20 listopada 2017

STAROCIE W NASZYM DOMU




Styl skandynawski..... pisałam ,że bardzo mi się podoba ale........

ponieważ mieszkam w ponad 100 letnim  domu


siłą rzeczy taki styl nie pasuje nijak do naszego wnętrza. Co innego w nowych domach czy mieszkaniach....
u nas panuje antykwariat czyli Galeria Bazar.....
kupowałam i kupuję na bazarze stare przedmioty, porcelanę czy inne ozdoby aby zapełnić to nasze  wnętrze. Stoją więc obok siebie i durnostojki i kurzołapki i pamiątki...
a oto kilka z nich bliskich mojemu sercu



mały stary globus, i mosiężny  aniołek


słonie kupione na szczęście dawno temu u jubilera,

 a to porcelanka




to anioł podarowany mi przez koleżankę
 

  to obrazy podarowane mi przez Basię, na które patrzę otwierając oczy.... są jak modlitwa...


świecznik podarowany przez  przyjaciela domu


ikona Matki Bożej Nieustającej Pomocy od córki i różaniec od męża


ciągle w użyciu





 początki nowej  kuchenki....ha ha, kiełbaska już się suszy



Dekoracje ciągle się zmieniają, przestawiam aby było mi  najwygodniej, nowe są eksponowane, starsze na jakiś czas zajmują drugie miejsce,  aby po czasie znów wrócić... no samo wiejskie  życie  emerytów.

A w tym starym domu szczęśliwy pies ....który nas terroryzuje :)

okupujący non stop kanapę, / widoczna  blizna po operacji i wygolony brzuszek /

17 listopada 2017

HYGGE, LAGOM......





SKROMNIE PRZYJMOWAĆ, SPOKOJNIE TRACIĆ....
te słowa napisał prawie dwa tysiące lat temu filozof i cesarz Marek Aureliusz.

Myślę, że nic nie straciły w swoim  wydźwięku. Do szczęścia naprawdę nie potrzeba bogactwa, wystawnej willi czy kilku samochodów, wczasów na Majorce i pokaźnego konta.

....Szczęścia nie uzyskamy przez zbieractwo, kumulowanie, dodawanie, zagarnianie, wystawianie głowy ponad innych i uzależnianie ich od siebie, ale poprzez odwrotność tych działań. Wewnętrzna wolność jest pod ręką, na fabrycznym wyposażeniu człowieka, trzeba  tylko przestawić celownik o 180 stopni.....
/ Marcin Fabiański/

Uciekło gdzieś nam to tak zwane szczęście, do którego utraty przyczyniają się  również obecne warunki życia. Każdy żyje w pojedynkę, zamknięty w swoim własnym świecie.
 W mojej wsi otworzono w LISTOPADZIE ! siłownię na świeżym powietrzu. Ciekawa jestem kto tam pójdzie ćwiczyć,  kiedy pada deszcz czy śnieg. A zwykłej najskromniejszej świetlicy nadal nie ma.
I tu pojawia się chyba wiejskie lobby - ha ha ....
Odnośnie poprzedniego nieco smutnego postu.... pewnie, że chciałabym zatrzymać ciepłą jesień, długi dzień, albo letni wietrzyk. Jednak przyroda ma wobec nas inne plany , a jedynym wyjściem - to spokojnie stracić te wszystkie rzeczy i nasycić się radością tego co pod ręką: nagimi konarami, kałużami na wiejskiej drodze do lasu, zacinającym wiatrem wyciskającym łzy z oczu...
Życie szalone, prędkie, w plątaninie ludzkich spraw toczy się przeważnie na nizinach, w wielkich miastach, natomiast w górach czyli i tu gdzie i ja  żyję , panuje spokój, powietrze jest rześkie, bliżej jest  do słońca. ... i  stąd bierze się wewnętrzny spokój, brak podrażnień... czyli nabywa się umiejętności puszczania wszystkiego tego czego nie ma  i cieszenia się tym co jest.
To także hygge..  czy pokrewny skandynawski  lagom....
.KLIK

KLIK

"Może i Szwedzi nie są najszczęśliwszym narodem na świecie, ale nieodmiennie plasują się w górnej dziesiątce najróżniejszych rankingów zadowolenia. Oto koronny przykład szczęścia w stylu lagom - umiarkowania, a nie euforii i uniesienia, a już zdecydowanie nie samozadowolenia."


