JESIEŃ...... MGŁA I DESZCZ

JESIEŃ

Rozełkała się jesień łzami dżdżu mętnemi,

W mgle zdrętwienia śpią mroczne, zasępione łany...

Ucichło we mnie wszystko, padło w mrok podziemi.

Drzwi, co w świat czucia wiodą, głucho się zawarły,

Jestem jak serce gwiazdy wystygłej, umarłej,

Gdzieś dawno przed tysiącem wieków zapomnianej.

Na rany duszy kładzie mgła wilgotne płótna,

Co koją ból. Usnęła pamięć i sumienie.

Jest mi, jak gdyby nigdy troska ni myśl smutna

Nie była duszy biczem ni ogniem, co pali.

Dobrze jej w znieczuleniu... Niech śpi! Ból hen -- w dali.

Niechaj nie wstaje słońce -- bo cichsze są cienie...

A teraz tylko cienia pragnę, tylko ciszy,

By się nie zbudził potwór ciemny i ponury,

Co duszy mej widnokrąg zaległ. Gdy usłyszy

Dźwięk, gdy go zbudzi blask, zwraca swe lice

Ku mnie i z oczu krwawych ciska błyskawice,

Śmieje się gniewnie, jakby grzmot przebiegał chmury.

Woła szyderczo, świecąc ślepi szkliwem białem,

Żem grzechy swe, miast zabić, stroił w tęcz odzienie,

Ze miałem iść przez ciernie, a ja -- tchórz -- zostałem,

Żem wielkich pragnień ptaki zabił podłą dłonią,

Co wyrzut mają w oczach, mrąc, lecz się nie bronią...

Niechaj nie wstaje słońce -- bo cichsze są cienie

Teraz śpi potwór. Jesień płacze łzy mętnemi,

W mgle zdrętwienia śpią mroczne, zasępione łany...

Ucichło we mnie wszystko, padło w mrok podziemi.

Drzwi, co w świat czucia wiodą, głucho się zawarły.

Jestem jak serce gwiazdy wystygłej, umarłej,

Gdzieś dawno przed tysiącem wieków zapomnianej.

Leopold Staff

TAKI WIDOK MAM Z OKNA SYPIALNI

jednym słowem.... SMĘTNIE