bajka
opowiem ci bajkę
o smutnym kamieniu
co leżał samotny
przy drodze, gdzieś w cieniu
i o tym jak marzył
by ktoś go przytulił
lecz nikt go nie widział
był szary i bury
czasami ktoś przysiadł
odchodził, nie wracał
a kamień wciąż czekał
i tęsknił...i płakał
był taki samotny
i pragnął bez przerwy
należeć do kogoś,
kto dobry i wierny
czas mijał ulotny
zmieniała się ziemia
niestety nikt nie chciał
szarego kamienia
aż kiedyś porankiem
gdy rosa błyszczała
to tęcza usiadła
odpocząć gdzieś chciała
i kiedy poczuła
moc uczuć kamienia
po kropli kolorów
na niego kapnęła
łąkami, polami
szła sobie dziewczyna
zwyczajna, przeciętna
samotna, niczyja
gdy kamień ujrzała
zmieniony przez tęczę
wiedziała, poczuła
i wzięła go w ręce
wzruszona szepnęła:
iść dalej nie muszę,
bo kamień znalazłam
i piękną w nim duszę...
autor
Morfula
Te ciekawe eksponaty mozna ogladać w Ratuszu w Lwówku Śląskim.... wystawa została udostępniona z okazji Agatowego Lata, na którym nie byliśmy, wolę w spokoju i ciszy napawać się ich pięknem...

Cudne te kamienie. Chętnie bym sobie je obejrzała w naturze...
OdpowiedzUsuńŚliczny wiersz. Pozdrawiam
OdpowiedzUsuńCuda natury. Naprawdę
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
Przypomniały mi się studenckie czsy gdy siostra studiowała geografię i przepytywałam ją ze skał ;) Nie lubisz tłumów ludzi i większych imprez?
OdpowiedzUsuń...i znowu Agatowe Lato i znowu mnie tam nie ma :(
OdpowiedzUsuńSerdeczności :)