3 kwietnia 2016

JUGOWA ...HAUSDORF ...I DZIADKI








Wczoraj odwoziliśmy moją córkę do domu, po świątecznym wypoczynku u nas. Pogoda zrobiła się ładna , więc spokojnie  wraz z promieniami słońca jechaliśmy, co jakiś czas zatrzymując się,  aby zrobić zdjęcia.
Córka miała dojechać do swoich dziadków ze strony taty,  aby się nimi trochę zaopiekować, ponieważ oboje mają ponad 80 lat, dziadek jest po dwóch zawałach i wylewie, babcia po zawale, ma wszczepiony rozrusznik serca. Do tej pory córka dojeżdżała do nich  aby umyć im okna, pomóc w sprzątaniu....ale oboje twierdzili,  że są sprawni :) i dają radę.
Niestety , kiedy Młoda przyjechała do nas przed świętami, jej babcia poszła na zakupy!!! i zemdlała. Oczywiście pogotowie i szpital.  Tata córki zadzwonił do niej po dwóch dniach z informacją , że babcia w szpitalu, ale wydawało się, że to  tylko chwilowe. Niestety okazało się, że babcia ma silną anemię i jest bardzo słaba, tak,  że została wypisana do domu w Wielką Sobotę.
Tata córki jeździł od szpitala, do domu,  do dziadka, który nawet sam nie  ma siły  zrobić sobie zakupy. Koniec końcem po powrocie  babci ze szpitala do domu nakłonił dziadków, że jednak córka powinna z nimi pomieszkać / a mieszka w innej dzielnicy, ma swoje mieszkanie/, bo tak będzie dla nich  bezpieczniej.
Wydawało się, że wszystko jest na dobrej drodze, warunki mieszkaniowe dziadków są dobre, mają część domku z duzym ogrodem, 3 pokoje, kuchnię, łazienkę itd.....
 W przeddzień wyjazdu od nas dziadki dzwonili do wnusi , że się cieszą, i że czekają na nią...
 Po przyjeździe  do W. musieliśmy zaparkować pod kościołem, bo w pobliżu nie ma na to miejsca miejsca, a pod kościołem karawan, żałobnicy.... odbywa się pogrzeb.
Młoda poszła do dziadków pokazać się, że jest, no i wrócić po bagaże.
Wraca po chwili ale z miną marsową i mówi:
dziadki stwierdzili, że NIE POTRZEBUJĄ ŻADNEJ POMOCY.... SAMI SOBIE DAJĄ RADĘ !!!!
Babcia leży, bo nie ma siły wstać, a dziadek taki "żywotny" że potrafi tylko   dojść od telewizora do kuchni po herbatę i już nie ma siły.
Dzwoni więc Młoda do ojca , jak sprawy wyglądają, ale słyszy, jak dziadki się namawiają.... jak przyjedzie J. to go o.....my, że robi z nas kaleki itd...
J. przyjechał, awantura na całego, no bo jak to - uzgodnili razem,  że tak będzie dla nich najlepiej a teraz odwracają kota ogonem..
Córa pojechała do siebie..... no a jej ojciec dał im jeden dzień do namysłu, bo albo zajmie się nimi wnuczka , albo obca opiekunka.
Nie ma mowy stwierdzili, -  zamkną się i nikogo nie wpuszczą...
Zobaczymy jak sprawa się rozegra, bo przecież ktoś musi zadbać aby brali leki, zrobić im zakupy, ugotować,
Może jednak dojdą do wniosku, że chociaż te zakupy zrobi im wnuczka.....
Zobaczymy, ale mnie się jakoś tak dziwnie skojarzył ten pogrzeb po przyjeździe...oby nie spełnił sie czarny scenariusz.

Wracaliśmy do domu przez Jugową...
historię wsi opisuje ciekawie  pan Kasprzyk na swoim  blogu :
   http://www.jugowa.cba.pl/index.htm

Zatrzymaliśmy się tylko pod kościołem , aby zrobić  parę zdjęć,

http://dolny-slask.org.pl/




















Wracaliśmy przez Twardocice, a tam niespodzianka..... przyleciał pan Bocian, kiedy jechaliśmy rano, gniazdo było puste... a teraz ...proszę





podobnie w Sobocie - jest Pan Bocian :)
teraz,  kiedy uszykowali swoje mieszkanka , czekają na małżonki Bocianice....










26 marca 2016

WIELKANOC 2016









Zdrowych i pogodnych Świąt Wielkanocnych życzy Leptir


23 marca 2016

OPIEKA.....




