7 sierpnia 2014

AGATY I .....




Dzisiaj przemówią same kamienie.... słowa myślę są tu zbędne..... bo tego piękna nie da się opisać.....




Zbigniew Herbert

Poczucie tożsamości 

Jeśli miał poczucie tożsamości to chyba z kamieniem
z piaskowcem niezbyt sypkim jasnym jasnoszarym
który ma tysiąc oczu z krzemienia
(porównanie bez sensu kamień widzi skórą)
jeśli miał poczucie głębokiego związku to właśnie z kamieniem

nie była to wcale idea niezmienności kamień
był różny leniwy w blasku słońca brał światło jak księżyc
gdy zbliżała się burza ciemniał sino jak chmura
potem pił deszcz łapczywie i te zapasy z wodą
słodkie unicestwienie zmaganie żywiołów spięcia elementów
zatracenie natury własnej pijana stateczność
były zarazem piękne i upokarzające

więc w końcu trzeźwiał w powietrzu suchym od piorunów
wstydliwy pot ulotny obłok miłosnych zapałów.....














































































Takie bogactwo form i kolorów.... wyobraźnia  i  fantazja działa....
dla mnie każdy kamień kojarzy się z czymś innym ,   a Wam drodzy Czytelnicy ? 

5 sierpnia 2014

TĘCZOWE KAMIENIE.... I TĘCZA



bajka

opowiem ci bajkę
o smutnym kamieniu
co leżał samotny
przy drodze, gdzieś w cieniu

i o tym jak marzył
by ktoś go przytulił
lecz nikt go nie widział
był szary i bury

czasami ktoś przysiadł
odchodził, nie wracał
a kamień wciąż czekał
i tęsknił...i płakał

był taki samotny
i pragnął bez przerwy
należeć do kogoś,
kto dobry i wierny

czas mijał ulotny
zmieniała się ziemia
niestety nikt nie chciał 
szarego kamienia

aż kiedyś porankiem
gdy rosa błyszczała
to tęcza usiadła
odpocząć gdzieś chciała

i kiedy poczuła 
moc uczuć kamienia
po kropli kolorów
na niego kapnęła


łąkami, polami
szła sobie dziewczyna
zwyczajna, przeciętna
samotna, niczyja

gdy kamień ujrzała
zmieniony przez tęczę
wiedziała, poczuła
i wzięła go w ręce

wzruszona szepnęła:
iść dalej nie muszę,
bo kamień znalazłam
i piękną w nim duszę...


autor
Morfula
























Te ciekawe eksponaty  mozna ogladać w Ratuszu w  Lwówku Śląskim.... wystawa została udostępniona z okazji Agatowego Lata, na którym nie byliśmy,  wolę w spokoju i ciszy napawać się ich pięknem...

1 sierpnia 2014

MOJA OJCZYZNA





„Moja Ojczyzna” – Cyprian Kamil Norwid.

Kto mi powiada, że moja ojczyzna:
Pola, zieloność, okopy,
Chaty i kwiaty, i sioła — niech wyzna,
Że — to jej stopy.

Dziecka — nikt z ramion matki nie odbiera;
Pacholę — do kolan jej sięga;
Syn — piersi dorósł i ramię podpiera:
To — praw mych księga.

Ojczyzna moja nie stąd wstawa czołem;
Ja ciałem zza Eufratu,
A duchem sponad Chaosu się wziąłem:
Czynsz płacę światu.

Naród mię żaden nie zbawił ni stworzył;
Wieczność pamiętam przed wiekiem;
Klucz Dawidowy usta mi otworzył,
Rzym nazwał człekiem.

Ojczyzny mojej stopy okrwawione
Włosami otrzeć na piasku
Padam: lecz znam jej i twarz, i koronę,
Słońca słońc blasku.



Dziadowie moi nie znali też innej;

Ja nóg jej ręką tykałem;
Sandału rzemień nieraz na nich gminny
Ucałowałem.

Niechże nie uczą mię, gdzie ma ojczyzna,
Bo pola, sioła, okopy
I krew, i ciało, i ta jego blizna
To ślad — lub — stopy.

C.K.Norwid

Paryż, styczeń 1861