Dzisiaj ciąg dalszy opowieści, bo w tym dniu wydarzyło się naprawdę wiele....
to moje kwiatuszki .... dane z sercem i od serca....najpiękniejszy bukiet na świecie...
W schronisku Szwajcarka wypiliśmy pyszną kawę i ruszyliśmy dalej....
schodząc na dół nasza psina , jako że kulturalna z niej turystka postanowiła odwiedzić przybytek.....
Pogoda dopisywała więc pojechaliśmy dalej, po drodze oczywiście zafrapował nas staw, wdzięczny obiekt do fotografowania, więc z aparatami ruszyliśmy w plener.... Mosia po raz pierwszy weszła do wody / sama , bez naszej ingerencji/. Z początku bała się ale nasza zachęta i rzucany do wody kij zrobiły swoje , weszła do wody a nawet zanurkowała. Śmialiśmy się, że zaliczyła drugą po wspinaczkowej sprawność...nurkowanie.
po sesji zdjęciowej ruszyliśmy dalej....
17 sierpnia 2011
16 sierpnia 2011
GÓRY SOKOLE
Niedziela dzień szczególny, Ludwik obchodził okrągłe urodziny, więc rano były życzenia....a ponieważ nie potrafimy siedzieć bezczynnie w domu, to znów wywędrowaliśmy ... tym razem w Góry Sokole ,aby wejść na szczyt Krzyżnej...
szlak czarny , trudny, ale i nasz pies dał radę wejść na szczyt .Widok wynagrodził trudy, dla samych widoków warto jest pokonać wiele występów skalnych i schodków wykutych w skale.
schodząc niżej weszliśmy na Skały Zamkowe i tam dostałam śliczny bukiecik ze skalnych kwiatków, który między innymi miał posłużyć jako bukiet zielny do kościoła na święto Matki Boskiej Zielnej.
I tam również w pięknej scenerii zostały powtórzone życzenia .....
Schodząc na dół co chwile robiliśmy zdjęcia, a kiedy Ludwik wszedł w szczelinę... no wiadomo jaki stamtąd jest widok... nasza Mosia oczywiście chciała iść za panem i zaklinowała się... świetny był widok jak się wycofywała włączając "wsteczny ".... a później wspięła się ze mną na wyłom skalny , skąd widać postawiony na szczycie krzyż.
Jutro cd. bo zdjęcia wgrywają się b. wolno....i nie mam już nerwów....
11 sierpnia 2011
FAUX PAS
popełniłam dzisiaj nazywając victorinoxa - kozikiem , mam
jak mogłam tak nazwać najdroższy przedmiot Ludwika.... patrz...
http://www.victorinox.com.pl
toż to normalna profanacja, nie wiem czy mi kiedykolwiek wybaczy.... oj ja biedna... chyba do końca mojego życia będę miała wyrzuty sumienia .....
http://www.youtube.com/watch?v=ydwKOooaApQ
ale zgodnie Lutku z twoim stwierdzeniem....kobieta i pogoda....
więc buziak na przeprosiny
jak mogłam tak nazwać najdroższy przedmiot Ludwika.... patrz...
http://www.victorinox.com.pl
toż to normalna profanacja, nie wiem czy mi kiedykolwiek wybaczy.... oj ja biedna... chyba do końca mojego życia będę miała wyrzuty sumienia .....
http://www.youtube.com/watch?v=ydwKOooaApQ
ale zgodnie Lutku z twoim stwierdzeniem....kobieta i pogoda....
więc buziak na przeprosiny
NIEBO
Dziś kilka zdjęć nieba, Ludwik przepięknie umie je fotografować, ustawia statyw i robi zdjęcia z różnych ujęć, ja zawsze się zachwycam, kiedy w domu wrzuca je na komputer, - dopiero wtedy widać zamysł i wrażliwe oko fotografa.
....
....
Zima była, gdy wysiadłem z autobusu
i rzuciłem się w twoje ramiona,
i twych włosów, twych wieczornych włosów
ogarnęła mnie woń niezmożona.
