21 lipca 2011

KATEDRA

Byliśmy dziś w Legnicy, Ludwik miał sprawę do załatwienia więc zabrałam się z nim. Myślałam , że drobny, padający deszczyk ustąpi , zabrałam więc aparat, lecz niestety.... padało coraz mocniej.
Pomimo parasola zmokliśmy jak kury,  co nie znaczy że nie zaliczylismy jak zwykle interesujących obiektów.
 tym razem była to Katedra Świętych Apostołów Piotra i Pawła
Kościół swym założeniem sięga XII wieku. Wzmiankowany jest po raz pierwszy w dokumencie z 1208 roku. W XIII wieku istniał już murowany kościół pw. św. Piotra. Obecny został wzniesiony w latach 1333-1380, a konsekrowany ok. 1341 roku przez biskupa wrocławskiego, wcześniej krakowskiego, Nankera. W latach 1892-1894 dokonano przebudowy kościoła w duchu doktrynersko pojętego neotyku. W związku z decyzją papieża Jana Pawła II o zmianach w podziale administracyjnym Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce w marcu 1992 roku kościół podniesiony został do godności katedry diecezji legnickiej. Budowla kościoła bogata jest w zabytkowe elementy wyposażenia oraz detale architektoniczne.

zdjęcia niestety robione komórką, ale wybiorę się tam jeszcze z aparatem, jest wiele detali godnych uwiecznienia.


- renesansowa kamienna ambona pochodząca z lat 1586- 1588
- 5 kamiennych posągów gotyckich przedstawiających apostołów

 Pobyt w Legnicy musieliśmy szybko zakończyć z uwagi na ulewę, wracaliśmy w strugach tak silnego deszczu,  że wycieraczki nie  nadążały odprowadzać wody.

20 lipca 2011

KAMIENIE

Dzień dzisiejszy stoi pod znakiem deszczu, przeszła nawet burza z grzmotami, był więc czas na zajęcie się własnymi sprawami w domu,
no tak, był  -  ale nie było chęci do niczego, brak słońca powoduje depresyjny nastrój... więc po południu po prostu poszłam się położyć  na kanapie, oczywiście przyszła zaraz Mosia, wyciągnęła się obok i podrzemałyśmy sobie...
Teraz więc mogę dokończyć relację z wycieczki...
Kiedy z Ludwikiem odwiedzamy jakiekolwiek miasto lub miasteczko kierujemy swoje kroki do kościoła lub na cmentarz... kochamy dawna architekturę, podziwiamy kunszt dawnych budowniczych, którzy bez użycia precyzyjnych przyrządów potrafili wybudować takie cuda.

  to kościoł p.w. Wniebowzięcia NMP z XIII w.




Kościół wzniesiono z ciosów szarego piaskowca, zaś ościeża portalu wykonano z piaskowca czerwonego.
obok znajduje się kaplica Świętego Krzyża

kolejny etap to kościół parafialny

Parafia św. Franciszka z Asyżu i Klasztor Franciszkanów - 

z bardzo ciekawym murem ogrodzeniowym, gdzie wkomponowano fragmenty starych nagrobków ? nie wiem, powinny być według mnie choć w prosty sposób opisane. Choć niektóre są bardzo tajemnicze ... jak np. ten...

kim była ta osoba ?

i jeszcze kilka innych...


co oznacza symbol dwóch splecionych węży.... czyżby szpital przykościelny ? czy lazaret ?
Kamienie działają na wyobraźnię,  lecz wyobraźnia powinna być podparta konkretami.


 

SMUTEK

Dziś otrzymałam wiadomość o śmierci Małgosi, dziewczyny o wielkim harcie ducha i woli walki, niestety przegrała z chorobą....

