5 listopada 2011

OKOLE

Ostatnią niedzielę października spędziliśmy jak zwykle wycieczkowo, na szlaku, powędrowaliśmy na OKOLE.....


Okole (krótko po 1945 nosił nazwę Ogule[2]) – szczyt (718 m n.p.m.) znajdujący się w Grzbiecie Północnym Gór Kaczawskich, najwyższy szczyt tego pasma. Wraz z Leśniakiem tworzy rozległy masyw. Zbudowany ze staropaleozoicznych skał metamorficznych – zieleńców i łupków zieleńcowych oraz fyllitów, łupków albitowo-serycytowych z grafitem i kwarcytów oraz keratofirów (skał metamorficznych pochodzenia wulkanicznego), należących do metamorfiku kaczawskiego.
Na szczycie znajdują się pozostałości dawnego punktu widokowego (resztki barierek i metalowe schodki). Mimo rosnących drzew z Okola nadal można podziwiać widoki na Łysą Górę (707 m n.p.m.), Rudawy Janowickie i Karkonosze. W partiach szczytowych położone są grupy skalne zbudowane z zieleńców.



 t
 nasza wędrowniczka dzielnie nam towarzyszyła,  to już prawdziwa alpinistka :)






 i "radosna twórczość "..... wysoko co ?.... fajnie no nie ?...pszczółka czyli ...:)
ponieważ jeden ze schodków był obluzowany, Ludwik naprawił go zabranym z domu drutem. Szkoda że tacy "niedzielni  turysci , wandale potrafią zepsuć każdą rzecz, nawet w takim miejscu....


na szczycie wmurowano tablicę:


 OKOLE
wracając spotkaliśmy w Janówku starą chatę, która nas zauroczyła.... lubimy fotografować takie obiekty
Zajechaliśmy również do naszego 'sąsiada przez miedzę ".... do Orzechowic...
Przemku pozdrawiamy Was serdecznie, jesteśmy pod urokiem Waszego domu i ogromu pracy jaki już włożyliście w jego remont.
Zapraszamy do siebie....

3 listopada 2011

SICHÓW I TULIPANOWIEC

To fotografie starego cmentarza  niemieckiego w Sichowie....
tyle tylko zostało.....
W Sichowie obok zespołu pałacowo dworskiego istnieją ruiny  kaplicy gdzie w podziemiach chowano zmarłych z rodu....

W XVI wieku powstał renesansowy dwór obronny otoczony fosą. W jego miejscu w XVIII wieku wybudowano barokowy pałac, który w XIX wieku otrzymał swój neorenesansowy wygląd. Od 1930 roku pałac należał do barona Manfreda von Richthofena, znanego podróżnika i kolekcjonera. Zgromadził on w pałacu dużą kolekcję dzieł sztuki i zbiory etnograficzne z całego świata. Zasadził on w parku i oranżeriach dużą ilość egzotycznych roślin i dla swojej żony, szwedzkiej aktorki wybudował w parku basen kąpielowy. Pod koniec wojny gubernator Hans Frank przywiózł do Sichowa kolekcję dzieł sztuki zrabowaną z Wawelu i muzeum Czartoryskich. W 1945 roku pałac spłonął. W parku zachowała się ruina mauzoleum z XIX wieku. Dzisiaj ruiny są własnością prywatną i wstęp na ich teren jest niemożliwy.

mauzoleum w Sichowie

Pałac był kiedyś kwitnącą oazą kultury i mecenatu....

 tak wyglądał pałac w czasach świetności,

a to stary kościół, który już nie istnieje...
Widokówki pochodzą ze zbiorów prywatnych  mojego męża ,który jest kolekcjonerem  i ma  ich wiele swoim posiadaniu  . To historia zapisana na kartkach , gdzie na rewersie piszący  ją uwiecznili.




a tak pałac wygląda teraz.....


Wracając do tematu parku i starodrzewia a zwłaszcza pięknych platanów i największych rosnących w Polsce tulipanowców

tulipanowiec
platan
Z tulipanowcem wiąże się zdarzenie, kiedy to w Sichowie zorganizowano "Święto tulipanowca", było uroczyste otwarcie przez tutejsze władze, i właśnie wtedy padły słowa....' JAKIŚ PODRÓŻNIK !!!! sic... przywiózł z zagranicy i zasadził te drzewa...
a przecież to nie jAKIŚ PODRÓŻNIK  TYLKO....

....pałac należał do barona Manfreda von Richthofena, znanego podróżnika i kolekcjonera. Zgromadził on w pałacu dużą kolekcję dzieł sztuki i zbiory etnograficzne z całego świata. Zasadził on w parku i oranżeriach dużą ilość egzotycznych roślin...
Warto przytoczyć tu przysłowie....sami nie wiecie co posiadacie....

