RADOMICE...WUNSCHENDORF...DOŻYNKI 2014

błogosławiony owocu

żywota

rąk i pól

naszych nie uczonych ojców

Chleb – symbol życia, urodzaju i hojności Boga, odgrywa ważną rolę w wielu kulturach: sakralną, ale też świecką. W kulturze chrześcijańskiej pod postacią opłatka albo kęsu chleba symbolizuje ciało Chrystusa. Spożywany w kulminacyjnym momencie mszy świętej, pełni rolę łącznika między Bogiem a ludźmi. W kształcie dorodnego bochenka wręczany jest gospodarzowi na tradycyjnym, corocznym święcie ludowym – dożynkach, ale również wita się nim ważnych gości oraz wstępującą do rodzinnego domu parę młodożeńców.
W wielu domach kultywowany jest zwyczaj, że przed rozkrojeniem bochenka chleba kreśli się na nim znak krzyża, a każdą upuszczoną kruszynę – jak pięknie napisał Norwid – „Podnoszą z ziemi przez uszanowanie/Dla d a r ó w Nieba...” Historia literatury, a także poezja współczesna, pełne są wierszy o chlebie jako najbardziej powszechnym źródle życia człowieka, życia zarówno cielesnego, jak i duchowego. Zapraszam do kontynuowania tego wątku, a za jego motto niech posłużą słowa Cypriana Kamila Norwida:

„Jest w moim kraju zwyczaj, że w dzień wigilijny, 
przy wejściu pierwszej gwiazdy wieczornej na niebie, 
ludzie gniazda wspólnego łamią chleb biblijny, 
najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie.”
ŹRÓDŁO

Dzisiejsze dożynki przebiegały w lekkim, ale ciągłym deszczu.Szkoda,  bo przygotowana scena na występy była mokra,a program był bogaty,  najpierw jednak odprawiono Mszę Świętą dziękczynną, dożynkową..

Sergiusz Jesienin

Szedł Pan Bóg próbować ludzi w miłości,

Jako żebrak przechodził polaną. 

Stary dziad na pniaku, wśród zarośli,

Mamlał w dziąsłach czerstwą bułkę maślaną.

I popatrzał dziad w stronę powsinogi,

O żelazny wspartego kijaszek, 

I pomyślał: "Spójrz, jaki ubogi 

Toż on z głodu się chwieje, biedaczek". 

Podszedł Pan Bóg, tając żal i udrękę:

Snadź, powiada, nie rozbudzę serc z kamienia...

I rzekł starzec, wyciągając doń rękę:

"Naści, pożuj... trzeba ci pokrzepienia". 

tłum. Zbigniew Dmitroca

Jan Zych

Chleb

Zanim z ziarna kłos wystrzeli,

by jak morze szumieć w polu,

musi ludzka dłoń oddzielić

zboże dobre od kąkolu.

Wiem dokładnie, ile trzeba

ludzkiej troski i starania,

by wyrosła kromką chleba

w ziemię zboża garść zasiana.

Rozdzielam pory roku,

dni rozdzielać nawet chciałem –

z przemierzonych rosła kroków

niepodzielna, wielka całość.

Dziś dopiero wiem, dlaczego

chleb jak świętość ludzie czcili.

Dziś dopiero wiem, dlaczego

W kromce chleba ciepła tyle.

Tadeusz Michalski

Chleb jest w szeleście zbóż...

Chleb jest w szeleście zbóż

w chwili bielejącego kłosa

gdy Matka Boska Żytnia gładzie je dobrocią

i odchodzi z chlebnym przyrzeczeniem

gdy czynisz żniwo

znacząc mendlami wyznanie chlebne

i cząstką różańca ziaren wyłuskanych

kładziesz daninę na ołtarzu rąk

Pieśń o chlebie

Na niebie błękity otwarte

Przestrzenią miłości porannej

I pacierza przed siewem

Urośnie w modlitwach zboże

Na bezkresach wśród kłosów

Litanią codzienną

Rozcięty chleb nieba

Znakiem krzyża od świtu

Na stole rozdane dwie pajdy

Porankiem nadziei

I zapachem miłości

Ciepłymi dłońmi twej matki

Na gorącym piecu i chrzanie

Urośnie na zimę nasze pojednanie

I spieczone usta przemówią

Kiedy karmione okruszyną chleba

Radomice to  przepięknie położona wieś...

