25 marca 2017
DZIWY....... A MOŻE ??????
W naszym domu dzieją się czasami dziwne rzeczy, tak też było i wczoraj....
Mośka zazwyczaj śpi w kuchni na kanapie, skąd ma widok " na wszystko", lub... sorry - na łóżku w dolnej sypialni....
na piętrze mam swój pokój do pracy i jest druga sypialnia, gdzie też Mośka się kładzie.... wrrr, kiedy ja jestem na górze...to taki mój psi ogon....
kiedy wczoraj szykując się do kościoła, poszłam na górę do sypialni, gdzie również znajdują się szafy z odzieżą, po kurtkę.... zamarłam, kiedy odsunęłam kotarę.....
na łóżku smacznie śpi...pies.... rudy, ale mniejszy od naszego... OBCY ?????
ki diabeł? fata morgana , czy co ?
szybko zeszłam na dół zabierając ze schodów Mośkę, która już za mną szła na górę zamknęłam ją w kuchni i mówię do Ludwika - idź na górę do sypialni bo chyba mam już jakieś zaburzenia , omamy wzrokowe...
poszedł, a ja chwilę za nim....
stanął przed łóżkiem , a ta psica zamachała ogonkiem jakby nigdy nic.... to przecież jest jakiś obcy pies, skąd tu się wziął? mówi
nie wiem - odpowiadam , ale trzeba ją / bo to ona jak się okazało / wyprowadzić na dwór...
wołamy więc psiaka, ten zeskoczył z łóżka i idzie za nami, ale nasza diablica usłyszała, że się coś w domu dzieje i zaczęła ujadać, wtedy pies się cofnął ze strachu i koniec....nie pójdzie....
mówię , Ludwik złap ją na ręce a ja zejdę otworzyć tylne drzwi to ją wypuścimy....
stanęłam na dole i widzę, że Ludwik schodzi niosąc ją na rękach.....i
przepraszam Panie Boże za to porównanie.... ale zobaczyłam ....Pana Jezusa niosącego na rękach baranka i zstąpającego z góry.....tak jak to czasami jest przedstawiane na kartkach wielkanocnych.... brakowało tylko chorągwi....
taki obraz zabłysł w moim umyśle.....
piesek został wyniesiony na podwórko i wypuszczony.
I później w domu zaczęliśmy się zastanawiać, jak to było możliwe..... pies musiał przejść przez cały duży ogród, później przez sień, dwa długie korytarze na parterze , 13 stopniowe schody na piętro, korytarz, przejść przez mój pokój i trafić do sypialni ...na łóżko....
nikt go nie widział ? Mośka niby taka czujna nie wyczuła obcego ?
śmiejemy się, że to znów pewnie jakiś znak..... bo jak nie gołąb w dolnej sypialni to w górnej obcy pies....
Coś w tym domu się dzieje, tylko nie potrafię tego zrozumieć..... może 'KTOŚ" o coś prosi?
W poniedziałek jedziemy na cmentarz do Zygmunta i Haliny..... zawieziemy znicze....
11 marca 2017
7 marca 2017
WIOSNA ???????
Tęsknię za wiosną i ciepłem, ale u mnie jeszcze daleko do tej wiosny....
za to dostałam od Rivulet
http://wnaszejbajce.blogspot.com/
wiosennego motyla, i już zrobiło się cieplej.....
1 marca 2017
+++
Wczoraj pożegnałam swoją mamę, która odeszła do Domu Ojca w wieku 94 lat. Tata czekał na nią 23 lata, ale wierzę , że są już razem , że otoczył ją swoją opieką jak to czynił za życia.
Do zobaczenia MAMO......
22 lutego 2017
PRZEDWIOŚNIE
Niedziela była ładna, świeciło słoneczko , więc postanowiłam się trochę przewietrzyć, bo ileż to można siedzieć i leżeć w domu.
W poniedziałek poszłam do lekarza, bo jakoś mi ten kaszel nie przechodził, czułam się w miarę dobrze...a tu - zonk-
pani doktor postawiła diagnozę, zapalenie ucha, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli i początek zapalenia płuc, dostałam antybiotyk i nakaz siedzenia w domu.
A tu za złość zaczyna się przedwiośnie, ziemia pachnie, śnieg stopniał.... ech....
Za to w sprawie skarpet na szydełku : stwierdziłam, że jednak dla mnie się nie nadają, są za sztywne ...
zrobiłam więc drugie , na drutach, i metodą prób i błędów robię kolejne....jeszcze się przydadzą bo w domu chłodno....
11 lutego 2017
PRYMAS TYSIĄCLECIA......
