związku nie może stłamsić prywatnej przestrzeni : fizycznej, emocjonalnej, intelektualnej. Każdy powinien mieć pewną własna przestrzeń zarezerwowaną tylko dla siebie.
Bo seksualność to nie tylko coś co robimy w łóżku - to część naszej tożsamości. To że jesteśmy w stałym związku nie zwalnia nas z dbania o to, aby wspólne chwile były poprzedzone "zalotami".... ponieważ oczekiwanie jest pożywką dla pożądliwości - tak mamy zbudowana psychikę.
Tyle artykuł...
No a co zrobić w związku, gdzie jedna strona wchodzi do łóżka na kwadrans : pomiędzy dziennikiem a filmem..... i śpieszy się po....aby zapalić papierosa ?
I żadne tłumaczenia i rozmowy nie dają rezultatu ?
Pogodzić się z zaistniałym stanem rzeczy....zamknąć oczy ...i liczyć do stu ?
Bo papierek z USC jest papierem na "własność !!!!!" ? i nie warto się już starać ?

I nasuwa się automatycznie odpowiedź: skąd tyle rozwodów, zdrad, skoków w bok....
właśnie stąd....
Człowiek jest stworzony do miłości, pięknej miłości, a nie do samego aktu prokreacyjnego cechującego zwierzęta.
Tylko dlaczego zazwyczaj mężowie stają się po ślubie "psami ogrodnika " nie dbają o potrzeby kobiety tylko własne zaspokojenie. I są strasznie zdziwieni, kiedy kobieta odchodzi.....chociażby mentalnie....
przecież wszystko co potrzebne do życia ma.....
a gdzie w tym wszystkim jest MIŁOŚĆ ?

29 lipca 2009

SMUTEK


Lubię wędrówki po górskich szlakach.Oprócz podziwiania piękna przyrody można się wspaniale wyciszyć i zregenerować. Wędruję więc ze swoją grupą szlakami, medytując po drodze , w oderwaniu od zwyczajnych spraw. Jestem jednak zwierzęciem samotnikiem, choć w grupie - to jednak w pewnym oddaleniu. Nie kręcą mnie rozmowy i lekkie ploteczki, wolę aby była obok mnie osoba, która milczy - i przezywa duchowo to samo co ja. Mam taką przyjaciółkę..... znajomość szkolna z przed 40 lat.... odnalazłyśmy się na NK.... i dopiero teraz odnajdujemy w sobie pasje, które do tej pory były ukryte.... Nie potrzeba nam wielu słów, choć sprawy osobiste są dla nas zamknięte, [ tak jest lepiej ] ... nie zwierzamy się sobie z własnych problemów. Czerpiemy radość z tego, że czasami uda nam się spotkać, porozmawiać i ...pomilczeć. Nie obciążamy psychiki kłopotami....tych zawsze jest dosyć. A żyć trzeba, i cieszyć się dniem codziennym....
Właśnie dziś dotarła do mnie wiadomość o śmierci naszej koleżanki.... wstrząsnęła mną, choć wiedziałam, że choruje...
Ale kiedy odchodzi osoba bliska, znajoma , bardziej boli. I zdaję sobie sprawę, że każdego z nas czeka taki sam los. Oby tylko nie był poprzedzony ogromem cierpienia, którego nie sposób unieść.
Ale ponoć : jakie życie - taka śmierć.....
Ona już jest szczęśliwa, dołączyła do syna, którego straciła tragicznie...

Patrząc na to, własne cierpienia stają się mniejsze, można je ofiarować Bogu....
Dusza trochę uspokojona, chłodniejsza , choć dla mnie to marazm... Ja potrzebuję do życia bodźców, pozytywnych !!!! a taki letarg.... to jakby......
Ale może tak jest lepiej ?

Niedawno minęła pewna 40 rocznica :) były życzenia i rozmowa..... z oddali.....
i słowa wypowiedziane poprzez wiersz...