Miesiąc temu, 23 lutego złożyłam dokumenty na komisję w sprawie orzeczenia o niepełnosprawności. Kiedy otrzymałam pismo  w sprawie terminu zakreśliłam sobie w kalendarzu datę 23 marzec , godz.....
No i wczoraj rozmawiam z mężem aby pamiętał , że jutro jedziemy do L.
Dobrze , wszystko ok. Mąż wczoraj miał sprawę do załatwienia więc pojechał, a ja siedzę sobie spokojnie w domu, ...nagle jakiś impuls kazał mi wstać, otworzyć swój sekretarzyk i wyjąć wszystkie przygotowane dokumenty....ale znów mi coś podpowiedziało....wyjmij i popatrz....
no i szok....jak byk stoi data komisji 22 marzec..... jak ja to widziałam  wcześniej nie wiem...
A godzina już 12.00
dodzwonić się do męża nie mogę, bo u nas jest problem z zasięgiem....
złapałam więc te dokumenty i szybko wybiegłam przed dom aby złapać okazję, bo oczywiście żadnego autobusu też nie było.
Na szczęście zaraz zatrzymał się sympatyczny kierowca i podwiózł mnie do samego rynku, skąd tylko parę kroków do tej nieszczęsnej komisji.
Wchodzę, moje dokumenty już czekały, ale pana orzecznika nie było / był gdzieś w terenie /
Miłą pracownica przejrzała moje dokumenty, dopytała co nieco , zapisała...i wszystko.
Mam czekać na decyzję, która przyjdzie do domu.
I zastanawiam się...KTO był sprawcą tego że w danym momencie sięgnęłam po te dokumenty ? I miałam czas , aby zdążyć na ustaloną godzinę ?
Chyba to był mój OSOBISTY ANIOŁ STRÓŻ....
no bo kto inny ????

10 marca 2016

CD.......


BOR przedstawiło raport po wypadku limuzyny prezydenta. "W Biurze funkcjonowały wadliwe zasady dotyczące użytkowania opon"

.....Jak poinformował płk dr Lipski, instrukcja dotycząca limuzyny była niezgodna z zasadami bezpieczeństwa określonymi przez producenta. Dodał, że instrukcja gen. Janickiego (wcześniejszy szef BOR) określała eksploatację opon na 6 lat, a instrukcja producenta na 2 lata. - To mogło stanowić zagrożenie. Po ustaleniu tych faktów, szef BOR zlecił niezwłocznie wymienić wyposażenie samochodów pancernych, w tym wypadku opon, których wiek nie przekracza dwóch lat - powiedział płk Lipski. Po incydencie - jak poinformowano na konferencji - zwolniony został dyrektor jednostki BOR, odpowiadającej za transport osób chronionych.

- Poprzedni szefowie Biura tak określili normy użytkowania opon, że mogło to stanowić zagrożenie dla chronionych osób - powiedział płk Lipski i dodał, że BOR kupi 20 nowych pojazdów. - Przejazd prezydenta odbywał się w kolumnie uprzywilejowanej, przeprowadzono rekonesans, wszystko było pod kontrolą - zapewniał płk Pawlikowski. ..../ cytat/

można to więc podciągnąć pod sabotaż....

....Sabotaż – umyślne niewypełnienie albo wypełnianie wadliwie swoich obowiązków w zamiarze wywołania dezorganizacji, strat i szkód. Sabotaż ma na celu uniemożliwienie lub utrudnienie prawidłowego funkcjonowania zakładów albo urządzeń lub instytucji o poważnym znaczeniu dla działania państwa....
https://pl.wikipedia.org/wiki/Sabota%C5%BC


5 marca 2016

OSTRZEŻENIE ?




z netu

Tego się obawiałam, 
wiedziałam,  że prędzej czy później dojdzie do takiego incydentu.... wg mnie to pierwsze ostrzeżenie dla  Prezydenta Andrzeja Dudy, próba zastraszenia go , aby poczuł się zagrożony.
Nie wierzę w pęknięcie opony, auta rządowe mają odpowiednie zabezpieczenia, że nawet gdyby ktoś przestrzelił z broni palnej koło , to samochód nadal może kontynuować jazdę aby odjechać z miejsca zdarzenia.
Ciekawa jestem co wykaże ekspertyza, kto miał dostęp do tego samochodu, kto go  remontował....
Jakoś dziwnie mi się kojarzy ta sytuacja z wypadkiem Waleriana  Pańko

ŹRÓDŁO

Jeszcze wtedy można było myśleć , że to był nieszczęśliwy wypadek, jednak po tych wszystkich "dziwnych", ostatnich  samobójstwach,   po "samobójstwie ? " generała Petelickiego
ŹRÓDŁO

oraz pułkownika  Sławomira  Berdychowskiego
ŹRÓDŁO

 po zamachu w Smoleńsku, zgonie tylu kluczowych świadków,  już  nie wierzę,w przypadki.
Zobaczymy co wykaże śledztwo.