Na Wzgórzach Radomickich, pomiędzy wzniesieniem Wietrznika (482 m. n.p.m.), a górą Dziewiczą (393 m. n.p.m.), na wysokości 340 - 440 m. n.p.m. znajduje się najwyżej położona miejscowość w gminie. Jedna jej część schodzi ze wzgórz, stromo w kierunku doliny Pilchowickiego Potoku, a druga wraz z strumieniem w kierunku doliny potoku Jamnej. Radomice dawniej były zwane: Marynki, Wünschendorf, Wintschendorf, Wüntschendorff (...).

Początki osadnictwa na tych ziemiach sięgają wczesnego średniowiecza i mają związek z istnieniem źródeł wód termalnych i pokładów złota, świadczą o tym, znalezione tutaj, monety z czasów Cesarstwa Konstantyna.

Obecna wieś powstała w początkach XIV w. i przynależała do kolejnych właścicieli zamku Lenno. W XV wieku powstaje tu pierwszy kościół, pierwotnie jako katolicki. Niespełna sto lat później część mieszkańców przechodzi na protestantyzm i przejmuje świątynię. Dopiero w kwietniu 1654 r. komisja redukcyjna zwraca budowlę katolikom. W 1773 r. ówczesny właściciel, baron Andreas Wilhelm von Grunfeld i Guttenstädten funduje ewangelicki dom modlitw o konstrukcji szachulcowej, przy którym buduje również szkołę ewangelicką. W początkach XIX w. dobra przejmują bracia Haugwitz. We wsi były już dwa kościoły z plebaniami i dwie szkoły (katolicka i ewangelicka), działał kamieniołom wapieni i wapiennik. W 1883 r. Wilhelm von Haugwitz wznosi nowy piec wapienniczy (istniejący po dziś dzień). 

W 1898 r. wydano koncesję na poszukiwanie i wydobycie arsenu oraz złota, ale na szeroką skalę prace rozpoczęto dopiero w 1922 r. Jednak złoża okazały się niewielkie. Po 1945 r. na bazie starych kopalni Rosjanie rozpoczęli wiercenia i wydobycie uranu. Działała tu filia zakładów R1 z Kowar o nazwie "Kopalnia Rud Metali Nieżelaznych Grupa Nr 7", jednak i te pokłady były nieopłacalne. W 1951 r. wydobycie zakończono. Wieś znacznie się wyludniła. Nie użytkowany kościół ewangelicki popada w ruinę i w latach 60-tych zostaje rozebrany. W lipcu 2001 r. Minister Ochrony Środowiska ogłasza przetarg na nabycie prawa użytkowania górniczego- na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż złota między innymi w Radomicach, jednak nie zostaje on rozstrzygnięty.

Dzisiaj, sołectwo zajmuje powierzchnię 626 ha, liczy 109 mieszkańców i ma charakter typowo rolniczy. Najcenniejszym zabytkiem pozostaje kościół filialny św. Jakuba i Katarzyny Aleksandryjskiej, [wpis do rej. zabytków 358/447 z 4.12.1958] zbudowany w XV w. W jego wnętrzu znajduje się gotycki tryptyk Madonny z Dzieciątkiem i postaciami patronów. Przy kościele cmentarz [wpis do rej. zabytków 359/953/J z 12.04.1989]. Uroku osadzie dodają liczne zabudowania z XIX w. Do dziś pozostało kilka sztolni przyciągających poszukiwaczy wrażeń. Chętnie odwiedzany przez turystów jest nieczynny kamieniołom w którego otoczeniu występuje dziewięćsił bezłodygowy, roślina ściśle chroniona a ze szczytu kamieniołomu roztacza się wspaniały widok na całą panoramę Karkonoszy. Przez osadę leżącą w granicach Parku Krajobrazowego Doliny Bobru, przebiega zielony zielony Szlak Zamków Piastowskich oraz powstały w 2008r szlak Na Koniec Świata Via Cervimontana prowadzący na koniec świata.

ŹRÓDŁO

wiersze ze strony   http://www.goldenline.pl/