3 kwietnia 2017

ORA ET LABORA..... ROZWAŻANIA



 TYNIEC


Początek kwietnia, to początek mojej nowej drogi....Przed siedmiu laty przeprowadziłam się na wieś, ja , mieszczuch od 60 lat.
Ale marzenie o wsi nękało mnie przez całe życie, i szkoda,  że dopiero pod koniec życia udało mi   się to marzenie w jakiś sposób zrealizować.
To gdzie teraz mieszkam to centrum wsi, do sklepu mam 2 metry, do przychodni 50 i do kościoła to samo. Niby powinno wystarczyć , zwłaszcza, że i potrzeby moje się zmieniły. Nigdy nie przepadałam za galeriami, tłumami ludzi w sklepach wielkopowierzchniowych, ale miałam na wyciągnięcie ręki wydarzenia kulturalne, duże biblioteki, filharmonię, teatr, okolicznościowe wernisaże np w Civitas Christiana, która prowadzi moja koleżanka od lat.






 Tam odbywały się ciekawe dyskusje, zapraszani byli mądrzy ludzie, np. biskup Ignacy Dec, prof,Legutko, odbywały się kameralne koncerty cz też wystawy malarskie.
Tutaj tego nie mam, a bardzo mi własnie tej kulturalnej sfery brak. Fakt, że filharmonię mam w odległości 30 km, teatr też, ale to wiąże się z całą wyprawą, , wiem, że koszty też  są dużo większe niż w mieszkając w  mieście, a nasza sytuacja jako  emerytów pogorszyła się niż pracujących.
Brakuje mi ciekawych rozmów.... w W. były osoby, z którymi mogłam rozmawiać na wszelkie tematy, i religijne i filozoficzne i normalne - życiowe.
Teraz te znajomości pozostały daleko, a w obecnym miejscu nie znam nikogo aby zechciał porozmawiać nie tylko o polityce ...
Brakuje tu świetlicy lub jakiegokolwiek miejsca potrzebnego do tego aby móc się spotkać. Miejscowym to nie przeszkadza. Każdy zamyka się we własnym domu, włącza telewizor i ....tyle.

A ja zapominam języka :) i tym samym cofam się w rozwoju ha ha.
Ale koniec narzekania.

Czytam obecnie książkę :  rozmowę - wywiad z ojcem Leonem Knabitem OSB, bardzo ciekawą,

już same rozdziały np:

Posłuszeństwo
Pokora
Modlitwa
Praca
Ubóstwo
Gościnność
Świat

wnoszą szerokie spojrzenie na te problemy, których na co dzień nie dostrzegamy, lub pomijamy.
Mieszkając na wsi i będąc emerytem jak już kiedyś pisałam ,  mam więcej czasu na zatrzymanie się na swojej życiowej  drodze, cofnięcie się w przeszłość czy też zastanowienie się nad przyszłością.
Rozmowa z ojcem Leonem,  78- letnim zakonnikiem , wnosi wiele odpowiedzi pełnych  pokory i normalnej życiowej mądrości stawianych mu przez Artura Sporniaka a tym samym godnych naśladowania.

  cytaty:
......charakterystycznym rysem duchowości benedyktyńskiej jest całościowe podejście do życia. Nie koncentruje się ona jedynie na wartościach duchowych, takich jak modlitwa, ale obejmuje także zwykłe codzienne obowiązki, czynności oraz - co jest dla niej bardzo istotne - relacje z bliźnimi. Kiedy myślimy o duchowości, to często zapominamy, że istnieje drugi człowiek i że relacje z innymi są nie tylko bardzo ważne, ale wręcz kształtują nasze człowieczeństwo....
O. Knabit

 POSŁUSZEŃSTWO :
....  jednakże partnerstwo różni się od posłuszeństwa. Partnerstwo jest rzeczywiście obopólnym posłuszeństwem, któremu zawsze powinna towarzyszyć ROZMOWA, UZGADNIANIE, WSPÓLNE PODEJMOWANIE NAJWAŻNIEJSZYCH DECYZJI.....
i to zarówno w zakonie jak i w małżeństwie.
Czy to nie jest MĄDROŚĆ, o której niektórzy zapominają lub ją lekceważą ?