To Jej ostatni wpis na blogu http://baglady.blox.pl/2011/06/SPADAM.html


ks. Jan Twardowski

Małgosiu zapalam dla Ciebie światełko do Nieba

19 lipca 2011

FOTOGRAFICZNY SKRÓT

Dzisiaj dalszy ciąg wyprawy niedzielnej,  kocham takie niedziele , kiedy możemy wspólnie wyruszyć w świat,  a nie siedzieć w domu. Wprawdzie u nas nie ma telewizora, mieszkamy w pięknej okolicy , ale  takie wyprawy pozwalają nam poczuć więź zarówno ze sobą jak i z przyrodą. Potrafimy robić fotografie tych samych miejsc, w taki sam sposób nie wiedząc o sobie. Każde z nas wyrusza z własnym aparatem i..... w domu okazuje się,  że mamy prawie wszystkie zdjęcia bardzo zbliżone do siebie. Czyli widzimy te same elementy, czujemy  ten sam klimat, W Lwówku Ludwik kupił trzy kamienie, i dał do przecięcia...

nie wiedziałam że w taki sposób uzyskuje się piękny pokrój agatów....sądziłam że wydobywa się już je widząc rysunek.


 Wędrówka po Lwówku zaprowadziła nas na Wieże Bramy Lubańskiej skąd rozpościerał się widok na całe miasto


byliśmy również na wystawie w Ratuszu, gdzie wystawiono w gablotach piękne okazy minerałów

W ratuszu znajdują się również płaskorzeźby , szkoda że żadna z nich  nie jest opisana....można się tylko domyślać co sobą przedstawiają....lub szukać opisu w necie


 Architekturę, która nas zachwyciła opiszę innym razem... teraz jedziemy do


tam z kolei urzekły nas pejzaże, typowo polskie, widoki jak z  obrazów Chełmońskiego

pola obsiane gryką....

Gdzie bursztynowy świerzop*, gryka jak śnieg biała,
Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina* pała,
A wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą
Zieloną, na niej z rzadka ciche grusze siedzą.



Ha , Lutek nie byłby sobą,  aby mnie nie sprowokował  do zdjęcia ... co widać na obrazku....
Dojeżdżając do domu jeszcze zatrzymało nas bocianie gniazdo...
dalszy reportaż wkrótce...

AGATOWE LATO

Po wszystkich perypetiach i zawirowaniach chorobowych wróciliśmy w sobotę do domu.Ale nie bylibyśmy sobą gdyby nas znów gdzieś nie poniosło....
Jeszcze w sobotę Ludwik był trochę osłabiony , ale kiedy wróciłam od sąsiadów skąd biorę mleko z wiadomością o Agatowym Lecie, zaświeciły mu się oczy.... jak będę sie jutro dobrze czuł to pojedziemy. Wiedziałam że pojedziemy na pewno.... takiej gratki by nie przepuścił.
Więc w niedzielę po śniadaniu zapakowałam do kosza prowiant i pojechaliśmy...
nigdy nie byłam na takiej imprezie, wystawców ponad 200, mozna dostać oczopląsu patrząc na te wszystkie kolorowe kamienie.... i nie tylko....

oglądałam je , brałam do ręki....czułam ich energię....
Ludwik mówi do mnie.... wybierz coś dla siebie.... tylko nie pierścionek zaręczynowy....to będzie ode mnie....
przecież wiesz,  że nie noszę pierścionków.... odpowiadam,
no to jak bedziesz nosiła obraczkę ?
nie będę.... będzie zakładana tylko na specjalne okazje.....
a zresztą pytam , dlaczego właśnie skojarzył ci się pierścionek ?
ja poproszę coś innego...
no i po długim oglądaniu wreszcie zobaczyłam coś co zwróciło moją uwagę, piękny wisiorek w ciepły kolorze...z onyksu....aragonitowego
Lutek ten kamień zwrócił na mnie uwagę....o niego poproszę....
wybierz sobie jeszcze kolczyki mówi abys miała komplet....
i po chwili to   cudo stało się moją własnością....
Całus gorący jest podziękowaniem....


  Już w starożytności uważano onyks za kamień szczególnie szczęśliwy i właśnie z tego minerału wykonana była osobista pieczęć cesarza Chin... 
Onyks to również kamień wodzów.


Ludwik się śmieje, ...że też nie mogłaś wybrać innego ? tylko kamień wodzów ?
zresztą sam znalazł ten tekst...
No coś w tym musi być odpowiadam.... nie wiem dlaczego zwrócił moją uwagę....

Jutro cdn.... jest późno więc idę do łóżka....