ROKITNICA - BITWA I HOŁD POLEGŁYM

Święta już poza nami, odwiedziliśmy prawie wszystkich swoich bliskich na cmentarzach, bo pogoda w tym roku nas rozpieściła swoim ciepłem i słońcem . Piękny jesienny dzień jak na listopad. Odwiedziliśmy również stary zniszczony niemiecki cmentarz w Sichowie. Szkoda, że nie potrafimy oddać szacunku grobom poległych bez względu na  ich narodowość.... Domagamy sie poszanowania naszych na Wołyniu czy Podolu ale sami niszczymy systematycznie groby niemieckie.
Historii juz nie zmienimy, była i zostanie już tylko historią o godności czy niegodziwości ludzkiej.... każdy z nas ma własny osąd na tę sprawę....ale powinny przetrwać właśnie ku pamięci potomnych takie "pomniki historii" choćby w postaci cmentarzy.
Na naszym terenie jest wiele miejsc walki i męczeństwa, chociażby w naszej Rokitnicy,
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Rokitnica_%28wojew%C3%B3dztwo_dolno%C5%9Bl%C4%85skie%29

w sierpniu  dokonano próby rekonstrukcji wydarzeń...
http://www.gazeta.zlotoryja.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=4099&Itemid=6

a to kilka zdjęć 




fragment pomnika

O Rokitnicy napisze wkrótce więcej....

31 października 2011

WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH

Wszystkich Świętych to dzień , w którym  odwiedzamy na cmentarzach swoich bliskich, palimy znicze. Dla tych wszystkich którzy odeszli z tego Świata...

Tu jest pamięć i tutaj świeczka.
Tutaj napis i kwiat pozostanie.
Ale zmarły gdzie indziej mieszka
na wieczne odpoczywanie.

Smutek to jest mrok po zmarłych tu,
ale dla nich są wysokie, jasne światy.
Zapal świeczkę.
Westchnij.
Pacierz zmów.
Odejdź pełen jasności skrzydlatej.

Joanna Kulmowa


29 października 2011

ZWYCZAJNA CHWILA....

Dzisiaj piękny słoneczny dzień, wykorzystałam pogodę aby trochę posprzątać w ogrodzie. Pozbierałam jabłka , które spadły z dzikiej jabłonki, dołożyłam do pokrojonej pigwy i smażę dżem, na zimę będzie jak znalazł. Same witaminy , bez żadnych konserwantów.
Robię też otulacz na szyję, słabo mi to  idzie bo co chwilę zajmuję się czymś innym.... ale lubię te wypady do lasu czy nad rzekę. Właśnie wczoraj wyruszyliśmy z Ludwikiem na łowy foto...blisko , wokół domu i lasu.


Las o tej porze roku  gra kolorami, kocham więc jesień  miłością chyba wzajemną. Zawsze ta pora roku była mi najbliższa . Na polu pasło się stado saren ,   fotka niezbyt wyraźna bo robiona z oddali.


nasza miejscowość  jesienią też chyba wygląda najlepiej...

Ot codzienny , normalny dzień.... ale jakże pięknie ujął to zjawisko..... Paulo Coelho
 
Zawsze trzeba podejmować ryzyko. Tylko wtedy uda nam się pojąć, jak wielkim cudem jest życie, gdy będziemy gotowi przyjąć niespodzianki, jakie niesie nam los.

Bowiem każdego dnia wraz z dobrodziejstwami słońca Bóg obdarza nas chwilą, która jest w stanie zmienić to wszystko, co jest przyczyną naszych nieszczęść. I każdego dnia udajemy, że nie dostrzegamy tej chwili, że ona wcale nie istnieje. Wmawiamy sobie z uporem, że dzień dzisiejszy podobny jest do wczorajszego i do tego, co ma dopiero nadejść. Ale człowiek uważny na dzień, w którym żyje, bez trudu odkrywa magiczną chwilę. Może być ona ukryta w tej porannej porze, kiedy przekręcamy klucz w zamku, w przestrzeni ciszy, która zapada po wieczerzy, w tysiącach i jednej rzeczy, które wydaja się nam takie same. Ten moment istnieje naprawdę, to chwila, w której spływa na nas cała siła gwiazd i pozwala nam czynić cuda. Tylko niekiedy szczęście bywa darem, najczęściej trzeba o nie walczyć. Magiczna chwila dnia pomaga nam dokonywać zmian, sprawia, iż ruszamy na poszukiwanie naszych marzeń. I choć przyjdzie nam cierpieć, choć pojawią się trudności, to wszystko jest jednak ulotne i nie pozostawi po sobie śladu, a z czasem będziemy mogli spojrzeć wstecz z dumą i wiarą w nas samych.

