12 listopada 2017
PRZEMIJANIE
Jesień zagościła już na dobre, i choć dzisiaj świeci słońce, to jednak jest już listopad. Kiedy patrzę na trawy i kwiaty na łące , to widzę skulone, zaschnięte pomarszczone rośliny. Przypomina mi to człowieka, który im starszy tym bardziej przygięty jest do ziemi, pomarszczony i zasuszony.
Drzewa są smagane wiatrem, bez liści, gołe gałęzie wyciągają ramiona do tego zimnego słońca, ale to wszystko na nic. Taka jest odwieczna kolej rzeczy.
I patrząc na przyrodę, siłą rzeczy rozmyśla się o przemijaniu, o tym , że bliżej nam do wieczności niż do życia, i choć dusza jeszcze próbuje się ratować, cieszyć z drobnostek, to jednak ten zimny powiew na karku mrozi człowieka.
Może to i wina tej pory roku mówiącej o przemijaniu, jednak rośliny za rok odżyją, wypuszczą nowe pędy, kwiaty zakwitną, lecz człowiek który zaśnie teraz snem wiecznym juz się nie obudzi. I nie wiadomo czy będzie oglądał zielone murawy w niebie, czy szarość czyśćca, czy też będzie cierpiał w piekle.
To sprowadza na człowieka depresję, i tym bardzie w pogrążającej się ciemności.
....Pozwól
Pozwól światu przeminąć,
Taki jest jego cel…
Pozwól iluzji odpłynąć,
Spokój umysłu dziel:
Z ptakiem podniebnym w locie,
Z powojem wijącym na płocie,
Ze słońcem gorącym,
Ze spadającą gwiazdą,
Z całą tą życia jazdą.
Jesteś przelotnym gościem
W tej krótkiej podróży,jedynej,
Której nikt nie przedłuży.
Zakończ bez żalu,
Swe ziemskie podboje.
Nie trzymaj czegoś,
Co nie jest twoje.
Pozwól światu przeminąć…
autor
więcej tutaj:
1 listopada 2017
PAMIĘĆ - WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH
Nieuchronność
Nie zatrzymasz bańki mydlanej na słomce,
choć piękna jak cud cudów, choć się mieni słońcem;
nie zawrócisz rozmowy wpół gestu, wpół słowa;
nie złapiesz w dłonie tęczy chociaż kolorowa;
nie wstrzymasz w locie ptaka, ni dmuchawca puchu,
ani rosy w południe, ni wiatru w bezruchu.
Nie zatrzymasz serc bicia i wędrówki ziemi,
ani złotych wakacji, ni przyjścia jesieni.
Nieuchronnie mijają rzeczy i zdarzenia,
odchodzą chwile, doby... lecz coś się nie zmienia,
czegoś nie da się zgubić. Coś trwa, coś zostaje.
Gdzieś w głębi duszy, cicho gra malutki grajek
najpiękniejszą muzykę, najcudniejsze scherza,
co łączą się i płyną falą, rytmem serca.
I już w nas pozostają duchowym przesłaniem
łagodnie bratającym trwanie i mijanie.
Nieuchronność omija, co chcemy ocalić,
wystarczy ciepłą iskrę pod sercem zapalić,
by rosły w nas i trwały ulotne wrażenia -
drogowskazy pamięci najmilsze - wspomnienia.
autor: Renata Strug
12 września 2017
LUKSANDER
Luksander to znany , nieżyjący już dziś malarz, , mieszkający i tworzący między innymi w Złotoryi
http://zlotoryjska.pl/aktualnosc-1-373-zawisla_wystawa_prac_zygmunta_luksandra.html
Ludwik z racji tego, że mieszkał w tej miejscowości i jako "nałogowy kolekcjoner" - miał w swoich przepastnych zbiorach również obrazy i grafiki Luksandra.
Jednak z racji tego, że kolekcja jego jest duża a potencjalnego spadkobiercy tych dóbr kultury brak, postanowił wystawić kilka obrazów i grafik na aukcję.
Dobrze, że obraz i grafika zostały zakupione i pozostaną w Złotoryi.
17 sierpnia 2017
POKORA
Pokora otwiera spojrzenie duchowe
na wszystkie wartości świata.