Dlatego pewnie tak bardzo podobają mi się skandynawskie wnętrza, pełne światła, czystości, minimalizmu.  Brak tak zwanych durnostojek, kurzołapek itd.... I ten bezpośredni kontakt z przyrodą, ogród skomponowany roślinnością , pełen harmonii i piękna.
To wszystko można osiągnąć będąc właśnie hygge.....które ostatnio staje się bardzo  modne.








12 listopada 2017

PRZEMIJANIE





Jesień zagościła  już  na dobre, i  choć dzisiaj świeci słońce, to jednak jest  już listopad. Kiedy patrzę na trawy i kwiaty na łące , to widzę skulone, zaschnięte pomarszczone rośliny. Przypomina mi to człowieka, który  im starszy tym bardziej przygięty jest  do ziemi, pomarszczony i zasuszony.
Drzewa są smagane wiatrem, bez liści, gołe gałęzie wyciągają ramiona do tego zimnego słońca, ale to wszystko na nic. Taka jest odwieczna kolej rzeczy.
I patrząc na przyrodę,  siłą rzeczy rozmyśla się o przemijaniu, o tym , że bliżej nam do wieczności niż do życia, i  choć dusza jeszcze próbuje się ratować, cieszyć  z drobnostek,  to jednak ten zimny powiew na karku  mrozi człowieka.
Może to i wina tej pory roku mówiącej o przemijaniu, jednak rośliny za rok odżyją, wypuszczą nowe pędy, kwiaty zakwitną, lecz człowiek który zaśnie teraz snem wiecznym juz się nie obudzi. I nie wiadomo czy będzie oglądał zielone murawy w niebie, czy szarość czyśćca, czy też będzie  cierpiał w piekle.
To sprowadza na człowieka depresję, i  tym bardzie w  pogrążającej  się ciemności.

 ....Pozwól

Pozwól światu przeminąć,
Taki jest jego cel…
Pozwól iluzji odpłynąć,
Spokój umysłu dziel:
Z ptakiem podniebnym w locie,
Z powojem wijącym na płocie,
Ze słońcem gorącym,
Ze spadającą gwiazdą,
Z całą tą życia jazdą.

Jesteś przelotnym gościem
W tej krótkiej podróży,jedynej,
Której nikt nie przedłuży.
Zakończ bez żalu,
Swe ziemskie podboje.
Nie trzymaj czegoś,
Co nie jest twoje.
Pozwól światu przeminąć…

autor




więcej tutaj:

1 listopada 2017

PAMIĘĆ - WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH





Nieuchronność

Nie zatrzymasz bańki mydlanej na słomce,

choć piękna jak cud cudów, choć się mieni słońcem;

nie zawrócisz rozmowy wpół gestu, wpół słowa;

nie złapiesz w dłonie tęczy chociaż kolorowa;

nie wstrzymasz w locie ptaka, ni dmuchawca puchu,

ani rosy w południe, ni wiatru w bezruchu.

Nie zatrzymasz serc bicia i wędrówki ziemi,

ani złotych wakacji, ni przyjścia jesieni.



Nieuchronnie mijają rzeczy i zdarzenia,

odchodzą chwile, doby... lecz coś się nie zmienia,

czegoś nie da się zgubić. Coś trwa, coś zostaje.

Gdzieś w głębi duszy, cicho gra malutki grajek

najpiękniejszą muzykę, najcudniejsze scherza,

co łączą się i płyną falą, rytmem serca.

I już w nas pozostają duchowym przesłaniem

łagodnie bratającym trwanie i mijanie.

Nieuchronność omija, co chcemy ocalić,

wystarczy ciepłą iskrę pod sercem zapalić,

by rosły w nas i trwały ulotne wrażenia -

drogowskazy pamięci najmilsze - wspomnienia.

autor: Renata Strug













12 września 2017

LUKSANDER




Luksander to znany , nieżyjący już dziś malarz, , mieszkający i tworzący między innymi  w Złotoryi
http://zlotoryjska.pl/aktualnosc-1-373-zawisla_wystawa_prac_zygmunta_luksandra.html

Ludwik z racji tego,  że mieszkał w tej miejscowości i jako "nałogowy kolekcjoner" -  miał w swoich przepastnych zbiorach również obrazy i grafiki Luksandra.
Jednak z racji tego, że kolekcja jego jest duża a potencjalnego spadkobiercy tych dóbr kultury brak, postanowił wystawić kilka obrazów i grafik na aukcję.
Dobrze,  że obraz i grafika zostały zakupione  i pozostaną w Złotoryi.