MODLITWA -
... nie wielomówstwo, lecz tylko czystość serca i łzy skruchy zasługują w oczach Boga na wysłuchanie. Dlatego też modlitwa powinna być krótka i czysta.....

POKORA -
.... im głębszy wykopiesz fundament, tym większy gmach na nim możesz postawić. Na płytkim postawisz mały gmach. Chodzi tu o pychę, czyli przypisywanie sobie tej wątpliwej zalety, że wiem najlepiej: tylko moje pomysły się liczą, bo ja jestem najmądrzejszy. Taka postawa ludzi zniechęca i odpycha. Miejmy odwagę przyznać się przed sobą, że czegoś nie umiemy, coś nam nie bardzo wychodzi. I nie bójmy się szukać zastępców.


ŻRÓDŁO


polecam

Ojca Leona myśli na dobry dzień

Świętość zaczyna się zwyczajnie. Od uśmiechu :)




25 marca 2017

DZIWY....... A MOŻE ??????





W naszym domu dzieją się czasami dziwne rzeczy, tak też było i wczoraj....
Mośka zazwyczaj śpi w kuchni na kanapie,  skąd ma widok " na wszystko", lub... sorry - na łóżku w dolnej sypialni....
na piętrze mam swój pokój do pracy i jest druga sypialnia, gdzie też Mośka się kładzie.... wrrr,  kiedy ja jestem na górze...to taki mój psi ogon....
kiedy wczoraj szykując się do kościoła,  poszłam na górę do sypialni, gdzie również znajdują się szafy z odzieżą, po kurtkę.... zamarłam, kiedy odsunęłam kotarę.....
na łóżku smacznie śpi...pies.... rudy, ale mniejszy od naszego... OBCY ?????
ki diabeł? fata morgana , czy co ?
szybko zeszłam na dół zabierając ze schodów Mośkę, która już za mną szła   na górę  zamknęłam ją w kuchni i mówię do Ludwika - idź na górę do sypialni bo chyba mam już jakieś zaburzenia , omamy wzrokowe...
poszedł, a ja chwilę za nim....
stanął przed łóżkiem , a ta psica zamachała ogonkiem jakby nigdy nic.... to przecież jest jakiś obcy pies, skąd tu się wziął? mówi
nie wiem - odpowiadam , ale trzeba ją / bo to ona jak się okazało / wyprowadzić na dwór...
wołamy więc psiaka, ten zeskoczył z łóżka i idzie za nami, ale nasza diablica usłyszała, że się coś w domu dzieje i zaczęła ujadać, wtedy pies się cofnął ze strachu i koniec....nie pójdzie....
mówię , Ludwik złap ją na ręce a ja zejdę otworzyć tylne drzwi to ją wypuścimy....
stanęłam na dole  i widzę, że Ludwik schodzi niosąc ją na rękach.....i
przepraszam Panie Boże za to porównanie.... ale zobaczyłam ....Pana Jezusa niosącego  na rękach baranka i zstąpającego z góry.....tak jak to czasami jest przedstawiane na kartkach wielkanocnych.... brakowało tylko chorągwi....

taki obraz zabłysł w moim umyśle.....

 piesek został wyniesiony na podwórko i wypuszczony.
I później w domu zaczęliśmy się zastanawiać, jak to było możliwe..... pies musiał przejść przez cały duży ogród, później przez sień, dwa długie korytarze na parterze , 13 stopniowe schody na piętro, korytarz, przejść przez mój pokój i trafić do sypialni ...na łóżko....
nikt go nie widział ? Mośka niby taka czujna  nie wyczuła obcego ?

śmiejemy się, że to znów pewnie jakiś znak..... bo jak nie gołąb w dolnej sypialni to w górnej obcy pies....
Coś w tym domu się dzieje, tylko nie potrafię tego zrozumieć..... może 'KTOŚ" o coś prosi?

