PRZESTRZEŃ

Pisząc w poprzednim poście o wielkim mieście miałam na myśli wszechobecny ruch, hałas, samochody, tramwaje,... kiedy  to wszystko pędzi gdzieś przed siebie, zgrzytając, mrucząc silnikami,
A światła na przejściach  to mnie dobijają, wszędzie trzeba się spieszyć, bo nie zdążysz....
Moja wieś to co innego, Marto miałaś rację, że to już nie ta wieś sprzed lat, teraz prawie nikt nie trzyma kur, krowy nie uświadczysz, wszędzie ładne ogródki, trawniki....ale na tej mojej wsi jest  PRZESTRZEŃ !
Mam dosłownie dwa kroki na piękną łąkę, tak samo do lasu, te wspaniałe  poranne spacery z Mosią , kiedy dopiero wszystko się budzi. No i widoki - z każdej strony piękniejsze.
O wsi zawsze marzyłam i dopiero za sprawa Ludwika spełniło się moje marzenie,  jestem mu za to bardzo wdzięczna, że nie wyemigrował do miasta tylko pozostał blisko ziemi i nieba.

Człowiekowi potrzeba przestrzeni, szumu lasu i śpiewu ptaków,

by zgromadzić siły do dalszej drogi.

Katarzyna Ledwoń

W górach niknie bezładny zgiełk miasta, panuje cisza bezimiennych przestrzeni, która pozwala człowiekowi wyraźniej usłyszeć wewnętrzne echo głosu Boga.

Jan Paweł II