Księżyc zniżył się, błysnął nad klamką
potem odszedł i wplątał się w drzewo.
Pierścień nocy nad nami się zamknął
i otwarło się siódme niebo.....
Konstanty Ildefons Gałczynski
10 sierpnia 2011
CZAS
Zupełnie inaczej biegnie mi tutaj czas. Wróciłam właśnie z ogrodu, śliwek tyle w tym roku obrodziło, że nie nadążam zbierać, dużo jednak opada , kiedy wieje mocny wiatr, trzeba więc się śpieszyć. Smażę powidła, dżemy, pyszny wyszedł mi z aronii z dodatkami, będzie więc czym się delektować zimą.
Sądziłam , że kiedy przejdę na emeryturę będę miała więcej czasu. Nic bardziej mylnego. Czas teraz płynie z prędkością światła, dzień goni dzień, tydzień upływa za tygodniem.... już połowa sierpnia....
Wczoraj mieliśmy z Ludwikiem malutką " rocznicę ", minęło sześć miesięcy od naszego pierwszego spotkania w necie. Były więc wspomnienia i życzenia radiowe... to dopiero 6 miesięcy a ja czuję się tak , jak byśmy byli już ze sobą od lat.
Lutku...
Dziękuję Ci za każdy pocałunek,
każdą godzinę, każde słowo, za uśmiechy Twoje,
za błękit i księżycową światłość Twych oczu
i czarność ich przez rozszerzone rozkoszą źrenice.
/M. Pawlikowska - Jasnorzewska/
Sądziłam , że kiedy przejdę na emeryturę będę miała więcej czasu. Nic bardziej mylnego. Czas teraz płynie z prędkością światła, dzień goni dzień, tydzień upływa za tygodniem.... już połowa sierpnia....
Wczoraj mieliśmy z Ludwikiem malutką " rocznicę ", minęło sześć miesięcy od naszego pierwszego spotkania w necie. Były więc wspomnienia i życzenia radiowe... to dopiero 6 miesięcy a ja czuję się tak , jak byśmy byli już ze sobą od lat.
Lutku...
Dziękuję Ci za każdy pocałunek,
każdą godzinę, każde słowo, za uśmiechy Twoje,
za błękit i księżycową światłość Twych oczu
i czarność ich przez rozszerzone rozkoszą źrenice.
/M. Pawlikowska - Jasnorzewska/
8 sierpnia 2011
ROZMOWY NIEKONTROLOWANE
Dzisiejszy dzień był znów wyjazdowy, tym razem droga nas wiodła do Lubina. Ludwik był umówiony więc pojechaliśmy oboje. Nie lubię zostawać sama w domu, i chyba swoją domową samotność mam nadzieję już wyczerpałam.
W samochodzie świetnie nam się rozmawia, i tym razem poruszyliśmy temat, który często się przewija w naszych dyskusjach. Dotyczy naszego poznania i tych wszystkich następujących po sobie zdarzeń.Dla mnie są one normalne, dla Ludwika chyba jeszcze nie do końca. Choć ja mam "zaległości " w innym temacie, tym razem zupełnie zrozumiałym dla Lutka.
Hmm dopełniamy się jakoś....a nad resztą pracujemy....
Dawaj to, co masz, czym jesteś.
Dawaj przedmioty, ale nade wszystko dawaj siebie,
swoją opiekę, swoją pomoc, swoje współczucie.
Dawaj póki czas, póki masz co dawać,
póki masz rzeczy, póki masz siły,
póki stać cię na serdeczną troskę,
na współczucie, na uśmiech i radość.
Dawaj swoją pomoc, dawaj siebie samego
póki cię jeszcze trochę jest.
(Ks. Mieczysław Maliński)
Wracając do domu za Legnicą minęły nas 3 karetki na sygnale.... to nigdy nie wróży nic dobrego... i oczywiście po kilku kilometrach....
