24 sierpnia 2015

PILCHOWICE I ....TADŻ MAHAL





Nie ma zbyt wiele czasu, by być szczęśliwym. Dni przemijają szybko. Życie jest krótkie. W księdze naszej przyszłości wpisujemy marzenia, a jakaś niewidzialna ręka nam je przekreśla. Nie mamy wtedy żadnego wyboru. Jeżeli nie jesteśmy szczęśliwi dziś,
jak potrafimy być nimi jutro?

Wykorzystaj ten dzień dzisiejszy. Obiema rękoma obejmij go. Przyjmij ochoczo, co niesie ze sobą: światło, powietrze i życie,
jego uśmiech, płacz, i cały cud tego dnia.
Wyjdź mu naprzeciw.
Phil Bosmans


Dlatego też wychodzę naprzeciw tym nowym dniom, zwłaszcza, że sprawy zaczynają przybierać pozytywny obrót,  o których  może napiszę post , z przewrotną treścią pt:  Zło ....?

Tak więc wyruszamy nową drogą w dalszy etap życia, i choć ta droga jest kamienista, bez asfaltu i kolorowych barierek  - otoczona krzakami, zza których czasami nie widać zakrętu....idziemy....ufnie , wierząc,  że nie jesteśmy sami w tej wędrówce, że towarzyszy nam nasz osobisty Anioł Stróż.


i serce radują widoki , które wyłaniają się niespodziewanie .....




Dotarliśmy tą drogą do Pilchowic, chcąc na własne oczy zobaczyć, w jakim stanie znajduje się jezioro, ile wody ubyło w związku z suszą...
bardzo dużo.....choć elektrownia w promieniach zachodzącego słońca wyglądała wspaniale niczym  - Tadż Mahal.... tak mi się  dziwnie skojarzyła :)





Widać że woda płynie tylko wąskim środkowym korytem pozostawiając odkryte betonowe ściany zalewowe...

Pies bał się iść po drewnianym moście... ha ha,  fantastycznie szedł bujanym krokiem marynarza , rozcapierzając  łapy  i pazury ... świetnie to wyglądało...


a to kolejne zdjęcia z zapory












  i kolejna miejscowość....Marczów



teraz można tutaj suchą nogą przejść od brzegu do brzegu po Bobrze nie zamaczając nóg.... a jeszcze nie tak dawno kipiała tu woda...





 no i na koniec wędrówki ...wspaniały zachód słońca i magiczna "karawana koni" idących stępa i znikających za horyzontem....










5 sierpnia 2015

PROBLEMY.....





Ciężkie czasy za mną i ciężkie przede mną.....nie dość, że te upały wykańczają normalnie każdego,  to jeszcze spadły na nas  "nieszczęścia, które chodzą parami"
I tak piesek córki po 11 latach życia odszedł nagle, po dniu chorowania, prawdopodobnie zatruł się jakąś podrzuconą karmą, i chociaż chodził w kagańcu i na smyczy,  niestety musiał coś wziąć do pyska. Ludzie potrafią celowo wyrzucać jakieś resztki i posypywać trutką ....
Córka mieszkała tylko z nim,  więc strata przyjaciela tym bardziej ją  boli, no a mnie boli serce jak widzę jej smutek i łzy. I nieważne, że ma 22 lata, dla mnie jest zawsze  "małym " dzieckiem.
Druga sprawa: powróciła do mnie Słodka Pani w silnej postaci..... do tej pory udawało mi się żyć z podwyższonym cukrem, teraz niestety musiałam przejść na leki i ścisłą dietę.....wrrrr, 
no i nie mam weny do pisania, siedzimy w domu, bo na dwór strach wyjść, Ludwik dłubie swoje, ja swoje...i jakoś tam żyjemy, choć mam nadzieję , że ta zła passa minie i uśmiechnie się do nas słońce.
Więc tymczasem.... do napisania

19 lipca 2015

AGATOWE LATO I ......




Jak co roku we Lwówku Śląskim odbywa się impreza pod nazwą Agatowe Lato, więc i w tym roku trzeba było się tam wybrać....
ale wg mnie coraz mniej jest tam naprawdę pięknych wystawianych eksponatów  a coraz więcej komercji..... dużo stoisk ze srebrem, stoiska odpustowe, stoiska z: chlebem, wędlinami, watą cukrową, przyprawami, zabawkami, "szmatami"i piwem.....
a kamienie - drogie i bardzo drogie, albo nam ten "emerycki portfel" tak zubożał...
Pochodziliśmy w tym upale, Ludwik zrobił parę zdjęć, ja kupiłam za całe 15 .00 zł polskich wisiorek / ha ha / i jazda  do domu, zwłaszcza że Ludwik czuł się  słabo. A dlaczego ? no znów było spotkanie z ....

w piątek  Ludwik zaczął betonować bramkę wejściową, było upalnie,  a kilka dni temu zlikwidowaliśmy olbrzymie gniazdo os....no i te małpy , niedobitki jeszcze tam latały...wściekłe jak osy ....
pewnie któraś poznała,  kto jej zlikwidował dom i .....użądliła Ludwika w szyję, widziałam z pietra jak biegnie do domu, więc szybko zbiegłam na dół, odessałam pompką część  jadu , i dzwoniłam na pogotowie, Ludwik zdążył sobie zrobić zastrzyk z adrenaliny i padł na wersalkę jak nieżywy, zaczął odlatywać,  a ja biegałam do domu patrzeć czy żyje i  czekałam na dworze  na pogotowie, przyjechali na sygnale, szybko Ludwik dostał jakieś zastrzyki , ale nie było lepiej, dostał więc w domu kroplówkę a z drugą zabrali go do szpitala....
dobrze,  że to była "tylko osa" bo ma mniej jadu więc o 24.00 zadzwonili ze szpitala, że mogę go zabrać do domu, więc szukałam po nocy transportu....
Sam wstrząs i leki spowodowały , że Ludwik jest słaby,  na dwór prawie nie wychodzi , bo osy znów się pojawiły a i w domu zabiłam kilka szerszeni, chociaż w oknach  mamy siatki a strych jest  uszczelniony... siedzimy więc jak potępieńcy w tym domowym areszcie.
Ale dzisiaj postanowiliśmy rano pojechać i choć trochę pocieszyć oko eksponatami...Jednak w tłumie źle robi się zdjęcia, więc trzeba będzie pojechać do ratusza w powszedni dzień i spokojnie obejrzeć wystawę..

































Własnie przed chwilą "wróciła" burza, kręci się tak od południa, trochę popadało i wyszło pół tęczy, więc chyba będzie dobrze.