Biada temu, kto nie podjął ryzyka. Co prawda nie zazna nigdy smaku rozczarowań i utraconych złudzeń, nie będzie cierpiał jak ci, którzy pragną spełnić swoje marzenia, ale kiedy spojrzy za siebie – bowiem zawsze dogania nas przeszłość – usłyszy głos własnego sumienia: „A co uczyniłeś z cudami, którymi Pan Bóg obsiał dni twoje? Co uczyniłeś z talentem, który powierzył ci Mistrz? Zakopałeś te dary głęboko w ziemi, gdyż bałeś się je utracić. I teraz została ci jedynie pewność, że zmarnowałeś własne życie.”

Biada temu, kto usłyszy te słowa. Bo uwierzył w cuda, dopiero gdy magiczne chwile życia odeszły na zawsze.
— Paulo Coelho
 I my czerpiemy z tego dobrodziejstwa Najwyższego, cieszymy się każdą podarowaną chwilą  aby nie zmarnować reszty swojego życia.

28 października 2011

SENIOR A NET

Nasza Polana zwróciła dziś uwagę na ćwierkające ptaszki, ja mam je na stałe wyłączone bo mnie "denerwują" .
Ale napiszę dlaczego były,  jak i wiele innych gadżetów zainstalowanych na blogu.
Swoją przygodę z internetem zaczęłam po przejściu na emeryturę, wprawdzie w pracy pracowałam na programie komputerowym, ale szefostwo nie pozwalało korzystać z netu, nawet z Lexa, aby nie "być mądrzejszym od samego Pryncypała".
Zaczynałam od zera, nie umiałam obrabiać zdjęć, wklejać je na forum, nie umiałam ściągać muzyki, nagrywać płyt, konwertorować.... no jednym słowem sierota :(
Tak SIEROTA -  ale zawzięta na wiedzę, uparta i cierpliwa. I tak krok po kroku nauczyłam się prawie wszystkiego czego potrzebowałam,  Kiedy więc na czyimś blogu zobaczyłam favikonę, melodię czy tzw. śnieg zaraz mnie brała chętka na szukanie i sprawdzenie czy i ja  "to potrafię" zainstalować u siebie. Czasami wracałam 3 kroki w tył, bo mi nie wychodziło, ale uparcie dążyłam do zdobycia wiedzy na ten temat. I zazwyczaj udawało mi się.
No a jak już miałam to zainstalowane ..czyli "sprawdziłam się " to po prostu już zostawało, tak było z zegarem, pogodą, ale ptaszki miałam wyłączone więc mi nie przeszkadzały. Dziś odleciały do ciepłych krajów....i stąd moje podziękowanie dla  Naszej Polany,  że zwróciła na to uwagę.
To tyle gwoli wyjaśnienia. Nadal nie umiem wielu rzeczy ale mam jeszcze chęci aby się nauczyć i uczę się cały czas.

 z netu....

I najważniejsze....
gdybym nie umiała poruszać się w necie ... nie poznałabym Ludwika i nie byłoby tej naszej   BOOK OF LOVE

27 października 2011

WLEŃ I PAŁAC LENNO

Obiecałam kiedyś , że opiszę wycieczkę do Wlenia, było to wtedy kiedy objechaliśmy i Siedlęcin i Perłę Zachodu a na końcu w drodze powrotnej przejeżdżaliśmy przez Wleń . Ale jakże nie skręcić z głównej drogi i nie pojechać  w nieznane....A właściwie znane ale dawno nie odwiedzane...

to Zamek Wleń i Pałac Lenno

http://www.zamki.karr.pl/pr_zamek.asp?id=43&ln=p
obecny właściciel Belg Luk dokonał prawie cudu doprowadzając pałac do takiego stanu.... na jego blogu widać postępy prac remontowych, zaczynał prawie od zera  , pałac był ruiną. Dziś jest pięknym obiektem, choć jeszcze jest dużo do zrobienia.
Ale należy się Lukowi wielki szacunek za to czego dokonał... i to za WŁASNE pieniądze.
to link do blogu Luka
http://www.vanhauwaert.org/luk/

to  częściowo odrestaurowany dziedziniec ,
Do pałacu przylega kościół z kaplicą, niestety zamknięty na 4 spusty, mauzoleum tudzież zamknięte, park ze starodrzewiem....stuletnie cisy, lipy....
 Ludwik na tle cisu....
Po zwiedzeniu wszystkich możliwych zakamarków wypiliśmy pyszna kawę z pałacowej kawiarenki , zamieniliśmy parę słów z właścicielem i ...pewnie wrócimy tutaj na wiosnę kiedy zakwitnie pałacowy sad za gumnem....
Mosia już zagląda do pałacu...pachnie kawa....


pałacowy ogród i Domek Ogrodnika
 brama do tajemniczego ogrodu

widok na Karkonosze
w dzikim winie......
zmęczeni ale szczęśliwi wracamy do domu po dniu pełnym wrażeń...