Mam nadzieję że choć wypadek wyglądał groźnie, nikt jednak nie zginął....
Bo przecież życie ludzkie jest takie kruche i nikłe,
Jeśli wiedzielibyśmy,
że życie ma skończyć się jutro,
z pewnością docenilibyśmy dzisiejszy dzień.
Wypełnilibyśmy nasz czas miłością i radością,
które tworzyłyby wartościowe wspomnienia,
rozjaśniające nasze serca,
zamiast złością i goryczą,
które potrafią niszczyć i to całkowicie.
Jeśli wiedzielibyśmy,
że życie ma skończyć się jutro...
Ale kto może powiedzieć,
że tak nie będzie?
Jedyną chwilą, której możemy być pewni,
jest dzisiaj.
Dziś więc sięgnę po twoją dłoń.
Dziś powiem: "Przepraszam" i "Kocham cię".
(Anonim.)
Tak wyglądało dziś rano niebo nad naszym domem, śledziłam je i w czasie podróży, lubię takie fotografie....
ale nadchodzi noc, czas udać się na spoczynek, jeszcze tylko szepnę...
Nie zamykaj się na świat,
który chcę Ci dać
Nie zatrzaskuj serca drzwi
Co w nim czujesz? Powiedz mi
I mnie przytul magią słów,
o miłości szeptem mów
Słowo motyl, Ty nim bądź
i z nim razem przy mnie siądź
Nie wymykaj mi się z rąk
Chcesz być tu? Podaj dłoń
i do serca swego klucz
Sypnij słowem Swym promiennym
Powiedz do mnie, jeśli chcesz
Rozwiń serca swego sieć
Tak mnie czaruj magią słów
Jeśli zechcesz szeptem mów
Jeśli zechcesz będę tu...
Fantazyjnych życzę snów:))
W samochodzie świetnie nam się rozmawia, i tym razem poruszyliśmy temat, który często się przewija w naszych dyskusjach. Dotyczy naszego poznania i tych wszystkich następujących po sobie zdarzeń.Dla mnie są one normalne, dla Ludwika chyba jeszcze nie do końca. Choć ja mam "zaległości " w innym temacie, tym razem zupełnie zrozumiałym dla Lutka.
Hmm dopełniamy się jakoś....a nad resztą pracujemy....
Dawaj to, co masz, czym jesteś.
Dawaj przedmioty, ale nade wszystko dawaj siebie,
swoją opiekę, swoją pomoc, swoje współczucie.
Dawaj póki czas, póki masz co dawać,
póki masz rzeczy, póki masz siły,
póki stać cię na serdeczną troskę,
na współczucie, na uśmiech i radość.
Dawaj swoją pomoc, dawaj siebie samego
póki cię jeszcze trochę jest.
(Ks. Mieczysław Maliński)
Wracając do domu za Legnicą minęły nas 3 karetki na sygnale.... to nigdy nie wróży nic dobrego... i oczywiście po kilku kilometrach....
Mam nadzieję że choć wypadek wyglądał groźnie, nikt jednak nie zginął....
Bo przecież życie ludzkie jest takie kruche i nikłe,
Jeśli wiedzielibyśmy,
że życie ma skończyć się jutro,
z pewnością docenilibyśmy dzisiejszy dzień.
Wypełnilibyśmy nasz czas miłością i radością,
które tworzyłyby wartościowe wspomnienia,
rozjaśniające nasze serca,
zamiast złością i goryczą,
które potrafią niszczyć i to całkowicie.
Jeśli wiedzielibyśmy,
że życie ma skończyć się jutro...
Ale kto może powiedzieć,
że tak nie będzie?
Jedyną chwilą, której możemy być pewni,
jest dzisiaj.
Dziś więc sięgnę po twoją dłoń.
Dziś powiem: "Przepraszam" i "Kocham cię".
(Anonim.)