Ona, która zakłada, że nie ma zasługi,
a wszystko jest darem i cudem, powoduje, że człowiek wszystko zdobywa.
Pokorny - staje się natychmiast
duchowym bogaczem.
autor: Max Scheller
Dziś na blogu,
http://kpalys.blogspot.com/2017/08/bog-jest-pokora.html#more
przeczytałam wspaniały tekst , jakże bliski i piękny, dlatego pozwolę go sobie skopiować - / adres podałam/ - i niech idzie w świat.
Do psychiatry przyszedł mężczyzna skarżąc się na swoją samotność. „Jeśli czuje się pan osamotniony, przyczyna z pewnością leży w tym, że się pan izoluje" - usłyszał. "Jeśli jest pan wystarczająco skromny, nigdy nie będzie pan sam. Nic nie izoluje nas bardziej niż władza i prestiż".
Ludzie religijnie zaangażowani niekiedy starają się siebie przekonać, że są wyjątkowi, i ta postawa może ich odgradzać od innych.
Mój współbrat od lat pracujący na Ukrainie o. Mariusz Woźniak OP trafnie zauważył, że człowiek pokorny to ktoś, z kim miło spędza się czas. Ma w sobie pokój, który wynika z braku presji przed udowadnianiem czegokolwiek, nie narzuca się i jest szczerze zainteresowany tym, co słyszy. Pokorny nie robi hałasu wokół siebie, a sobą się zbytnio nie przejmuje. A już tym bardziej nie zajmuje się własną pokorą.
Często mamy wrażenie, że nie znajdujemy odpowiedniej osoby do rozmowy. Jednak najczęściej przyczyna leży w tym, że stawiamy za wysokie wymagania, poszukujemy człowieka idealnego lub o atrybutach niemalże boskich. Zawsze ma mnie zrozumieć, wesprzeć, być na każde wezwanie, zaspokoić nawet najgłębsze pragnienia.
Jeśli będę pokorny, nie będę osamotniony.
Jeśli będę pokorny, nie będę osamotniony.
***
Święty Antoni Wielki pościł, modlił się i prosił Boga o wyjaśnienie, dlaczego jedni umierają w młodości, a drudzy na starość, jedni żyją bogobojnie i biedują, inni wiodą żywot zły i opływają w dostatki. Usłyszał głos: "Antoni, wsłuchuj się w siebie, a wyroków Bożych nie badaj, nie są one użyteczne dla ciebie".
Bywają jednak takie momenty, niekiedy nawet długie okresy, że nie ma osoby przed którą można się otworzyć. To samotność najboleśniejsza, ale także ona jest objęta Jego obecnością. Może z jakiś powodów Bóg uznał, że ma być to dla mnie korzystne? Chce przed czymś chronić, czegoś nauczyć? A może On sam ma mnie teraz prowadzić?
Żyć bez pretensji do kogokolwiek, nie pielęgnować żalu, nieustannych oczekiwań, być zakorzenionym nie w myślach, a w rzeczywistości i szukać winy bardziej w sobie, niż w innych.
Z tego bierze się pokora, a z niej wyrasta wolność serca.
2 sierpnia 2017
ZAĆMA
Każdy chyba wie, co to jest zaćma.... ja niestety też byłam nią " obdarowana." Dostałam z przychodni skierowanie na zabieg, i szukałam najszybszego terminu...niestety terminy to lata 2018-20 .
Smutne i przerażające, bo przez ten czas można zupełnie stracić - wzrok.
Ale przez przypadek dostałam informację, że taki zabieg można przeprowadzić w Czechach, a termin jest...najdłuższy - DWA TYGODNIE !!!!
zdecydowałam się więc i oto jestem już po zabiegu. Oko jeszcze się goi, jutro jadę do kontroli.
Ale opowiem ciekawy przypadek, który - no wiadomo - komu się może przydarzyć ? - oczywiście tylko mnie.
Kiedy czekałam na swój powrotny autobus relacji Wrocław - Jelenia Góra, postanowiłam coś przekąsić. Wrocław nie ma jeszcze dworca autobusowego, stoją więc to budy i budki wszelkiego rodzaju z jedzeniem, stolików w budzie sztuk 2 , więc zapytałam starszą panią czy mogę się do niej przysiąść. Oczywiście powiedziała, ale po chwili wyszłyśmy na dwór, gdzie stały kolejne 2 kulawe stoliki. Pani tłumaczyła się, że jest głodna, bo przyjechała z Lubina na kontrolę onkologiczną, a że jest już późno więc zgłodniała. Zapytała mnie dlaczego mam zaklejone oko, więc wyjaśniłam, że wracam z zabiegu...