CODZIENNOŚĆ

Dzień jak co dzień.... rano poranna kawa, później śniadanie, odczytanie poczty.... przygotowanie do obiadu.... Ale i codzienne wyjście do ogrodu, na łąkę , do lasu...
Przestało właśnie siąpić więc wyszłam z e swoim "cieniem" zaczerpnąć świeżego powietrza. Na łące sąsiada Mośka zobaczyła kota, popędziła więc jak strzała, ale kocica była szybsza i wskoczyła na drzewo.....

przypomniała mi się bajka z dzieciństwa o kruku i lisie.... tutaj też tak wyglądało.... Mośka czekała aż "kot spadnie" :) a kocisko ją ignorowało myjąc leniwie pyszczek...
czekam aż spadnie.....

....niedoczekanie twoje.....
trwało to trochę...ale w końcu psina zrezygnowała  .
Obeszłyśmy nasze  siedlisko robiąc parę fotek. Za płotem przy boisku rośnie wspaniały dąb bezszypułkowy, razem z brzozami i świerkiem stanowią piękna kompozycję zwłaszcza teraz,  jesienią kiedy złocą się i brązowieją liście.

a to już nasz domek , też wyzłocony liśćmi brzozowymi....


widać że zadowolona ze "spaceru"
choć posesja nie jest ogrodzona, Mosia jest szczęśliwa jak może wyjść razem z nami, idzie wtedy w środku równając krok do naszego no i bardzo się cieszy jak rzucamy  jej kija, biega wtedy  okazując baaardzo  swą radość....
Po powrocie  normalne, codzienne krzątanie, choć Hrabina kładzie się na kanapie i udaje damę....
Mój dom

Moj dom wśród pachnącej zieleni
Miękko przytula i pieści
Tam poezja rozwija fantazje
Jest balsamem na wszystkie boleści

Czasami błądzę gdzieś myślami
Swą duszą złudy szukając
Spokojnie mnie wtedy kołysze
Na mój uśmiech jakby czekając

Gdybym mogła dotknąć słońca
Uchwycić kilka złotych promieni
Rozwiesić je na firance
Żeby ciepłem swe wnętrze odmienić

Bo poeta to życiowy lunatyk
Błądzi po świecie z fantazją w głowie
Wrażliwy na piękno, którego tak mało
Szare życie upiększa w kolorowym słowie...
inna20

25 października 2011

ZAMKOWE TAJEMNICE

Pogórze Kaczawskie jak całe Pogórze Sudeckie jest ściśle związane z II wojną światową a właściwie z jej ostatnim etapem, kiedy Niemcy uciekając przed frontem wywozili skarby do Rzeszy, po drodze zatrzymując się właśnie w zamczyskach, pałacach...gdzie  częściowo je ukrywali . 

Ostatnim panem na zamku Grodziec był Herbert von Dirksen,...
Przed wojną był niemieckim dyplomatą w Moskwie, Tokio i Londynie. A po 1939 roku uprawiał buraki w Grodźcu na Dolnym Śląsku..
tutaj więcej ....
http://dolnyslask.naszemiasto.pl/serwisy/dolny_slask_jakiego_nie_znamy/http://dolnyslask.naszemiasto.pl/artykul/225051,ostatni-pan-na-zamku-grodziec,id,t.html 

 http://hiptuchola.wordpress.com/2011/04/06/tajemnice-iii-rzeszy-grodziec/

to jego portret  wisi w holu zamkowym



zdjęcie z netu

 Wiele miejsc , które odwiedzamy z Ludwikiem, stare pałace, częściowo już zniszczone,   lub ruiny ,  kryje w sobie niezbadane tajemnice. Często po powrocie z takich eskapad siadam do komputera i szukam  śladów historii. Pozwala mi to rozwijać i wzbogacać swoją wiedzę o ziemi,  na której mieszkam,  a która okazała się dla mnie tak przyjazna.
  Tutaj z Kasztelanem Zamku Grodziec Zenonem Bernackim, wprawdzie już w stroju "cywilnym" bo pora już była późna.....

 a tutaj w stroju z epoki....