W poniedziałek jedziemy na cmentarz do Zygmunta i Haliny..... zawieziemy znicze....

11 marca 2017

KONDOLENCJE






Wszystkim, którzy złożyli mi kondolencje w związku ze śmiercią mojej  mamy - serdecznie dziękuję.



7 marca 2017

WIOSNA ???????





Tęsknię za wiosną i ciepłem, ale u mnie jeszcze daleko do tej wiosny....
za to dostałam od Rivulet

 http://wnaszejbajce.blogspot.com/

wiosennego motyla, i już zrobiło się cieplej.....




1 marca 2017

+++



Wczoraj pożegnałam swoją mamę, która odeszła do Domu Ojca w wieku 94 lat. Tata czekał na nią 23 lata,  ale wierzę , że są już razem , że otoczył ją swoją opieką jak to czynił za życia.
Do zobaczenia MAMO......


22 lutego 2017

PRZEDWIOŚNIE




Niedziela była ładna, świeciło słoneczko , więc postanowiłam się trochę przewietrzyć, bo ileż to można siedzieć i leżeć w domu.
W poniedziałek poszłam do lekarza, bo jakoś mi ten kaszel nie przechodził, czułam się w miarę  dobrze...a tu - zonk-
pani doktor postawiła diagnozę, zapalenie ucha, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli i początek zapalenia płuc, dostałam antybiotyk i nakaz siedzenia w domu.
A tu za złość zaczyna się przedwiośnie, ziemia pachnie, śnieg stopniał.... ech....





Za to w sprawie skarpet na szydełku : stwierdziłam, że jednak dla mnie się nie nadają, są  za sztywne ...
zrobiłam więc drugie , na drutach,  i metodą prób i błędów robię kolejne....jeszcze się przydadzą bo w domu chłodno....






11 lutego 2017

PRYMAS TYSIĄCLECIA......





Już myślałam, że ten paskudny wirus poszedł sobie w zaświaty....ale niestety dziś znów obudziłam się z bólem gardła i katarem.
Kiedy wreszcie skończą się te choroby ?
Na dworze zimno, mróz nie odpuszcza a w  kuchni rano jest -12 stopni :( , no chyba,  że pali się w piwnicy, ale skoro w dzień przygrzewa słoneczko to palimy w kuchni.
Czekam więc  na wiosnę jak na zbawienie  :)

Zaczęłam też dziergać skarpety na szydełku,   łatwiej mi niż na tych 4 drutach... zobaczymy co mi wyjdzie, pewnie pierwsza para będzie nie najlepsza, bo robię ją na próbę z Kotka. ale jak mi się uda , to zrobię z wełny skarpetkowej.



Doczekałam się też zakupionej książeczki....






Fragmenty kazań, wypowiedzi księdza Prymasa pomimo upływu 50 lat są nadal aktualne, mądre, miłujące ojczyznę, szanujące rodzinę.

Sumienie narodowe 
Człowiek wychowany przez rodzinę, wchodzi do życia społecznego, do serca życia narodowego. I tutaj znowu do­tykamy problemu wartości wychowania rodzinnego i religij­nego. Im człowiek jest lepiej ukształtowany w swojej osobo­wości przez życie rodzinne i pracę Kościoła, tym spokojniej wchodzi w głębię życia narodu i tym użyteczniejszy jest dla wspólnoty narodowej. 
Ogromne bogactwo tej wspólnoty stanowią dobra odzie­dziczone, takie jak ziemia czy kultura narodowa. Mówimy o ziemi nie tylko w sensie gleby. Mówimy o ziemi ojczystej, rodzimej, na której pokolenia całe wypracowały to środowi­sko kulturalne, w którym żyjemy. Ziemia ojczysta to język, mowa, literatura, sztuka, kultura twórcza, kultura obyczajo­wa, kultura religijna. To jest ziemia. Gdy nam przypomina mądrość Boża: "Czyńcie sobie ziemię poddaną" (por. Rdz l, 28), chciejmy pamiętać, że w sumieniu narodowym doniosłe znaczenie ma nasz stosunek do tych dóbr odziedziczonych przez nas. Wypracowały je pokolenia całego milenium, po­kolenia, które żyły przed nami i "uprawiały" tę ziemię nie tyl­ko w sensie rolniczym, ale w sensie rodzimej i narodowej kultury. Glebę uprawia się bowiem nie tylko przez nawóz, ale przez miłość - przez wielką miłość do ziemi ojczystej i cło wszystkiego, co ją stanowi.....
CAŁOŚĆ TUTAJ