16 lipca 2011

*******

 Jesteśmy już w domu,  nareszcie..... cieszę się,  że już nie jestem sama, bo samotność to najgorsza rzecz jaka może spotkać człowieka. Chyba że jest to samotność z wyboru.
Mnie potrzebna jest druga osoba,  bo ja całe swoje życie właściwie spędziłam sama, pomimo dwóch związków.... A taka samotność we dwoje jest chyba gorsza niż w pojedynkę.

By żyć samotnie, trzeba być zwierzęciem lub Bogiem  – powiada Arystoteles
a przecież i zwierzęta żyją w parach lub stadach, rzadko zdarzają się samotne osobniki.
Nie piszę dziś więcej , idę wcześniej spać aby nadrobić zaległości w śnie,,, czuję się zmęczona , juz dawno tak źle nie spałam jak przez te ostatnie noce. Jutro napiszę więcej....

Tam na górze, za zimne tkwią nagie gwiazdy. Jak łatwo zamarznąć w samotności! Nawet w upał. Nigdy, gdy jest się we dwoje.

Erich Maria Remarque (Paul Remarque)




14 lipca 2011

CZEKANIE

 Siadam ponownie do lapka, przekopiowałam wczorajszy post pisany na gorąco, nieskładnie może napisany i nierówno wklejony ale nie potrafię go poprawic :(
Teraz siedzę z filiżanką kawy i czekam na telefon od Ludwika... czy lekarz puści go do domu ? jeżeli nie to pojadę do szpitala, nie chcę sama siedzieć w domu.... tęsknota mnie zżera, no i jeszcze ta niepewność jak sie czuje...
Obiecałam sobie że znów zapalimy świeczki w naszym kościele przed obrazem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w podziękowaniu za uratowane życie.
Często zapalamy.... i w podzięce , i w prośbie o opiekę....
Ostatnio 9 lipca obchodziliśmy naszą mała uroczystość, 5 miesięcy bycia razem, byliśmy wówczas w kościele i każde z nas zapaliło świeczkę w intencji drugiego.... modlitwa i podziękowanie za ofiarowany nam dar drugiego CZŁOWIEKA.
A prawdę mówiąć kawa mi nie smakuje.... już odzwyczaiłam się pijać ją sama....jak szybko człowiek przyzwyczaja się do dobrego :))

CZEKAM, CZEKAM.....

SZPITAL

Wróciłam właśnie ze szpitala, dzis  jest 13.... i choc ten dzień nigdy nie był dla mnie pechowy dzisiejszy dzień zapamiętam do końca życia,

o mały włos straciłabym Ludwika.....

Lutek jest uczulony na jad pszczeli, dzis poszedł kosić trawę w ogrodzie i jakaś małpa uządliła go w podbródek.

Przybiegł szybko do domu wołając o przyssawkę aby wyciągnąć jad... niestety trzeba ją było szukać a była w plecaku w samochodzie.... a tutaj każda sekunda się liczy.... próbowałam odessać ale Lutek juz zaczynał odpływać , zdążył tylko powiedzieć abym zrobiła mu zastrzyk.... wstrzyknęłam adrenalinę i zadzwoniłam po pogotowie.... szybko pobiegłam na drogę aby na nie czekać, bo niestety dom stoi tak ,że nie widać numeru...nie jechało wiec biegiem do domu, Lutek już był nieprzytomny więc ponownie dzwoniłam na pogotowie ... i na drogę....

na szczęście za chwilę usłyszałam sygnał erki....

ratownicy szybko wbiegli do domu, założyli wenflon i podali leki..... Ludwik tylko na chwilę otworzył oczy , więc lekarz zadecydował ,że jadą do szpitala. Niestety musieli Lutka zanieść bo sam nie dał rady.... w karetce podłączono jeszcze kroplówkę i odjechali...