Tak wyglądało dziś rano niebo nad naszym domem, śledziłam je i w czasie podróży, lubię takie fotografie....
ale nadchodzi noc, czas udać się na spoczynek, jeszcze tylko szepnę...
który chcę Ci dać
Nie zatrzaskuj serca drzwi
Co w nim czujesz? Powiedz mi
I mnie przytul magią słów,
o miłości szeptem mów
Słowo motyl, Ty nim bądź
i z nim razem przy mnie siądź
Nie wymykaj mi się z rąk
Chcesz być tu? Podaj dłoń
i do serca swego klucz
Sypnij słowem Swym promiennym
Powiedz do mnie, jeśli chcesz
Rozwiń serca swego sieć
Tak mnie czaruj magią słów
Jeśli zechcesz szeptem mów
Jeśli zechcesz będę tu...
Fantazyjnych życzę snów:))
7 sierpnia 2011
GIEŁDA STAROCI
Dzisiejsza niedziela znów była wyjazdowa, tym razem na giełdę staroci do Świdnicy. Nie byłam nigdy na takiej dużej , z ciekawością więc oglądałam wszystkie eksponaty, choć nie znalazłam nic takiego co by mnie zainteresowało lub zachwyciło.
spotkaliśmy nawet znajomych, między innymi Adama , który stał i przysłuchiwał się rozmowie Lutka ze sprzedawcą.
Obejrzeliśmy również katedrę p.w. Piotra i Pawła ale tylko z zewnątrz, ponieważ była niedziela i odprawiała się Msza Św,.Nie godziło się więc jej zakłócać.
ale znanym zwyczajem obfotografowaliśmy detale...
znalazły się nawet w obiektywie dwa gołębie, jakby nam specjalnie pozowały...
Wracaliśmy jak zwykle okrężną drogą jak przystało na "włóczęgów", ale właśnie za te nadprogramowe kilometry przejechane , aby mi "coś ciekawego pokazać" dziękuję mojemu Promyczkowi...
Skutkuje to oczywiście nowymi fotkami , i niespodziewanymi , pięknymi widokami...
Takie wspólne wyjazdy bardzo łączą, oboje robimy to co lubimy, czy to stojąc...
czy jadąc do domu , jak zwykle w deszczu.... !!
to chmura, która zamieniła się w wielka ulewę..
http://www.youtube.com/watch?v=AOsHARmPhXk
spotkaliśmy nawet znajomych, między innymi Adama , który stał i przysłuchiwał się rozmowie Lutka ze sprzedawcą.
Obejrzeliśmy również katedrę p.w. Piotra i Pawła ale tylko z zewnątrz, ponieważ była niedziela i odprawiała się Msza Św,.Nie godziło się więc jej zakłócać.
ale znanym zwyczajem obfotografowaliśmy detale...
znalazły się nawet w obiektywie dwa gołębie, jakby nam specjalnie pozowały...
Wracaliśmy jak zwykle okrężną drogą jak przystało na "włóczęgów", ale właśnie za te nadprogramowe kilometry przejechane , aby mi "coś ciekawego pokazać" dziękuję mojemu Promyczkowi...
Skutkuje to oczywiście nowymi fotkami , i niespodziewanymi , pięknymi widokami...
Takie wspólne wyjazdy bardzo łączą, oboje robimy to co lubimy, czy to stojąc...
czy jadąc do domu , jak zwykle w deszczu.... !!
to chmura, która zamieniła się w wielka ulewę..
http://www.youtube.com/watch?v=AOsHARmPhXk
1 sierpnia 2011
RZYGACZE I MĘCINKA
Nie dokończyłam wczoraj wpisu więc czynię to dzisiaj....
Strzegomska Bazylika jest potężną budowlą z wieloma cudnymi detalami jak choćby zwykła rynna i ciekawe rzygacze...
Zainteresowały nas również zegary słoneczne, ale o nich będzie w następnym poście.
Ponieważ deszcz nadal siąpił postanowiliśmy wracać do domu no ale.... wiadomo ...Lutek dostrzegł gdzieś na poboczu osypujące się śliweczki.... chociaż w ogrodzie mamy śliwy różnych odmian no jak to ? nie spróbować dziczek ?
