LUBIATÓW I ZACHÓD SŁOŃCA

Nie lubię bezczynności, ona  sprawia, że zaczynam "dusić się " i gnuśnieć....lecz wystarczy kilka pozytywnych bodźców i wracam do pionu.... każdy nawet najmniejszy wyjazd zaczyna działać jak adrenalina ...   
A jeżeli jeszcze można spojrzeć na przyrodę przez pryzmat aparatu - to już całkowita uczta dla ducha i oka....
Tym razem trzeba nam  było wybrać się na zakupy,  po płytki do kuchni i brodzik.... no tych akcesoriów nie będę przedstawiać ale pokażę migawki z podróży.

Pałac w Lubiatowie, gdzie mieści się siedziba spółki :

Gospodarstwo Hodowlane Uprawa Sp. z O.O, Lubiatów

  

 kolejny raz pozytywnie mnie zaskoczył....
 został wyremontowany hol, wybudowano kominek, i pokazano zbiór nagród i pucharów za osiągnięcia hodowlane..

 

 

Wracaliśmy wraz  z zachodem słońca, który pokrył niebo czerwoną purpurą,  a ponieważ droga powrotna to "góry i doliny" nie zdążyłam zrobic przepięknej czerwonej kuli słonecznej, zmrok jednak szybko zapadał... był szybszy niż my....

Zachód słońca

Kto pogubił te pióra różowe na niebie?
Aniołowie kochania, kochania, kochania. -
Popłynęli daleko - nie do mnie i ciebie,
lecz tam, gdzie szyby płoną snem oczekiwania.

Aniołowie miłości pióra pogubili,
niosąc w oddal rozkosze, rozkosze, rozkosze,
różowe pocałunki, nieskończoność chwili
i pełne łez amfory, i róż pełne kosze.

Jedno pióro wionęło nad tym naszym domem,
gdzie w oknie brak złotego, złotego płomienia,
i zawisło nad nami różowym ogromem,
i zawisło nad nami żałością wspomnienia...

Kto pogubił te pióra różowe na niebie?
Aniołowie kochania, kochania, kochania. -
Popłynęli daleko - nie do mnie i ciebie,

lecz tam, gdzie szyby płoną snem oczekiwania. 

Maria Pawlikowska_Jasnorzewska