29 lutego 2016

TRZY KOGUTY.....




Już myślałam , że zdecydowała się przyjść na stałe , trochę wcześniej,  ale  słonko już  tak ładnie  przygrzewało, kosy zaczęły szukać miejsca na  swoje gniazda, przebiśniegi i kwitną .... a tu dzisiaj...zonk ????
patrzę w okno i oczom nie wierzę, wróciła, ta wstręciucha,   ZIMA!!!
Wczoraj z racji tego , że była wspaniała pogoda, pojechaliśmy odwiedzić "swoje - nieswoje" włości, ulubiony domek z całym prawie inwentarzem, brakowało tylko świnki, no ale jak dla niej jest jeszcze trochę za zimno aby rezydowała na dworze.
Na drodze  STRAŻNIK.....uroczy.....


a w obejściu wszystko w porządku: płotek się chyli, kurek pilnują 3 koguty, kaczki się taplają, tylko Burek jakby coś trochę podrósł....






Przebiśniegi pokryły całą łąkę swoim kwieciem....



Pięknie
 a dzisiaj ?




 i nadal pada.....śnieg

23 lutego 2016

KAMIENNE TABLICE.....



Swoją pierwszą pracę zaczynałam w Gromadzkiej Radzie Narodowej, nie dostałam się po maturze na studia, więc dostałam skierowanie do pracy. W zakresie swoich  obowiązków miałam prowadzenie  spraw meldunkowych, obowiązkowe dostawy żywca i prowadzenie spraw wojskowych. W związku z czym jeździłam z chłopakami na pobory :)
Kierownikiem od spraw wojskowych i tajnej kancelarii w PRN był Narcyz Ćwikliński, człowiek wykształcony jak na tamte czasy, wyjeżdżający wówczas " za granicę "....no po prostu "był obyty" :D
Często w jego gabinecie spotykały się dziewczyny z różnych GRN  , oprócz omawiania spraw zawodowych były również dyskusje, które się nie raz przenosiły   do Klubu Handlowca na kontynuację.
Kiedyś w rozmowie zapytałam Narcyza o wydarzenia na Węgrzech w 1956 roku.... nie chciał rozmawiać, pytał sie po co mi ta wiedza....
Odpowiedziałam, że czytałam Kamienne Tablice Wojciech Żukrowskiego i Źródło
i jestem po prostu ciekawa, czy to prawda ,co pisze Żukrowski na temat tych wydarzeń....
choć  byłam po maturze, przeczytałam wiele książek bo to było moje hobby , jednak o tych wydarzeniach nie słyszałam, zgroza :(
Moi rodzice w domu nie rozmawiali na ten temat, nie wiem, czy się obawiali  czy też nie przywiązywali wagi do moich pytań....
no wstyd, że o tym nie wiedziałam...
Narcyz dał się uprosić , ale w klubie kazał mi przyrzec, że to co powie to będzie  tylko do mojej wiadomości....
Rozmawialiśmy oczywiście w cztery oczy..... dużo się wtedy dowiedziałam, miał wiedzę, no ale kto w latach 60-tych mógł być kierownikiem tajnej kancelarii ???
Byłam mu wdzięczna za tę wiedzę....



źrodło:internet

LINK
W podobny sposób dowiedziałam się o Katyniu.....nie do pomyślenia jest,  że uczono wtedy w taki sposób    historii"
ale ja byłam zawsze dociekliwa , szukająca prawdy, i czasami udało mi się zdobywać  informacje.
Nie na darmo w mojej kolejnej pracy w DZPT mój dyrektor Henryk  Godos nazywał mnie Canarisem...- to był  taki żart z jego strony....