I wtedy pani poskarżyła się, że ma 24 letniego wnuka, który choruje na nowotwór przysadki mózgowej, jest po dwóch operacjach, poprawy nie ma a zaczyna już tracić wzrok.
I tak od słowa do słowa, opowiedziałam pani o klinice, dałam jej informator, który miałam ze sobą. Była bardzo zadowolona, bo i jej siostra czeka na taki zabieg. a termin ma na rok 2020.
Rozeszłyśmy się na stanowiska, czekając na swoje autobusy, - jakie było moje zaskoczenie, kiedy pani przyszła ponownie do mnie jeszcze raz dziękując, życząc zdrowia i szczęścia dla mojej całej rodziny bo powiedziała, że dostała DAR OD BOGA w postaci tej ulotki, i być może ocali wzrok wnuka.
I tak sobie pomyślałam...w życiu nie ma przypadków, musiałam stanąć na jej drodze, aby przekazać dalej dobro, które sama otrzymałam.
Życzę jej wnukowi ocalenia wzroku.....
Dla innych to może nic takiego, ale ja widzę w tym zbiegu okoliczności sens. "
23 lipca 2017
BALET.....
Dzisiaj opowiem o pewnej rodzince, która co roku wyjeżdża na wakacje do Egiptu, Po powrocie z wojaży, ojciec z pieczołowitością remontuje mieszkanko.Kiedy już dzieci pojawiają się na świecie , są rozpieszczane, karmione do "dzióbka " . A charakterki mają różne. Jedne dbają tylko o swoje mięśnie, inne o wygląd, ale spotkałam jedno niezwykłe dziecko, które nie boi się wysokości, i dopiero tam na krawędzi, ćwiczy figury baletowe, przeglądając się, w chmurce jak w lustrze.
A oto rodzinka
ale baletnica lubi wysokość
| widać ją w środkowym oknie :) |
pewnie wyrośnie z niej artystka
15 lipca 2017
NIE ROZUMIEM.....
Najlepiej mi się myśli podczas porannego spaceru, powietrze jest wówczas rześkie, widoki koją oczy a i głowa wówczas " widzi" wyraźnie to co się dzieje dokoła.
I tak patrząc na otaczającą mnie przyrodę przywołałam do życia artykuł "Życie na Moksie" Małgorzaty Szumowskiej z ostatniego numeru Urody ....która pisze między innymi:
co robi się na Moksie ?Mokotowie / w ciepłe popołudnie ?
...jęździ się na rowerze od jednej kawiarni do następnej, co chwila spotyka się kogoś znajomego, tu small talk, tam hejka, hejka i czas płynie....
Moks staje się dla mnie oazą przypominającą Berlin czy inne wysoce cywilizowane miasto zepsutego Zachodu. .... ale tu są jeszcze rdzenni mieszkańcy Moksu i dzięki nim dzielnica żyje. Z dużą radością widzę, jak rozkładają się na leżakach pod Nowym Teatrem, z kocem, czasem z grillem i piwkiem., z dziećmi w wózkach.....
i tak sobie myślę :
po co buduje się zamknięte osiedla , ogrodzone, obetonowane, tylko z niewielkim zielonym patio, gdzie rosną krzewy i cieszy oko wystrzyżony trawnik, a ludzie w ciepły dzień szukają zieleni pod Teatrem, czy pod Królikarnią ? Tam na kocach jeden przy drugim poszukują namiastki przyrody ?
Nie rozumiem tego.... najpierw się ktoś odgradza, - od kogo i czego - a później szuka zieleni i obecności "plebsu" ze starych blokowisk ?
nawet plac zabaw dla dzieci jest "pod kluczem ....
Wiem, że ktoś kto mieszka w mieście od lat , w blokowisku czy starych kamienicach nie zmieni tego... bo i gdzie .... i w jaki sposób....
ale młodzi, a może i starsi , którzy kupują te ogrodzone apartamenty ? ...może się czepiam , ale niech mi ktoś spokojnie wyjaśni - dlaczego akurat ogrodzone ? odcięte od ludzi? zamknięte ?
dlaczego?