Zostałam sama w domu.... szok.... czegoś takiego nie przezywałam od czasu kiedy po córkę przyjeżdźała erka....koszmarne wspomnienia....
no cóż, musiałam działać,  poszukałam numeru do siostry ale nikt nie odbierał , więc przez Piotra ze Ś.-c prosiłam o kontakt .... udało się i przyjechał po mnie siostrzeniec Lutka, spakowałam ubranie , wodę i pojechaliśmy do szpitala.
Lutek leżał juz na OIOMie....podłączony do aparatury, blady, ze spuchniętym policzkiem, przykryty kocami bo co chwilę wstrząsały nim dreszcze.... horror.... bałam się o jego życie....
Uświadomiłam sobie jakie jest kruche.... chwila, moment i nie ma człowieka....nawet nie chcę mysleć co by było....Siedziałam przy łóżku na krzesełku.... jak przed laty ...deja vu....przy G....
Leki powoli zaczynały działać, Lutek nawet zażartował.... napędziłem ci stracha co?
Nooo ładne żarty,
Trzymałam go za rękę, i modliłam się do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy.... mojej Mateczki która mnie zawsze wysłucha i pomoże.....o to aby już wszystko się unormowało.....aby wrócił do zdrowia....
za chwilę przyszła pielęgniarka i powiedziała że zamykają szpital więc muszę już iśc do domu, no ładnie. a ja mam do domu daleko i jestem bez transportu....
Lucio jednak pomyslał o tym, podzwonił po swoich kolegach ... i poprosił Zbyszka aby mnie odwiózł do domu....Siedze teraz sama, za oknem burza, netu brak.... nawet nie chce mi się iśc na górę...
Od trzech miesięcy po raz pierwszy będę spać sama.... i nie chcę tego stanu ponownie przeżywać....
Myslę o nas..... jak Ludwik wyjdzie ze szpitala musimy podjąć decycję..... uważam że powinnismy wziąć ślub.... bo tak .. to kim jestem ? obcą osobą, którą można wyprosić ze szpitala, od łóżka chorego ?.... a kto bedzie się opiekował Lutkiem kiedy nie daj Boże coś się wydarzy ? Albo i mną? bo przecież też nie mam 20 lat....Musimy szczerze porozmawiać, i chyba to ja poproszę go o rękę.... mówiąć trochę żartobliwie....widzę zagrożenia a chciałabym uniknąć kłopotów na przyszłość. Zobaczymy co powie na to Ludwik....

Jest już rano, noc koszmarna, nieprzespana...był czas na przemyslenia..... kiedy sobie pomyslę że mogłam stracić najukochańszą osobę....żołądek ze strachu podchodzi mi do gardła...
chyba los nie byłby tak okrutny i nie zabrałby mi mi tego , co otrzymałam niespełna 6 miesięcy temu....
Dom pusty, pies tylko patrzy swoimi mądrymi oczyma i też ma w nich smutek.....
Rozmawiałam dzis rano z Lutkiem, być może wypuszczą go juz do domu, więc czekam na telefon....
Bardzo mi go brakuje i nie wyobrażam sobie abym zostawała sama w domu. nawet na jeden dzień.... Teraz zupełnie inaczej patrzę na samotność, kiedy wiem jak wspaniale jest żyć razem...
Net po wczorajszej burzy też nie działa.... piszę do notatnika, na gorąco ..

10 lipca 2011

NIEDZIELA

Niedziela od "zawsze " była dla mnie dniem świątecznym, w tym dniu nie pracowało się, przeznaczona była do wypoczynku i przyjemnego spędzania czasu po pracowitym tygodniu.
Teraz tygodnie upływają mniej pracowicie, nie pracuję już zawodowo, korzystam z "dobrodziejstwa' EMERYTURY" ale niedziele od czasu kiedy jestem z Ludwikiem otrzymały zupełnie inny wymiar.
W sobotę wieczorem idziemy zawsze do kościoła, aby w niedzielę mieć czas na "nieprzewidziane niekiedy" sytuacje, co u nas nie jest rzadkością. Ale poranki mamy dla siebie, czas na łóżkowe przytulanki....i nie tylko....
Dzisiaj była właśnie taka  niedziela , poranny, jeszcze z przymkniętymi oczami seks , długo wibrował w naszych ciałach. To  są momenty które  czuje się każdą komórką swojego ciała ,  podniecenie  narastające do granic możliwości  a później moment spełnienia, cudowny, eksplodujący  , gorący niczym wulkan.... i moment wyciszenia, kiedy leżę objęta ramionami Lutka, całującego mnie delikatnie i czule,
Napawam się tymi chwilami, których nie znałam do tej pory. Dopiero Ludwik potrafił wyzwolić mnie ze skorupy " wstydu, kompleksów, zamknięcia na doznania.... teraz czuję się normalną, kochaną kobietą, z normalnymi reakcjami swojego ciała na pieszczoty, na pełną ciepła miłość....jestem otwarta na samą siebie, potrafię zarówno dać  jak i przyjmować dar jakim jest drugi kochający człowiek... Wiem co znaczy słowo...ofiarować komuś siebie wiedząc , że nie zostanę wyśmianą, albo potraktowaną "odpowiednimi słowami tak ,aby zabolało"
Jestem nareszcie sobą, zadowoloną z własnego ciała , chociaż szkoda że nastąpiło to tak późno.... ale mam nadzieje że dany mi będzie czas na nadrobienie chociaż w części tego straconego ....
Później spokojna rozmowa, wypita  wspólnie w łóżku kawa, czas na miłe słowa i pogłaski.... to wszystko sprawia , że życie już od rana nabiera blasku, procentując pozytywnie na całą niedzielę.