ŹRÓDŁO


24 stycznia 2016

WSPOMNIENIA.....INWAZJA







W poprzednim poście na pierwszym zdjęciu widoczna jest jezdnia....tą drogą jeździły samochody do Kamiennej Góry i dalej / obecnie wybudowana jest obwodnica/ . Jezdnia była pokryta kamiennym brukiem...
....i tak  pewnego  lipcowego  dnia w godzinach już mocno wieczornych usłyszeliśmy dziwny hałas, warkot, narastający z każdą minutą. Zaciekawieni podeszliśmy do okna.... a tam...jadą czołgi, jeden za drugim, gąsiennice wyrywają bruk a kawalkada jedzie dalej. Mama moja bardzo się wystraszyła....to chyba już wojna...o mój Boże...
.mnie nie powiem ten widok też przeraził. Zresztą jestem znana z tego,  że boję się nawet potencjalnych  zagrożeń  , a co dopiero taki  widok....
Czołgi jechały na przejście graniczne do Lubawki a dalej już wjeżdżały na teren Czechosłowacji..
 żródło




zdjęcia pochodzą z netu

starsi pamiętają  pewnie te niechlubne wydarzenia,  i znów można zacytować klątwę...obyś żył......itd

22 stycznia 2016

WSPOMNIENIA....OBYŚ ŻYŁ.....


Z NETU
po lewej stronie dom z czerwonym dachem to nasze późniejsze mieszkanie, po prawej duży żółty budynek to pierwsze mieszkanie moich rodziców


„Obyś żył w ciekawych czasach” – starożytna chińska klątwa wciąż działa.

Żyłam i żyję w bardzo ciekawych czasach, choć czasem mam już dość tych ciekawości....
Jak sięgnę pamięcią wstecz do lat dzieciństwa, przed oczami pojawiają mi się obrazy, jedne dość wyraźne, inne fragmentaryczne. Spróbowałam poukładać je sobie od momentu kiedy sięgałam  pamięcią wstecz.

Rok 1951-52  ..mieszkam z rodzicami na trzecim piętrze starej kamienicy, w jednym pokoju i maleńkim przedpokoju , w którym stoi dwupalnikowa kuchenka gazowa. Ubikacja  jest na półpiętrze. Widok tego pokoju zasnuwa mgła, ale pamiętam moment , kiedy wyrzuciłam przez okno swój bucik....
pewnie mama miała kłopot, bo musiała wraz ze mną zejść z tego trzeciego piętra na ulicę i go odnaleźć. pamiętam również budynek naprzeciwko, jednopiętrowy i cztery okna, -  w jednym z tych okien stała piękna młoda kobieta z warkoczem przerzuconym przez plecy i machała do mnie ręką....
To mieszkanie stało się wkrótce naszym mieszkaniem, tam już urodził się mój brat. Nie było to cudo - kuchnia  do której wchodziło się bezpośrednio z korytarza i dwa pokoje w amfiladzie. Woda na korytarzu, jeden zlew dla 4 rodzin i jedna ubikacja na półpiętrze... Tam przeżyłam ponad 20 lat....
Ale wracając do wspomnień -  roku 1953 nie pamiętam, natomiast rok 1956 utrwalił mi się w pamięci. Jeden z obrazów - stoję z mamą w kościele, przy bocznym ołtarzu ,  w niesamowitym tłumie, a kościół jest olbrzymi, a  ja malutka / bo taka byłam/ w płaszczyku uszytym ręcznie przez mamę z przerobionej jakiejś jesionki, /  wiem że to była jodełka, i w jakiejś czapinie pewnie na głowie / , sięgam mamie do pasa,  ludzie stoją  ściśnięci , a ja  nie mam czym oddychać, tłum faluje i śpiewa.... bałam się wtedy niesamowicie.... i ten strach przed tłumem pozostał do dnia dzisiejszego. Nie wiem jaka to była uroczystość ale biorąc pod uwagę rok i porę roku to pewnie  z okazji wydarzeń październikowych.