Już myślałam, że ten paskudny wirus poszedł sobie w zaświaty....ale niestety dziś znów obudziłam się z bólem gardła i katarem.
Kiedy wreszcie skończą się te choroby ?
Na dworze zimno, mróz nie odpuszcza a w kuchni rano jest -12 stopni :( , no chyba, że pali się w piwnicy, ale skoro w dzień przygrzewa słoneczko to palimy w kuchni.
Czekam więc na wiosnę jak na zbawienie :)
Zaczęłam też dziergać skarpety na szydełku, łatwiej mi niż na tych 4 drutach... zobaczymy co mi wyjdzie, pewnie pierwsza para będzie nie najlepsza, bo robię ją na próbę z Kotka. ale jak mi się uda , to zrobię z wełny skarpetkowej.
Doczekałam się też zakupionej książeczki....
Fragmenty kazań, wypowiedzi księdza Prymasa pomimo upływu 50 lat są nadal aktualne, mądre, miłujące ojczyznę, szanujące rodzinę.
CAŁOŚĆ TUTAJSumienie narodoweCzłowiek wychowany przez rodzinę, wchodzi do życia społecznego, do serca życia narodowego. I tutaj znowu dotykamy problemu wartości wychowania rodzinnego i religijnego. Im człowiek jest lepiej ukształtowany w swojej osobowości przez życie rodzinne i pracę Kościoła, tym spokojniej wchodzi w głębię życia narodu i tym użyteczniejszy jest dla wspólnoty narodowej.Ogromne bogactwo tej wspólnoty stanowią dobra odziedziczone, takie jak ziemia czy kultura narodowa. Mówimy o ziemi nie tylko w sensie gleby. Mówimy o ziemi ojczystej, rodzimej, na której pokolenia całe wypracowały to środowisko kulturalne, w którym żyjemy. Ziemia ojczysta to język, mowa, literatura, sztuka, kultura twórcza, kultura obyczajowa, kultura religijna. To jest ziemia. Gdy nam przypomina mądrość Boża: "Czyńcie sobie ziemię poddaną" (por. Rdz l, 28), chciejmy pamiętać, że w sumieniu narodowym doniosłe znaczenie ma nasz stosunek do tych dóbr odziedziczonych przez nas. Wypracowały je pokolenia całego milenium, pokolenia, które żyły przed nami i "uprawiały" tę ziemię nie tylko w sensie rolniczym, ale w sensie rodzimej i narodowej kultury. Glebę uprawia się bowiem nie tylko przez nawóz, ale przez miłość - przez wielką miłość do ziemi ojczystej i cło wszystkiego, co ją stanowi.....
I jeszcze fragment:
Najwyższą wartością na ziemi jest człowiek - uczył nas wytrwale kardynał Wyszyński. I to każdy człowiek. "Chociażby powstawały - mówił - coraz to nowe filozofie i militarystyczne potęgi zmaterializowanego świata, pragnące w proch zetrzeć człowieka i całe jego człowieczeństwo, pozostanie zawsze prawdą Rodziny ludzkiej, że najważniejszy na ziemi jest człowiek. I nic go unicestwić nie zdoła! Chociażby leżał w żłobie, na gnoju, okazując się w całej swej nędzy. Jeżeli już zaistniał - jest i pozostanie największą wartością i nieśmiertelną potęgą na ziemi. Chociaż byśmy przegrali życie w oczach świata i świat by się nas wyrzekł, skazując na śmierć, jak łotrów na ukrzyżowanie - jest to ocena świata. Bóg przekreśla wyrok świata - "winien jest śmierci" - i ogłasza swój Boży wyrok - "Dziś jeszcze będziesz ze Mną w raju". Prawda o wielkiej wartości człowieka, osoby ludzkiej stanowi, według kardynała Wyszyńskiego fundament ładu społecznego na świecie."
CD TUTAJDziś Światowy Dzień Chorych, więc życzę Wam wszystkim zdrowia....
do napisania :)
18 stycznia 2017
SZEWACH WEISS.....
Prezydent Andrzej Duda odznaczył w Jerozolimie Orderem Orła Białego byłego ambasadora Izraela w Polsce i byłego przewodniczącego Knesetu Szewacha Weissa. Zwracając się do niego prezydent powiedział: - Jest pan profesor synem narodu żydowskiego i polskiej ziemi. (http://www.tvn24.pl)
pisałam o ambasadorze w 2014 roku,
https://leptir-visanna7.blogspot.com/search/label/KAZIMIERZ%20PELCZAR
kiedy przebywał z wizytą w Wałbrzychu....
teraz jak widać został przez Prezydenta Andrzeja Dudę odznaczony medalem....
