WIECZÓR

Normalny wieczór jakich wiele .... jednak dla mnie jest niezwykły....
Siedzimy sobie z Ludwikiem przy stole, ja dziergam  , Lutek czyta gazetę, w tle słychać koncert e-moll Szopena, nasz ulubiony... pies drzemie na kanapie,  jest ciepło i przytulnie.
Patrzę na mojego męża siedzącego naprzeciwko jak w skupieniu czyta, i dziękuję Bogu , że dane jest mi przeżywać takie cudowne chwile. Może dla innych to nic niezwykłego,  ale dla mnie to jest właśnie szczęście, zwykłe , domowe.Z kochającym człowiekiem , Wiem , że kiedy wstanie od stołu podejdzie i mnie pocałuje, ot tak po prostu, bez słów, a ja wiem,  że to jest właśnie ta więź, ta bliskość która łączy dwoje  ludzi.
Później  pewnie zjemy kolację, porozmawiamy .... kontynuując rozmowę jeszcze w sypialni. Lubię też te chwile kiedy   leżę w łóżku, a  Lutek  stojąc opowiada o swoim dzieciństwie, za oknem już noc, daleko widać tylko światła na drodze, w sypialni pali się lampka, czasami nawet naftowa.....bo bardzo lubię jej żywe światło
i znów porównanie .... tutaj czuję się bezpiecznie,  nareszcie .....
I przychodzi mi do głowy myśl, jak można docenić zwykle normalne życie, ta zwyczajność   to przecież błogosławieństwo. Niektórzy jednak nie potrafią tego dostrzec i uszanować.Gonią nie wiadomo za czym pomijając cudowne chwile , które już nigdy nie powrócą drugi raz w takim  samym kształcie.

Wieczór jest wielkim wyciszeniem po trudach dnia, pośpiechu godzin ,można popatrzeć w lustro uczuć lotem fantazji obraz zrodzić. Och, niechby każdy był szczęśliwy wymową gestów, słów i czynów i aby bliskość była darem która nam daje moc olbrzymów. Pięknego wieczoru i kolorowych snów