I jeszcze  fragment:
Najwyższą wartością na ziemi jest człowiek - uczył nas wytrwale kardynał Wyszyński. I to każdy człowiek. "Chociażby powstawały - mówił - coraz to nowe filozofie i militarystyczne potęgi zmaterializowanego świata, pragnące w proch zetrzeć człowieka i całe jego człowieczeństwo, pozostanie zawsze prawdą Rodziny ludzkiej, że najważniejszy na ziemi jest człowiek. I nic go unicestwić nie zdoła! Chociażby leżał w żłobie, na gnoju, okazując się w całej swej nędzy. Jeżeli już zaistniał - jest i pozostanie największą wartością i nieśmiertelną potęgą na ziemi. Chociaż byśmy przegrali życie w oczach świata i świat by się nas wyrzekł, skazując na śmierć, jak łotrów na ukrzyżowanie - jest to ocena świata. Bóg przekreśla wyrok świata - "winien jest śmierci" - i ogłasza swój Boży wyrok - "Dziś jeszcze będziesz ze Mną w raju". Prawda o wielkiej wartości człowieka, osoby ludzkiej stanowi, według kardynała Wyszyńskiego fundament ładu społecznego na świecie."
CD TUTAJ 
Dziś Światowy Dzień Chorych, więc życzę Wam wszystkim zdrowia....
do napisania :)
 

9 stycznia 2017

MOTYLE, POEZJA....



Dostałam pięknego zimowego motyla,
Basiu dziękuję...
  a swój wiersz dedykuję Tobie


Cisza
wirują płatki śniegu
wiruje moje życie
bezładnie, na oślep
ku ziemi
Pragnę być płatkiem śniegu
roztopić się na twojej twarzy
może złapiesz mnie w dłonie
i ciepłym pocałunkiem
unicestwisz ?

Serce jak lód
zimne i spękane
niepotrzebne nikomu,
Królu Elfów
owiń mnie w biały całun
i pędź saniami w otchłań
Abym nie zdążyła żałować
ulotnych, pięknych chwil....

napisany w 2006 roku


26 grudnia 2016

ŚWIĘTA,



 Drugi dzień świąt był   czasem  na spotkania ze znajomymi i przyjaciółmi. Mój dom był domem otwartym, więc najczęściej spotykaliśmy się u mnie. Mieszkanie było duże, ale tylko kuchnia i dwa pokoje, bez łazienki, przedpokoju....
Ja miałam mały pokój od kiedy zaczęłam chodzić do szkoły muzycznej i pianino   stało u mnie. Natomiast pokój stołowy miał około 30 metrów kwadratowych i tam skupiało się  nasze życie rodzinne.
Kiedy chcieliśmy się spotkać i potańczyć, rodzice przesuwali stół w kąt pokoju i przy płytach  / pocztówkowych, / mogliśmy się bawić. Nie przeszkadzało nam, że jesteśmy razem z rodzicami, na stole stały jakieś przekąski no i wino  ...ha ha....jedno na 6 osób na cały wieczór. Ale chłopaki byli przezorni, w moim pokoju mieli zamelinowaną buteleczkę czegoś mocniejszego, więc mój tata od czasu do czasu tam zaglądał :).
Przebojami były piosenki Bitlesów,  a moim ulubionym zespołem byli Skaldowie. No i najpiękniejsza  moja piosenka .... "kiedy pada śnieg " Salvatore Adamo....
nastrojowa, ciepła, uczuciowa, kiedy i w nas rodziły się pierwsze uczucia.....