9 stycznia 2017
MOTYLE, POEZJA....
Dostałam pięknego zimowego motyla,
Basiu dziękuję...
a swój wiersz dedykuję Tobie
Cisza
wirują płatki śniegu
wiruje moje życie
bezładnie, na oślep
ku ziemi
Pragnę być płatkiem śniegu
roztopić się na twojej twarzy
może złapiesz mnie w dłonie
i ciepłym pocałunkiem
unicestwisz ?
Serce jak lód
zimne i spękane
niepotrzebne nikomu,
Królu Elfów
owiń mnie w biały całun
i pędź saniami w otchłań
Abym nie zdążyła żałować
ulotnych, pięknych chwil....
napisany w 2006 roku
26 grudnia 2016
ŚWIĘTA,
Drugi dzień świąt był czasem na spotkania ze znajomymi i przyjaciółmi. Mój dom był domem otwartym, więc najczęściej spotykaliśmy się u mnie. Mieszkanie było duże, ale tylko kuchnia i dwa pokoje, bez łazienki, przedpokoju....
Ja miałam mały pokój od kiedy zaczęłam chodzić do szkoły muzycznej i pianino stało u mnie. Natomiast pokój stołowy miał około 30 metrów kwadratowych i tam skupiało się nasze życie rodzinne.
Kiedy chcieliśmy się spotkać i potańczyć, rodzice przesuwali stół w kąt pokoju i przy płytach / pocztówkowych, / mogliśmy się bawić. Nie przeszkadzało nam, że jesteśmy razem z rodzicami, na stole stały jakieś przekąski no i wino ...ha ha....jedno na 6 osób na cały wieczór. Ale chłopaki byli przezorni, w moim pokoju mieli zamelinowaną buteleczkę czegoś mocniejszego, więc mój tata od czasu do czasu tam zaglądał :).
Przebojami były piosenki Bitlesów, a moim ulubionym zespołem byli Skaldowie. No i najpiękniejsza moja piosenka .... "kiedy pada śnieg " Salvatore Adamo....
nastrojowa, ciepła, uczuciowa, kiedy i w nas rodziły się pierwsze uczucia.....
do tej pory mam sentyment do tej piosenki i J.
Był kiedyś taki dzień, kiedy spotkaliśmy się u Danusi w domu. jej rodzice wyszli gdzieś do znajomych , więc mieliśmy tzw. wolną chatę. Ale w pokoju Dany było zimno, trzeba było napalić w piecu, więc chłopaki skoczyli do piwnicy po węgiel - i przynieśli trofeum.... zakurzoną, zakorkowana butelkę. Schowana była ...w węglu. Więc po rozpaleniu pieca, kiedy już ogarnęło nas miłe ciepło postanowiliśmy sprawdzić co też ta butelka zawiera, okazało się , że była to galaretka..... więc Dana przyniosła talerzyki, wytrząsnęliśmy zawartość z butelki i łyżeczkami zjedliśmy ten deser. Jakie było nasze zdziwienie, kiedy nie mogliśmy wstać od stołu, plątały się nam nogi...
okazało się, że to było wino winogronowe, które tata Danki kamuflował w piwnicy.... miało pewnie parę lat i było mocne jak na nasze głowy.
a to już zimowe zdjęcie z ciocią Ireną, Mikim i Pimpkiem....
25 grudnia 2016
ŚWIĘTA.....
Wracam wspomnieniami do czasów dzieciństwa i młodości, kiedy żył jeszcze mój tata. Tamte święta były cudowne, niepowtarzalne, z autentycznym ciepłem i miłością. Nigdy później nie miałam takich, wszystkie kolejne były z roku na rok gorsze. Choć starałam się stworzyć swoim dzieciom klimat, ale ja już nigdy nie byłam tak szczęśliwa jak z tamtego okresu.
Miałam z kim śpiewać kolędy,, iść na pasterkę czyli z tatą...., choć później już chodziłam ze swoją grupą.
W naszym mieszkaniu były piece, biło od nich ciepło, w rogu pokoju stała olbrzymia choinka , do samego sufitu, a mieszkanie było wysokie, miało ponad 3,5 metra wysokości. I skromne prezenty pod nią , dla mnie obowiązkowo książka, czasami była jedna pomarańcza i kilka cukierków mieszanki wedlowskiej. I ta pomarańcza leżała całą noc obok mojej poduszki, szkoda ją było zjeść, do pokoju stołowego były uchylone drzwi, zapach choinki mieszał się z tym zapachem pomarańczy....w ciepłej pościeli czułam się bezpiecznie. A jeszcze do tego zza okna , przysłoniętego firanką, w blasku latarni / kiedyś jeszcze gazowej/ wirowały płatki śniegu. Nastrój był naprawdę magiczny i święty, nigdy już później nie potrafiłam tego nastroju odtworzyć we własnym domu.