17 sierpnia 2017

POKORA



Pokora otwiera spojrzenie duchowe 
na wszystkie wartości świata. 
Ona, która zakłada, że nie ma zasługi, 
a wszystko jest darem i cudem, powoduje, że człowiek wszystko zdobywa. 
Pokorny - staje się natychmiast 
duchowym bogaczem.

autor: Max Scheller



Dziś na blogu,

 http://kpalys.blogspot.com/2017/08/bog-jest-pokora.html#more

przeczytałam wspaniały tekst , jakże bliski  i piękny, dlatego pozwolę go sobie skopiować -  / adres podałam/ - i  niech idzie w świat.



Do psychiatry przyszedł mężczyzna skarżąc się na swoją samotność. „Jeśli czuje się pan osamotniony, przyczyna z pewnością leży w tym, że się pan izoluje" - usłyszał. "Jeśli jest pan wystarczająco skromny, nigdy nie będzie pan sam. Nic nie izoluje nas bardziej niż władza i prestiż". 

Ludzie religijnie zaangażowani niekiedy starają się siebie przekonać, że są wyjątkowi, i ta postawa może ich odgradzać od innych. 

Mój współbrat od lat pracujący na Ukrainie o. Mariusz Woźniak OP trafnie zauważył, że człowiek pokorny to ktoś, z kim miło spędza się czas. Ma w sobie pokój, który wynika z braku presji przed udowadnianiem czegokolwiek, nie narzuca się i jest szczerze zainteresowany tym, co słyszy. Pokorny nie robi hałasu wokół siebie, a sobą się zbytnio nie przejmuje. A już tym bardziej nie zajmuje się własną pokorą.

Często mamy wrażenie, że nie znajdujemy odpowiedniej osoby do rozmowy. Jednak najczęściej przyczyna leży w tym, że stawiamy za wysokie wymagania, poszukujemy człowieka idealnego lub o atrybutach niemalże boskich. Zawsze ma mnie zrozumieć, wesprzeć, być na każde wezwanie, zaspokoić nawet najgłębsze pragnienia. 

Jeśli będę pokorny, nie będę osamotniony.


***
Bywają jednak takie momenty, niekiedy nawet długie okresy, że nie ma osoby przed którą można się otworzyć. To samotność najboleśniejsza, ale także ona jest objęta Jego obecnością. Może z jakiś powodów Bóg uznał, że ma być to dla mnie korzystne? Chce przed czymś chronić, czegoś nauczyć? A może On sam ma mnie teraz prowadzić?
Święty Antoni Wielki pościł, modlił się i prosił Boga o wyjaśnienie, dlaczego jedni umierają w młodości, a drudzy na starość, jedni żyją bogobojnie i biedują, inni wiodą żywot zły i opływają w dostatki. Usłyszał głos: "Antoni, wsłuchuj się w siebie, a wyroków Bożych nie badaj, nie są one użyteczne dla ciebie".

Żyć bez pretensji do kogokolwiek, nie pielęgnować żalu, nieustannych oczekiwań, być zakorzenionym nie w myślach, a w rzeczywistości i szukać winy bardziej w sobie, niż w innych.

Z tego bierze się pokora, a z niej wyrasta wolność serca. 
  


2 sierpnia 2017

ZAĆMA




Każdy chyba wie, co to jest zaćma.... ja niestety też byłam nią " obdarowana." Dostałam z przychodni skierowanie na zabieg, i szukałam najszybszego terminu...niestety terminy to lata 2018-20 .
Smutne i przerażające, bo przez ten czas można zupełnie stracić -  wzrok.
Ale przez przypadek dostałam informację, że taki zabieg można przeprowadzić w Czechach, a termin jest...najdłuższy -  DWA TYGODNIE !!!!
zdecydowałam się więc i oto jestem już po zabiegu. Oko jeszcze się goi, jutro jadę do kontroli.
Ale opowiem ciekawy przypadek, który  - no wiadomo - komu się może przydarzyć ? - oczywiście  tylko mnie.