do tej pory mam sentyment do tej piosenki i J.
Był kiedyś taki dzień, kiedy spotkaliśmy się u Danusi w domu. jej rodzice wyszli gdzieś do znajomych , więc mieliśmy tzw. wolną chatę. Ale w pokoju Dany było zimno, trzeba było napalić w piecu, więc chłopaki skoczyli do piwnicy po węgiel - i przynieśli trofeum.... zakurzoną, zakorkowana butelkę. Schowana była ...w węglu. Więc po rozpaleniu pieca,  kiedy już ogarnęło nas miłe ciepło postanowiliśmy sprawdzić co też ta butelka zawiera, okazało się , że była to galaretka..... więc Dana przyniosła talerzyki,  wytrząsnęliśmy  zawartość z butelki i łyżeczkami zjedliśmy ten deser. Jakie było nasze zdziwienie, kiedy nie mogliśmy wstać od stołu, plątały się nam nogi...
okazało się,  że to było wino winogronowe, które tata Danki kamuflował w piwnicy.... miało pewnie parę lat i było mocne jak na nasze głowy.


a to już zimowe zdjęcie z ciocią Ireną, Mikim i Pimpkiem....

25 grudnia 2016

ŚWIĘTA.....





Wracam wspomnieniami do czasów dzieciństwa i młodości, kiedy żył jeszcze mój tata. Tamte święta były cudowne, niepowtarzalne, z autentycznym ciepłem i miłością. Nigdy później nie miałam takich, wszystkie kolejne były z roku na rok gorsze. Choć starałam się stworzyć swoim  dzieciom klimat, ale ja już nigdy nie byłam tak szczęśliwa jak z tamtego   okresu.
Miałam z kim śpiewać kolędy,, iść na pasterkę czyli z tatą...., choć później już chodziłam ze swoją grupą.
W naszym mieszkaniu były piece, biło od nich ciepło, w rogu pokoju stała olbrzymia choinka , do samego sufitu, a mieszkanie było wysokie, miało  ponad 3,5 metra wysokości. I skromne prezenty pod nią , dla mnie obowiązkowo książka, czasami była jedna pomarańcza i kilka cukierków mieszanki wedlowskiej. I ta pomarańcza leżała całą noc obok mojej poduszki, szkoda ją było zjeść, do  pokoju stołowego były uchylone drzwi, zapach choinki mieszał się z tym zapachem pomarańczy....w ciepłej pościeli czułam się bezpiecznie. A jeszcze do tego zza okna , przysłoniętego firanką, w blasku latarni / kiedyś jeszcze gazowej/ wirowały płatki śniegu. Nastrój był naprawdę  magiczny i święty, nigdy już później nie potrafiłam tego nastroju odtworzyć we własnym domu.
Wiele bym dała,  aby móc wrócić choć na moment do dni dzieciństwa, gdzie ojciec,  TATA był naprawdę  głową rodziny, i choć było biednie, bo jak mogło być w latach pięćdziesiątych, ale była ta cała  magia. Nie było marketów, telewizorów.....
Teraz niby wszystko można kupić, ubrać choinkę 1 grudnia i świętować.
Pamiętam, że po kolacji wigilijnej w naszym domu przechodziliśmy my, dzieci do cioci Ireny i wujka Władka i tam też czekały na nas prezenty pod choinką. Jabłka, cukierki, czekoladka Danusia.... i znów były śpiewy kolęd, ciocia miała adapter więc puszczała płytę z nagraniami Mazowsza, i tak wspaniale  spędzaliśmy ten wieczór.
Następnego dnia, w pierwszy dzień Świąt obowiązkowo była msza w kościele, później "zimny bufet" jak by to teraz nazwać, była pieczona gęś, kabanoski, mięsiwa / to dla mnie,  bo byłam mięsożerna:)/ rosół z własnoręcznie robionym makaronem...
później wyciągaliśmy poniemieckie , duże sanki,  takie na co najmniej 4 dorosłe osoby, braliśmy psa Mikiego i szliśmy do parku na tor saneczkowy. No i ta jazda prawie kilometr z górki, spod płóz sypał się śnieg, w oczy, w nos, a kiedy sanie podskakiwały na muldach to był pisk....
a teraz ? nie ma śniegu, dorośli wstydzą się wsiąść z dziećmi na sanki,a same sanki ? plastikowe, wymyślne.....
Ech za dużo we mnie sentymentów..... to już nie wróci.
 Kiedy byłam nastolatką, tworzyliśmy zgraną paczkę : ja, Danusia, Jola, Janek, Zenek i Irek...... wtedy już razem szliśmy na pasterkę, a czasami urywaliśmy się wcześniej i szliśmy do Janka siostry na lampkę wina....
ech jak ona smakowała, wracaliśmy później przez całe miasto, chłopaki odprowadzali dziewczyny pod dom, czasami pod tą bramą się przytuliliśmy...., i to wszystko, nikt nie myślał o seksie, choć coś tam się w nas kiełkowało....pod nogami skrzył się śnieg, no a my, panienki w cienkich pończoszkach i kozaczkach do pół łydki, rzadko w czapce ..... ale grzała nas młodość i radość..... i niby z niczego ? .....cieszyliśmy się swoim towarzystwem,
a w drugi dzień  świąt...