Po południu natomiast włącza się nam "szwędaczek" jedziemy na zawody spadochronowe
pierwszy raz widzę takie zawody z bliska, na wyciągnięcie ręki, Ludwik objaśnia mi zasady skoków, jest w tym dobrze zorientowany ponieważ sam   kiedyś skakał, latał samolotami i szybowcami, więc ma odpowiednia wiedzę.Zresztą zawody prowadzi jego serdeczny kolega....

KOMENDANT JEDNOSTKI Poszukiwawczo Ratowniczej
Jan Czesław Kusek

http://www.jpr-baryt.pl/   więcej tutaj....
Stowarzyszenie Spadochroniarzy TRAWERS...



dla mnie  fotografowanie zawodów jest przyjemnością, tylko trochę " boli głowa "


a to już zwycięzcy....

Niedziela właśnie dobiega końca, ale przed nami jeszcze długa noc....
 DOBRANOC....KOCHANIE....
http://www.youtube.com/watch?v=KBEo-1Dt4o0

8 lipca 2011

SESJA FOTOGRAFICZNA

Nie bez powodu mówia o nas ludzie że jesteśmy łagodnie rzecz ujmując "pozytywnie zakręceni".
To juz taka nasza cecha, że dostrzegamy to czego wiekszośc nie widzi , albo widzi i przechodzi nad tym obojętnie.
Tak też było i wczoraj, pod wieczór kiedy słońce chyliło się ku zachodowi spojrzałam w okno.... no i co ?
no własnie... mówię Lutek zobacz jaki bedzie ładny zachód słońca,
na to Ludwik ...jak sie pospieszymy to zdążymy zrobić kilka fotek....
Więc myk do samochodu, aparaty przygotowane, pies też w gotowości i jedziemy.
Wyjechaliśmy niedaleko bo czas nas gonił.... aby tylko poza zabudowania na otwarta przestrzeń....

i zaczęła się swoista sesja, nie wiadomo było czy podziwiać te piękne widoki czy też bawić się w łapacza chwili....


Słonko powoli chowało się za horyzont, w oddali jawiły się ruiny zamku Grodziec

widać,  że i psu się podobają widoki, ale zaczęło robić się już ciemno i  na niebie pokazał się księżyc, co nie omieszkał uwiecznić Ludwik :)
 wracaliśmy po całkowitym zachodzie słońca, zrobiło się  ciemno, ale jeszcze na chwilę przystanęliśmy w "naszym miejscu" , niestety z racji złośliwych komarów i muszek nie  dane nam było rozkoszować się słodkim buziakiem,za to piesa  biegała po rżysku za sarną... nie udało nam się jej sfotografować....tzn, sarny :)


i tak zakończyła się nasza prawie nocna przygoda, w domu byliśmy około 22 godziny, zadowoleni i szczęśliwi.Tak właśnie widzę partnerstwo i w związku, kiedy nie potrzeba wielu słów aby się rozumieć, mieć podobne spojrzenie na piękno, przyrodę, na swoje pasje.
I to jest właśnie to...

"Najlepszych i najpiękniejszych
rzeczy na świecie,
nie można ani zobaczyć ani dotknąć.
Trzeba je poczuć sercem."

H. Keller