24 czerwca 2017
PRZESTRZEŃ
Pisząc w poprzednim poście o wielkim mieście miałam na myśli wszechobecny ruch, hałas, samochody, tramwaje,... kiedy to wszystko pędzi gdzieś przed siebie, zgrzytając, mrucząc silnikami,
A światła na przejściach to mnie dobijają, wszędzie trzeba się spieszyć, bo nie zdążysz....
Moja wieś to co innego, Marto miałaś rację, że to już nie ta wieś sprzed lat, teraz prawie nikt nie trzyma kur, krowy nie uświadczysz, wszędzie ładne ogródki, trawniki....ale na tej mojej wsi jest PRZESTRZEŃ !
Mam dosłownie dwa kroki na piękną łąkę, tak samo do lasu, te wspaniałe poranne spacery z Mosią , kiedy dopiero wszystko się budzi. No i widoki - z każdej strony piękniejsze.
O wsi zawsze marzyłam i dopiero za sprawa Ludwika spełniło się moje marzenie, jestem mu za to bardzo wdzięczna, że nie wyemigrował do miasta tylko pozostał blisko ziemi i nieba.
Człowiekowi potrzeba przestrzeni, szumu lasu i śpiewu ptaków,by zgromadzić siły do dalszej drogi.Katarzyna Ledwoń
Jan Paweł IIW górach niknie bezładny zgiełk miasta, panuje cisza bezimiennych przestrzeni, która pozwala człowiekowi wyraźniej usłyszeć wewnętrzne echo głosu Boga.
22 czerwca 2017
SAMOTNOŚĆ W WIELKIM MIEŚCIE
Parafrazując tytuł "Samotność w sieci" mogę z zupełną szczerością napisać o samotności w wielkim mieście.
Pewnie mieszkańcy, którzy tu mieszkają nie odczuwają jej tak jak ja..... dla nich to normalne, że są skwery, parki, promenady, ale dla kogoś kto czuje w "powietrzu wolność" - kiedy wychodzi na otwarta przestrzeń łąki życie w takim blokowisku jest koszmarem.
Osiedle strzeżone, na zewnątrz ochrona monitorująca , recepcja, kamery..... no po prostu dla mnie szok.....
nie potrafiłabym się tutaj odnaleźć, to miejsce dla młodych, pracujących , a starszych ludzi siedzących na balkonie czy wyglądających przez okno po prostu mi żal. Nie wiedzą jak pachnie poranne powietrze, rześkie, jeszcze nie rozgrzane słońcem, nie słychać wieczornego koncertu cykad i świerszczy....
Nie nadaję się na mieszczucha , choć w mieście przeżyłam 60 lat.
Jestem szczęśliwa, że mój dom jest na wsi, tam jest moje miejsce i mam nadzieję z tamtego miejsca powędruję na Drugą Stronę Tęczy.
28 maja 2017
ADOPTOWANI

Czytam ostatnio książkę o dzieciach adoptowanych, Anna Kamińska Odnalezieni. Prawdziwe Historie Adoptowanych.... oraz o ich poszukiwaniach biologicznych rodziców i rodzeństwa kiedy byli już dorośli. Uderzyło mnie to, że prawie każde z tych dorosłych dzieci przez całe swoje życie czuło w sobie jakiś niepokój, jakieś niespełnienie, brak. Psycholog odpowiada, że to poszukiwanie więzów krwi... że są one tak silne, że przebijają wszystko.
Nie wiem czy pisałam juz o tym, ale ja od małego dziecka byłam w domu "odmieńcem". Do tego stopnia, że mama powtarzała mi, że powinnam się urodzić na dworze królowej Anglii. Przykre to było , bo czułam sie inna.... w przeciwieństwie do brata, który był syneczkiem mamusi.
Nie potrafiłam się z mamą dogadać, chociaż pewnie mnie na swój sposób kochała, ale to nie ja byłam jej ukochana córeczką. Taką córeczka byłam dla mojego taty.
Dlaczego o tym piszę ?
pamiętam kiedyś w domu rozmowę, że po zakończeniu wojny kiedy wszyscy przymusowi robotnicy wracali do domu... moja mama nie miała gdzie wrócić, bo zostały zmienione granice. Wtedy powiedziała, że miała wyjechać do Australii z jakimś "kolegą"....ale bała się i on wyjechał sam.