Wiele bym dała, aby móc wrócić choć na moment do dni dzieciństwa, gdzie ojciec, TATA był naprawdę głową rodziny, i choć było biednie, bo jak mogło być w latach pięćdziesiątych, ale była ta cała magia. Nie było marketów, telewizorów.....
Teraz niby wszystko można kupić, ubrać choinkę 1 grudnia i świętować.
Pamiętam, że po kolacji wigilijnej w naszym domu przechodziliśmy my, dzieci do cioci Ireny i wujka Władka i tam też czekały na nas prezenty pod choinką. Jabłka, cukierki, czekoladka Danusia.... i znów były śpiewy kolęd, ciocia miała adapter więc puszczała płytę z nagraniami Mazowsza, i tak wspaniale spędzaliśmy ten wieczór.
Następnego dnia, w pierwszy dzień Świąt obowiązkowo była msza w kościele, później "zimny bufet" jak by to teraz nazwać, była pieczona gęś, kabanoski, mięsiwa / to dla mnie, bo byłam mięsożerna:)/ rosół z własnoręcznie robionym makaronem...
później wyciągaliśmy poniemieckie , duże sanki, takie na co najmniej 4 dorosłe osoby, braliśmy psa Mikiego i szliśmy do parku na tor saneczkowy. No i ta jazda prawie kilometr z górki, spod płóz sypał się śnieg, w oczy, w nos, a kiedy sanie podskakiwały na muldach to był pisk....
a teraz ? nie ma śniegu, dorośli wstydzą się wsiąść z dziećmi na sanki,a same sanki ? plastikowe, wymyślne.....
Ech za dużo we mnie sentymentów..... to już nie wróci.
Kiedy byłam nastolatką, tworzyliśmy zgraną paczkę : ja, Danusia, Jola, Janek, Zenek i Irek...... wtedy już razem szliśmy na pasterkę, a czasami urywaliśmy się wcześniej i szliśmy do Janka siostry na lampkę wina....
ech jak ona smakowała, wracaliśmy później przez całe miasto, chłopaki odprowadzali dziewczyny pod dom, czasami pod tą bramą się przytuliliśmy...., i to wszystko, nikt nie myślał o seksie, choć coś tam się w nas kiełkowało....pod nogami skrzył się śnieg, no a my, panienki w cienkich pończoszkach i kozaczkach do pół łydki, rzadko w czapce ..... ale grzała nas młodość i radość..... i niby z niczego ? .....cieszyliśmy się swoim towarzystwem,
a w drugi dzień świąt...
zdjęcia z tego roku....
23 grudnia 2016
ŚWIĘTA 2016
Wszystkim moim "wirtualnym " przyjaciołom i znajomym życzę spokojnych i błogosławionych ŚWIĄT BOŻEGO NARODZENIA
22 listopada 2016
BLOGOWE ZNAJOMOŚCI......
Czy istnieją blogowe znajomości ? takie bliskie, od serca ?
przekonałam się wczoraj, że istnieją......
Nadeszła do mnie przesyłka , a w niej.....
ręcznie namalowana Maryjka - Matka Boża Gromniczna
z przepiękna dedykacją
oraz tomik wierszy
........
Bardzo się wzruszyłam, poezja ciepła, prosta, , trafiającą wprost do serca..... koi duszę raduje.....Moje wiersze są dla tychco potrafią kochaćchoć o tym nie wiedząmyśląc że wszystkolub wiele minęłoskarżą się czasami na życiektóre jak wiersz różne bywatrudno je zrozumiećchoć wydawało się prostedlatego są moje wierszeżeby wierzyći są po to żeby kochaći dlatego też sąby niosły wiecznie młodą nadzieję.......
książka leży na moim stoliku w sypialni, wieczorami czytam te wiersze, czasami uronię łezkę, kiedy strofy odzwierciadlają stan mojej duszy, a czasami na twarzy zagości uśmiech i radość....
Basiu - - tutaj na łamach bloga pragnę ci jeszcze raz podziękować za wspaniały prezent....
I chociaż znamy się tylko z netu i za jego pośrednictwem to jednak nadajemy na podobnych falach, choć ja nigdy nie malowałam, a wiersze pisałam dawno temu , ale nie ośmieliłabym się ich opublikować.