I tak skręciliśmy w boczna drogę....a tam po kilku metrach otworzył się przed nami księżycowy iście krajobraz....
kwiaty na takim pustkowiu ? a jakże, nawet czerwone maki, które już dawno przekwitły, tutaj cieszą oczy....
Biegaliśmy więc znów z aparatami hi hi ,
Ludwikowi jednak najbardziej się podobało zdjęcie , wiadomo dlaczego.... to wiele mówiące 69....
a to wszystko działo się w sławnej Męcince .
Dlaczego sławnej ? ano powtarzana jest taka anegdota...
były czasy kiedy w nagrodę pracownicy PGR lub innych rolnych instytucji w ramach "ukulturalniania" wyjeżdżali do teatru.
Tak było i tutaj. Pracownicy SKR-u / czy młodzi wiedzą o co chodzi ?/ mieli zafundowany wyjazd do Warszawy do teatru na spektakl " Odprawa Posłów Greckich".
Jako że przyjechali wcześniej więc w ramach konsumpcji do obiadu zostały wypite wiadome trunki. No a wieczorem wszyscy wybrali się do teatru, trochę "zmęczeni" byli podróżą, więc się nieco spóźnili, po cichutku weszli na ciemną widoownię , w chwili , kiedy ze sceny padły słowa...SKĄD POSŁOWIE PRZYBYWACIE....
...SKR MĘCINKA.... padła tubalna odpowiedź...
No i się posypało, aktorzy ryknęli śmiechem, widownia również....
i tak to MĘCINKA przeszła do historii teatru, opowiadano i opisywano scenę jeszcze przez wiele miesięcy.
Strzegomska Bazylika jest potężną budowlą z wieloma cudnymi detalami jak choćby zwykła rynna i ciekawe rzygacze...
Zainteresowały nas również zegary słoneczne, ale o nich będzie w następnym poście.
Ponieważ deszcz nadal siąpił postanowiliśmy wracać do domu no ale.... wiadomo ...Lutek dostrzegł gdzieś na poboczu osypujące się śliweczki.... chociaż w ogrodzie mamy śliwy różnych odmian no jak to ? nie spróbować dziczek ?
I tak skręciliśmy w boczna drogę....a tam po kilku metrach otworzył się przed nami księżycowy iście krajobraz....
kwiaty na takim pustkowiu ? a jakże, nawet czerwone maki, które już dawno przekwitły, tutaj cieszą oczy....
Biegaliśmy więc znów z aparatami hi hi ,
Ludwikowi jednak najbardziej się podobało zdjęcie , wiadomo dlaczego.... to wiele mówiące 69....
a to wszystko działo się w sławnej Męcince .
Dlaczego sławnej ? ano powtarzana jest taka anegdota...
były czasy kiedy w nagrodę pracownicy PGR lub innych rolnych instytucji w ramach "ukulturalniania" wyjeżdżali do teatru.
Tak było i tutaj. Pracownicy SKR-u / czy młodzi wiedzą o co chodzi ?/ mieli zafundowany wyjazd do Warszawy do teatru na spektakl " Odprawa Posłów Greckich".
Jako że przyjechali wcześniej więc w ramach konsumpcji do obiadu zostały wypite wiadome trunki. No a wieczorem wszyscy wybrali się do teatru, trochę "zmęczeni" byli podróżą, więc się nieco spóźnili, po cichutku weszli na ciemną widoownię , w chwili , kiedy ze sceny padły słowa...SKĄD POSŁOWIE PRZYBYWACIE....
...SKR MĘCINKA.... padła tubalna odpowiedź...
No i się posypało, aktorzy ryknęli śmiechem, widownia również....
i tak to MĘCINKA przeszła do historii teatru, opowiadano i opisywano scenę jeszcze przez wiele miesięcy.
Subskrybuj:
Posty (Atom)