Zaczynam drążyć dopiero teraz ten temat , chociaż zdaję sobie sprawę, że jest już za późno, rodzice nie żyją, a i moje życie stało się pokręcone.
Nie mam korzeni, nie wiem kim jestem..... zacytuję słowa psychologa z książki...
Po maturze zdanej bardzo dobrze, po zdaniu podstawowej szkoły muzycznej zdałam na studia ale się nie dostałam...
Mama była zadowolona, bo stwierdziła, że dwojga dzieci nie utrzyma na studiach / brat dopiero za 2 lata zdał maturę/ a studia są dla mężczyzn. Po co mi te studia - mówiła.
Wtedy przelała sie czara goryczy....trzeba było iśc do pracy bo taki panował wtedy system....
znalazłam pracę daleko, bo w Bieszczadach, w Myczkowcach.... budowała się wówczas zapora na Solinie. Dostałam dokumenty ,że bardzo chętnie mnie przyjmą, ja byłam zdecydowana opuścić dom i wyjechać, bo nic mnie tam nie trzymało. Tak wtedy myślałam.
Ale mój mądry kolega powiedział: Wanda , czy ty wiesz jakie tam panują warunki ? z kim będziesz pracowała? Jakoś mi wyperswadował ten wyjazd.
Dopiero po latach obejrzałam film o tej budowie.... byłam wstrząśnięta.... błoto po kolana, mieszkanie w barakowozach, sami faceci, pijaństwo i ....
Nie wiem jakbym tam sobie poradziła, ja delikatna dziewczyna z rękami pianistki....
a teraz kilka cytatów z książki:
Ludzie, którzy nie mają świadomości swoich korzeni, tego skąd pochodzą, często się gubią i nie mogą znaleźć drogi.
Doświadczenie przez pierwsze dwa lata życia bliskiej i bezpiecznej więzi z matką decyduje o tym, czy potrafimy w przyszłości tworzyć stałe, oparte na zaufaniu , bliskości i miłości związki z innymi ludźmi.
..... Niemiecki psychoterapeuta Bert Hellinger uważa, że między członkami rodziny, czyli systemu, istnieje silna więź, która rządzi naszym życiem. Tej więzi nie da się zastąpić ani pominąć. Adoptowani czują że coś jest nie tak, że oni przynależą gdzieś indziej, że puzzle do siebie nie pasują.Po odnalezieniu tej więzi czują, że układanka nareszcie pasuje.
Ktoś kiedyś powiedział...bez korzeni nie ma skrzydeł.....
Dla adoptowanych najtrudniejsze jest uporanie się z traumą odrzucenia. I sytuacjami, które ją przypominają. Dlatego bardzo boleśnie a nawet dramatycznie odbierają , że ktoś ich nie docenia w pracy, niesprawiedliwie traktuje...
Te osoby , które zostały w dzieciństwie porzucone, są często jakby "zamrożone: emocjonalnie.
Bardzo potrzebujemy nie czuć się sami, mieć w kimś oparcie, i jeśli tego oparcia nie dostaliśmy od rodziców, to często szukamy go u innych, np u partnerów czy przyjaciół.
Anna Hryniewicz- Hasior - psychoterapeutka
Mnie zawsze brakowało dotyku, takiego normalnego przytulenia, pogłaskania, nawet w związkach miałam z tym kłopoty, bo czułam się jak żebrak, który prosi o coś naturalnego. Ludwik dał mi to, przed nim się otworzyłam w zupełności....ale to trwało tylko rok.... do jego pierwszego wyskoku...
wtedy się wycofałam i co rok jest gorzej. Nie potrafię już nikomu zaufać, bo wiem, że ludzie ranią słowami bardziej niż nożem, i robią to z premedytacją.
Zastanawiam się co ja mam wspólnego z tymi adoptowanymi .... przecież miałam pełną rodzinę, rodziców, brata.... ale mnie zawsze czegoś brakowało i to trwa... brakuje mi rodzinnych więzi....