Kiedy czekałam na swój powrotny autobus relacji Wrocław - Jelenia Góra, postanowiłam coś przekąsić. Wrocław nie ma jeszcze dworca autobusowego, stoją więc to budy i budki wszelkiego rodzaju z jedzeniem, stolików w budzie  sztuk 2 , więc zapytałam starszą panią czy mogę się do niej  przysiąść. Oczywiście powiedziała, ale po chwili wyszłyśmy na dwór, gdzie stały kolejne 2 kulawe stoliki. Pani tłumaczyła się, że jest głodna, bo przyjechała z Lubina na kontrolę onkologiczną, a że  jest już późno więc zgłodniała. Zapytała mnie dlaczego mam zaklejone oko, więc wyjaśniłam, że wracam z zabiegu...
I wtedy pani poskarżyła się, że ma 24 letniego wnuka, który choruje na nowotwór przysadki mózgowej, jest po dwóch operacjach, poprawy  nie ma a zaczyna już tracić wzrok.
I tak od słowa do słowa, opowiedziałam pani o klinice, dałam jej informator, który miałam ze sobą. Była bardzo zadowolona, bo i jej siostra czeka na taki zabieg. a termin ma na rok 2020.
Rozeszłyśmy się na stanowiska, czekając na swoje autobusy, -  jakie było moje zaskoczenie, kiedy pani przyszła ponownie do mnie jeszcze raz dziękując, życząc zdrowia i szczęścia dla mojej całej rodziny bo powiedziała, że dostała DAR OD BOGA w postaci tej ulotki, i być może ocali wzrok wnuka.
I tak sobie pomyślałam...w życiu nie ma przypadków, musiałam stanąć na jej drodze,  aby przekazać dalej dobro, które sama otrzymałam.
Życzę jej wnukowi  ocalenia wzroku.....
Dla innych to może nic takiego, ale ja widzę w tym zbiegu okoliczności sens. "


23 lipca 2017

BALET.....




Dzisiaj opowiem o pewnej rodzince, która co roku wyjeżdża na wakacje do Egiptu, Po powrocie   z wojaży,  ojciec z pieczołowitością remontuje mieszkanko.Kiedy już dzieci pojawiają się na świecie ,  są rozpieszczane, karmione do "dzióbka " . A charakterki mają różne. Jedne dbają tylko o swoje mięśnie, inne o wygląd, ale spotkałam jedno niezwykłe dziecko, które nie boi się wysokości, i dopiero tam na krawędzi,  ćwiczy figury baletowe, przeglądając się,  w chmurce jak w lustrze.
A oto rodzinka





ale baletnica lubi wysokość
widać ją w środkowym oknie :)








pewnie wyrośnie z niej artystka

15 lipca 2017

NIE ROZUMIEM.....




Najlepiej mi się  myśli podczas porannego spaceru, powietrze jest wówczas rześkie, widoki koją oczy a i głowa wówczas " widzi" wyraźnie to  co się dzieje dokoła.
I tak patrząc na otaczającą mnie przyrodę   przywołałam do życia   artykuł "Życie na Moksie" Małgorzaty Szumowskiej z ostatniego numeru Urody ....która pisze między innymi:

co robi się na Moksie ?Mokotowie / w ciepłe popołudnie ?
...jęździ się na rowerze od jednej kawiarni do następnej, co chwila spotyka się kogoś znajomego, tu small talk, tam hejka, hejka i czas płynie....
Moks staje się dla mnie oazą przypominającą Berlin czy inne wysoce cywilizowane miasto zepsutego Zachodu. .... ale tu są jeszcze rdzenni mieszkańcy Moksu i dzięki nim dzielnica żyje. Z dużą radością widzę, jak rozkładają się na leżakach pod Nowym Teatrem, z kocem, czasem z grillem i piwkiem., z dziećmi w wózkach.....



i tak sobie myślę :
po co buduje się zamknięte osiedla , ogrodzone, obetonowane, tylko z niewielkim zielonym patio, gdzie rosną  krzewy i cieszy oko  wystrzyżony trawnik, a ludzie w ciepły dzień szukają zieleni pod Teatrem, czy  pod Królikarnią ? Tam na kocach jeden przy drugim  poszukują  namiastki przyrody ?




Nie rozumiem tego.... najpierw się ktoś  odgradza,  - od kogo i czego - a później szuka zieleni i obecności "plebsu" ze starych blokowisk ?
nawet plac zabaw dla dzieci jest "pod kluczem ....


Wiem, że ktoś kto mieszka w mieście od lat , w blokowisku czy starych kamienicach nie zmieni tego... bo i gdzie .... i  w jaki sposób....
ale młodzi, a może i starsi  ,   którzy kupują te ogrodzone apartamenty ? ...może się czepiam , ale niech mi ktoś spokojnie wyjaśni   - dlaczego akurat ogrodzone ? odcięte od ludzi? zamknięte  ?

dlaczego?