Drugie wydarzenie wiąże się z wyjazdem mamy sąsiadki z poprzedniego mieszkania ...pani Jadwigi....do Izraela.
Poszłam z mamą do ich pustego już mieszkania, byli spakowani i sprzedawali jeszcze to co mogli. Moja mama kupiła wtedy od nich maszynę do szycia Singer - jeszcze z czółenkiem a nie bębenkiem, i dużą , skórzaną torbę, taką jak nosiły kiedyś akuszerki. Torba była  duża, piękna ale strasznie ciężka, służyła nam potem przez  wiele lat. Pani Jadwiga miała dwie córki starsze ode mnie Sabinę i Hesię, dziewczynki miały piękny wózek dla lalek oraz cudowna lalkę do tego wózka, oczy mi się świeciły na sam widok tak cudownej zabawki, bo ja miałam tylko lalkę szmaciankę, ale mama mi tego wózka nie kupiła, pewnie nie miała pieniędzy , a o podarowaniu mi tej zabawki nie było mowy.
Później była szkoła podstawowa, nauka religii odbywała się w  w klasach .... ale  niedługo o trwało, wkrótce przeniesiono lekcje religii do małego kościółka obok szkoły no a w roku 1961 całkowicie wyprowadzono ją ze szkół.
Pamiętam informację o zastrzeleniu Kennediego, byłam wtedy u sąsiadów , z których córką chodziłam do szkoły, ja byłam już wyszykowana, Halince mama szykowała jeszcze śniadanie, pod oknem na stoliku stało radio....i wtedy usłyszeliśmy tę informację.... Ja chyba za bardzo się nie przejęłam, natomiast rodzice Halinki zamarli....
Później było jeszcze słynne orędzie biskupów polskich do biskupów niemieckich...przebaczamy i prosimy o wybaczenie. Wrzało wtedy w całej szkole, ale praktycznie nikt nam wtedy nic nie wytłumaczył.
Po skończeniu podstawówki za naciskiem rodziców poszłam do technikum ekonomicznego. Mnie marzyło się liceum i później studia, ale wtedy dzieci były chyba bardziej posłuszne rodzicom. Tak zaczęła się moja edukacja w tej szkole, w przepisowym granatowym płaszczyku , przyszytą do rękawa  tarczą i niebieską chusteczką na głowie / była z zerówki - jak ktoś wie co to znaczy/
Miałyśmy mundurki, każda klasa w innym kolorze, spódniczki za kolana, nie było mowy o spodniach. Tylko jedna moja koleżanka dostała osobista zgodę dyrektora szkoły na noszenie spodni - no ale ona mieszkała na kolonii  i do PKS-u  jak się to mówiło miała chyba ze dwa kilometry .a z dworca do szkoły kilka przystanków trolejbusowych.
Nadszedł rok 1968 - już wtedy rozumieliśmy co nieco, kiedy z mojej klasy kolega Szagrin musiał opuścić Polskę i wyjechać  do Izraela. Nie pamiętam kim byli jego rodzice, ale ta sytuacja była dla nas trudna.
Polityka się nie zajmowaliśmy , jak to mawia pan Iwaszkiewicz z VIVY .... była obok nas,  co jednak nie przeszkadzało nam bawić się na prywatkach, zbierać pocztówki dźwiękowe, stroić się na dzieci kwiaty.....protestować przeciwko wojnie w Wietnamie
Miałam wtedy  taka grupę przyjaciół w Dusznikach Zdroju, A. i Z. synów lekarza naczelnego uzdrowiska oraz grono kolegów. Korzystałam więc z wyjazdów , gdzie wspólnie słuchaliśmy festiwalu w Woodstok, Jimi Hendrixa czy Joan  Baez, mieliśmy dostęp do narkotyków, i wszelkich używek, ale wszystko było stosowane w normie. Jeździliśmy do Zieleńca, Lasówki.. Wszyscy wyrośliśmy na normalnych i chyba porządnych  ludzi.





Duszniki Zdrój to przede wszystkim dla mnie - Festiwal Chopinowski, jeździłam na każdy możliwy koncert, a najbardziej  urokliwe były te  grane w Dworku,  kiedy siedziało się na wolnym powietrzu, a poprzez otwarte drzwi i nagłośnienie płynęła o zmroku ta cudowna, jedyna muzyka. 
Rok 1968 to także wyjazd z klasą przedmaturalna do Częstochowy, tam poznałam swojego kochanego Ojca Józefa Jaskółowskiego, Sekretarza Generalnego Zakonu Paulinów. Nie wiem jak to się stało,  że szacowny, siwy Ojciec pozwolił na tak bliskie zaprzyjaźnienie z małolatą..... odwiedzałam Ojca w Klasztorze jasnogórskim , prowadziliśmy / ha ha to ojciec prowadził ze mną/  rozmowy o wszystkim,  o życiu, wierze, to wtedy własnie "wróciłam" na łono Kościoła, , dużo wtedy   z tych rozmów trafiło do mnie i pozostało w moim sercu do dzisiaj.
No a szczytem wszystkiego był przyjazd Ojca do Wałbrzycha,  - w walizce miał zapakowany biały pauliński habit, i to   Ojciec udzielił nam ślubu kościelnego. Było to szokiem dla całej  naszej rodziny, bo nikt nie wierzył, że tak szacowna osoba pojawi się na "prośbę" młodej. A jednak. Stało się.