Brat mieszka daleko, ma swoją rodzinę, ale nigdy nie byliśmy blisko, a od momentu jego ożenku rządzi tam bratowa. Czułam się tam zawsze gorsza, bo brat jest dobrze sytuowany, a pieniądze wiadomo..... potrafi dawać tylko " dobre rady" ale serca się od niego nie czuje.
Trochę namieszałam w tym poście, ale targają mną jakieś dziwne podejrzenia, być może bezpodstawne....
więc co ?
Psycholog mi odpowie ? czy może wróżka ?
SIEDEM LAT PÓŹNIEJ......
Rozmowa Doroty Wellman z Januszem Wisniewskim...
Dopóki mamy marzenia, nieważny jest wiek w jakim jesteśmy
To jest absolutnie podstawowy oręż.Nie pokonamy upływu czasu , bo w naszym organiźmie zachodzi określona liczba podziałów komórek, działa grawitacja, kobietom opadają piersi, mężczyźni mają mniej cGPM, który usztywnia ich prącie. To są normalne procesy.
Lubie książki Wiśniewskiego , jest świetnym informatykiem , dlatego Samotność w sieci zrobiła taką furorę. Ale jego przemyślenia są bardzo na czasie i świadczą o dojrzałym mężczyźnie.
16 maja 2017
KSIĄŻKI
Nareszcie dotarły do mnie moje przesyłki.... z niecierpliwością odwijałam je z opakowania, bibułek, bo zapakowane były solidnie. Antykwariat, gdzie je kupiłam jest naprawdę profesjonalny i widać gołym okiem, że właściciel kocha książki.
A oto one:
to jedna z pozycji, którą czytałam lata temu, ciekawie opisany świat przez małego chłopca na dalekiej Besarabii, gdzie życie toczyło się wokół majątku, odai, hodowli koni, gdzie opisy sadów, pól uprawnych i stepu przeplatają się ze sobą. Oczami wyobraźni widziałam te słoneczne krajobrazy..... i ja, która nienawidziła kaszy manny , od tego czasu polubiłam mamałygę, widząc ja jako "słońce na talerzu", choć na pewno nie była tak pachnąca jak ta u małego Stasia.
kiedy rodzice Stasia zmuszeni byli opuścić te żyzne ziemie i wyjechać do Polski, zatrzymali się w Zakopanem, tam Staś chodził do szkoły, uprawiał sport. I znów te piękne i wesołe opisy....
Kiedy byłam z moją najstarszą w Zakopanem a było to 40 lat temu, mieszkałam przy ulicy, gdzie stała willa Mak , a poniżej znajdował się budynek szkoły Stasia. Łatwo mi było widzieć oczami wyobraźni, jak chłopcy wędrowali do szkoły, jak przechodzili obok pomnika Sabały idąc w góry....
kolejna książka.... przeżycia najpierw małego a później dojrzałego Sławka...
opisy Karpat, Lwowa, Drohobycza, Stryja..... te wszystkie miejscowości są mi bardzo bliskie. Choć nigdy tam nie byłam i pewnie już nie będę, to jednak te tereny są "jakby moje". Jakbym się tam urodziła , wychowywała, wędrowała po tych niezmierzonych wzgórzach , kąpała się w huczącym strumieniu.
Pewnie to moja dusza ściśle słowiańska..... może moi przodkowie pochodzili stamtąd ? Tego nie wiem, moja mama urodziła się w Rudce k. Krzemieńca na Wołyniu. Została wywieziona na roboty do Niemiec kiedy miała 16 lat, i już nigdy nie wróciła na swoją rodowitą ziemię. Mówiła mało i niechętnie o swoim tam życiu , a o niektórych sprawach skrzętnie milczała.... nawet nie wiem jak miał na imię mamy tato, czyli mój dziadek.... Nigdy o nim nie wspomniała, choć miała jeszcze siostrę i brata. Nie wiem co się wydarzyło , że stało się to tabu.
Ale moja dusza i tak hula po tych połoninach karpackich,
Jakby to było mało , wypożyczam z biblioteki po 8-10 książek. Jak są interesujące to przeczytam je w ciągu tygodnia, ale czasami trafią mi się "nowoczesne" , które już mi nie leżą, wtedy wracam do swoich.
Choć ostatnio wypożyczyłam piękną sagę:
Tak więc pozdrawiam spod leszczyny :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)
