Choć dla mnie są cząstką mojego młodzieńczego życia.
4 listopada 2016
BIELANKA
Szwenkfeldyści zamieszkiwali również w Bielance , zanim zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domostw i emigracji do Ameryki,
TUTAJ
dlatego też w Dzień Zaduszny wybraliśmy się do Bielanki poszukując ich śladów.
Nowy cmentarz jest położony w pobliżu zabytkowego kościoła pod wezwaniem św. Anny., na którym też znajdują się pozostałości po grobach szwenkfeldystów.
a to nowo odrestaurowany grób pewnie byłego gospodarza Bielanki ....
25 października 2016
MGŁA I ŚMIERĆ
W ubiegłą sobotę byłam na pogrzebie sąsiadki - 57 lat, wylew. Nawet nie dojechała do szpitala. Znałam ją tylko z widzenia, bo mieszkała trochę dalej, ale codziennie rano jeździła na rowerze do sklepu i spotykałyśmy się po drodze. W związku z tym postanowiłam iść na pogrzeb....
Zaczynam oswajać śmierć..... od kiedy w kościele nie wystawia się otwartej trumny z nieboszczykiem tylko urnę i zdjęcie, to jakoś łatwiej to przychodzi.
Pamiętam ,że jako dziecko nawet bałam się wejść do kaplicy cmentarnej aby nie zobaczyć nieboszczyka, śnił mi się później po nocy i miałam koszmary. Ale z wiekiem to przemija....trzeba się z tym pogodzić...z odchodzeniem i ostatnim pożegnaniem.
Ostatnio dużo u nas pogrzebów - i to młodych stosunkowo ludzi. Społeczeństwo się starzeje - a młodzi wyjeżdżają za granicę.
W necie przeczytałam artykuł
http://fakty.interia.pl/autor/krystyna-opozda/news-grozi-nam-demograficzna-katastrofa,nId,2294458
Ja na pewno już nie dożyję tego 2050 roku, i nie zobaczę tych przemian..
Za to pogoda jesienna mnie rozpieszcza.... mgły snujące się nad polami, krajobrazy nostalgiczne... zdecydowanie jesień to moja ulubiona pora roku.
10 października 2016
WSPOMNIENIA Z SZUFLADY - WALERIA
Starszą siostrą Ireny była Waleria. Tak jak pisałam - rasowa dama. Mieszkała z mężem / czy przyjacielem ? tego nie wiem / na Litwie w jego majątku.
Jak to bywa z damami bywała u wód, bywała w Krakowie, zawsze elegancko i gustownie ubrana, w nieodłącznym kapeluszu.
Niestety nie znam dokładnie jej losów wojennych, co się stało z jej towarzyszem życia. Wiem , że po wojnie zamieszkała w Radomsku, w małym , gustownym mieszkanku, w którym królowało metalowe rzeźbione łóżko, nakryte koronkową kapą, piękna kanapa, fotele. Byłam tam z Ireną w 1968 roku, w czasie trwania festiwalu w Opolu, kiedy to Czerwone Gitary wyśpiewały nagrodę za piosenkę Anna Maria.
Waleria była palaczką, paliła swoje papierosy w szklanej lufce czy fifce, jak niektórzy mówią. Chyba też z tego powodu zachorowała na raka płuc. Umierała długo i boleśnie, Irena spędziła z nią ostatnie 6 miesięcy jej życia.
Po powrocie do domu Irena opowiadała, że kiedy u Walerii zaczęła się agonia, to ona zaczęła płakać i wołać, Walu nie odchodź.....
Waleria wróciła z połowy drogi i miała wielkie pretensje do Ireny....dlaczego mnie zawróciłaś? byłam już tak daleko a teraz muszę znów powtarzać tę bolesną drogę. Żyła jeszcze 3 miesiące okropnie cierpiąc. Przykazała jednak Irenie, że kiedy znów zacznie odchodzić, ta ma wyciągnąć poduszkę spod jej głowy.
Nie wiem czy Irena dotrzymała słowa.
Waleria opowiadała , a ja jako mała wsłuchałam tego z niedowierzaniem, że w tym majątku na Litwie, po udoju , nalewano mleko do miseczek i wtedy spod werandy wychodziły węże aby je pić.
Do tej pory nie wiem , czy mogła to być prawda.
Waleria w Krakowie - chyba na Wawelu
z koleżanką, pewnie w jakimś uzdrowisku
z bratanicą Ewą
Waleria , Irena i mała Ewa
Subskrybuj:
Posty (Atom)





