zdjęcia z tego roku....

23 grudnia 2016

ŚWIĘTA 2016


Wszystkim moim "wirtualnym " przyjaciołom i znajomym życzę spokojnych i błogosławionych ŚWIĄT BOŻEGO NARODZENIA



22 listopada 2016

BLOGOWE ZNAJOMOŚCI......




Czy istnieją blogowe   znajomości  ?   takie bliskie, od serca ?
 przekonałam się wczoraj, że istnieją......
 Nadeszła do mnie przesyłka , a w niej.....

ręcznie namalowana Maryjka - Matka Boża Gromniczna


z przepiękna dedykacją

oraz tomik wierszy




........ 
Moje wiersze są dla tych 
co potrafią kochać
choć o tym nie wiedzą
myśląc że wszystko
lub wiele minęło
skarżą się czasami na życie 
które jak wiersz różne bywa
trudno je zrozumieć 
choć wydawało się proste 
dlatego są moje wiersze 
żeby wierzyć 
i są po to żeby kochać 
i dlatego też są
by niosły wiecznie młodą nadzieję.......
Bardzo się wzruszyłam, poezja ciepła, prosta, ,  trafiającą wprost do serca..... koi duszę  raduje.....
książka leży na moim stoliku w sypialni, wieczorami czytam te wiersze, czasami uronię łezkę, kiedy strofy odzwierciadlają stan mojej duszy, a czasami na twarzy zagości uśmiech i radość....
Basiu -  -  tutaj na łamach bloga pragnę ci jeszcze raz podziękować za wspaniały prezent....

I chociaż znamy się tylko z netu i za jego pośrednictwem to jednak nadajemy na  podobnych  falach, choć  ja   nigdy nie malowałam, a wiersze pisałam dawno temu , ale nie ośmieliłabym się ich opublikować.
Choć dla mnie są cząstką mojego młodzieńczego  życia.


4 listopada 2016

BIELANKA




Wracając z cmentarza w Złotoryi zawsze wstępujemy na były cmentarz szwenkfeldystów w Twardocicach,  aby tradycyjnie zapalić tam znicz pod pomnikiem.
Szwenkfeldyści  zamieszkiwali również w Bielance , zanim zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domostw i emigracji do Ameryki,
TUTAJ
dlatego też w Dzień Zaduszny wybraliśmy się do Bielanki poszukując ich śladów.
Nowy cmentarz jest położony w pobliżu zabytkowego kościoła pod wezwaniem św. Anny., na którym też znajdują się pozostałości po grobach szwenkfeldystów.






















a to nowo odrestaurowany grób pewnie byłego gospodarza Bielanki ....