10 stycznia 2016

19 STYCZNIA 2016 ROKU.....




Trafiłam dzisiaj na stronę .... TUTAJ
czytam i już jestem przerażona, czy to wszystko prawda ?
Dlaczego nie ma o tym informacji na portalach społecznościowych ?
czy naprawdę  grozi nam "zagłada" , nas Polaków w swoim kraju ?

9 stycznia 2016

MEDYTACJA ?





Widzę na blogach rozliczenia ze starym rokiem 2015, u jednych był dobry, u innych gorszy. Mój rok 2015 przeszedł do historii jako jeden z najgorszych.... nasiliła się moja choroba, był  pobyt w szpitalu, przechorowane święta Bożego Narodzenia. Również Ludwika dosięgnął szpital i choroba.
Mam nadzieję,  że w tym roku jednak będzie lepiej, choć zdaję  sobie sprawę ze swojego  wieku i związanymi z tym  problemami.
Radością natomiast był przyjazd córki i dość długi jej  pobyt, cieszyłam się, że możemy być blisko, porozmawiać, ustalić  sobie pewne priorytety.
Czas niestety  biegnie nieubłaganie,  a mnie się wydaje,  że stoi w miejscu, brakuje mi chęci do pisania, inspiracji, śledzę te wszystkie zmiany w kraju, te protesty, opluwanie Polski, pouczanie Polaków co maja robić aby zadowolić Unię.....i się denerwuję, choć wiem, że nic nie mogę  zrobić.
Jasne , są potrzebne w kraju zmiany, tworzenie miejsc pracy dla młodych, zmiany w ochronie zdrowia, szkolnictwie, ale odnoszę wrażenie, że podnosimy się jakby  po wojnie, po jakimś  katakliźmie, który spustoszył nasz kraj. Niby jest dobrze - ale na każdym polu źle....
Kiedy i jak to się zmieni - nie wiem, potrzeba czasu, a tego już mam niedużo.
Jeszcze problem z najazdem tych  pseudo uchodźców .....jacy to uchodźcy ?  w 90 %  to młodzi, silni mężczyźni , kobiet i dzieci jest jak na lekarstwo.
Dlaczego  ci mężczyźni nie bronią  własnego  kraju, swoich kobiet, matek, żon, dzieci.... tylko pozostawią je na pastwę losu, narażają  na głód i gwałty.
A już to co się wydarzyło w ostatnich dniach w Niemczech, Szwecji, kiedy zaczęły się napady na europejki..... to już po prostu szok.
I w takim galimatiasie historycznym przychodzi mi żyć, może gdybym nie była tak wrażliwa to pewnie bym za przeproszeniem olała te wszystkie sprawy, ale niestety tak się  nie da. Żyję  w swoim kraju, w swojej ojczyźnie i zależy mi na jej rozkwicie i dobrobycie, co jednak wydaje się na chwilę  obecną bardzo trudne do zrealizowania.
No i do tego ta dezinformacja, jedni mówią "białe " inni "czarne"   i jak to sprawdzić ?
 No ponarzekałam sobie, ale czy mi lepiej ? nie......

Bóg czasami nawiedza zbłąkaną duszę nakazem, czasem karą, a czasem cudem. (Św. Antoni)

 Wracając jeszcze do ubiegłego roku, poprzez codzienną modlitwę zrozumiałam wiele rzeczy, otworzyły mi się oczy na rzeczywistość, choć wydawało by się, że "głupia nie jestem " i wiele widzę  ..
... czasami jednak  potrzeba dystansu do samej siebie, medytacji, wsłuchania się we własną  duszę,
i wtedy czuję, że jednak dostąpiłam jakiejś łaski, że spłynęło na mnie Światło, jakkolwiek by to nie nazwał.... I wtedy człowiek wycisza się, ma czas na oddech i spojrzenie z innej strony na rzeczywistość.

http://www.rozaniec.eu/index.php?m=Rosary&a=ShowRosarySectionArticle&rsa_id=760

Może z tym nowym rokiem trochę więcej będę pisać?  Bo najczęściej przychodzą mi do głowy tematy - jak kładę się spać ...ha ha, a do rana wszystko znika ...