Co by to było Stale ogrzewam się wspomnieniami
doznań, uniesień, uroczych pejzaży.
Wtedy znanymi wędruję szlakami,
w których są miejsca, gdzie można pomarzyć
co by to było, gdyby się inaczej życie potoczyło. Lecz inną drogą na jawie wędruję
i na niej inne koloryty losu.
Jak na blejtramie myślami maluję
barwy jesieni z krzewinkami wrzosów
wraz z tym, co było
i co bardzo wiele tu,
dla mnie znaczyło
Ewa Willaume - Pielka

i trochę radości w tym smutku....

20 lipca 2009

KONAR


"Bywają straty będące nieocenioną korzyścią sięgającą w przyszłość" Maurice Maeterling

Chciałabym aby te słowa przewartościowały moje życie. Aby te wszystkie moje niepowodzenia życiowe, osobiste klęski przekuły się w końcu w szlachetną stal....i dały choć trochę jaśniejszą przyszłość.
Z jednego jednak się cieszę, postanowiłam i dotrzymałam słowa w przytłaczającej dla mnie sprawie.....z Bożą pomocą i prawie bezstresowo wyszłam z zakrętu na prostą i choć czasami boli dusza to jednak to zwycięstwo nad własną słabością podnosi mnie na duchu.
A dusza boli, zwłaszcza wieczorami....ogarnia mnie tęsknota i żal....na który nie ma lekarstwa.

Ogród przemijania
W ogrodzie się zmienia.

Wszystko w nim starzeje.
I coraz mniej cienia.
Jabłonka niszczeje.
Czereśnię wycięto.
Chwasty wiatr rozwiewa.
Już nie pachnie miętą.
Słowik rzadziej śpiewa. Ale będą kwiaty. Jakieś drzewa – może.
Mają być rabaty.
Jest już włoski orzech

Będzie kwiat paproci
Kwitnący co roku
I kosze dobroci
Gdzieś, zawsze o zmroku.
Ewa Willaume-Pielka

10 lipca 2009

*****


Bez zmian, dusza boli a poprawy nie ma.....

5 czerwca 2009

ZAPAŚĆ


...dosłownie ...już nie wiem jak dalej żyć.... może najlepiej byłoby właśnie odejść i nie borykać się z kłopotami, z którymi nie daję sobie rady ?

może trzeba wołać o pomoc ???? ale kogo ????

Wołaj, aż ktoś usłyszy
wołaj na przekór ciszy
wołaj w świat skuty mrokiem
aż się otworzą źrenice okien.
Wołaj, zaufaj sobie
wołaj, aż ktoś odpowie
wołaj do śpiących ludzi
aż między nimi człowieka zbudzisz.

tyle ludzi wokół mnie, ale widzą tylko uśmiechniętą twarz, nie pokazuję na zewnątrz tego co boli i rozdziera duszę, martwię się tylko o dziecko, jak sobie poradzi beze mnie.... bo cała reszta jest nieważna....
L. też sobie poradzi, umie po prostu żyć, a może ma "grubą skórę" - jak b.......?
dla mnie wszystkie dni są mroczne i kiedy choć na chwilę zapominam o problemach - zaraz powracają jak bumerang powodując skurcz serca aż brakuje tchu.
niby :
Żadna noc nie może być aż tak czarna,
żeby nigdzie nie można było odszukać choć jednej gwiazdy.
Pustynia też nie może być aż tak beznadziejna,
żeby nie można było odkryć oazy.
Pogódź się z życiem, takim jakie ono jest.
Zawsze gdzieś czeka jakaś mała radość.
Istnieją kwiaty, które kwitną nawet w zimie.


ale nie dla mnie....

28 maja 2009

BLOGI


To wszystko bzdura, całe to pisanie i przeżywanie nierealnego świata. Trzeba zdjąć z oczu okulary i zacząć normalnie funkcjonować. To chyba najlepsze rozwiązanie a nie pisanie bajek i marzeń o duszy.
Choć czasem dobrze jest pomarzyć, ludzie piszą różne blogi, i romantyczne i opisujące prawdziwe życie , i te skrywane marzenia....
Więc i ja próbuję coś tam kreślić.... a ile jest w tym prawdy, to sama nie wiem.....czasami same palce biegają po klawiaturze a myśli są gdzie indziej....
ale to teraz chyba jest na czasie....pisać bloga....pisać każdy może trochę lepiej lub gorzej....