20 listopada 2013

ROZWIĄZANIE ZAGADKI.....



Powiem,że najbliżej rozwiązania byłą Kasia i Makartina.....


Tablica jest wmurowana w przęsło wiaduktu łączącego wieś Golejów z Marczowem.... przebiega pod nim droga Pławna - Wleń....



We wsi są jeszcze ludzie pamiętający budowę wiaduktu i samych budowniczych.
Mnie zastanawia tylko jedno:
dlaczego w roku 1951 wybudowano ten wiadukt łączący dwie małe wsie....nad mało strategiczną drogą do Wlenia....
Wybudowany jest praktycznie w polach....
 Może  w pobliżu były jakieś kopalnie o których nie wiem....? czy może planowano budowę jakis innych obiektów?
będę wdzięczna za pomoc w rozwiązaniu tego problemu...






18 listopada 2013

ZAGADKA....





W mojej okolicy jest bardzo dużo zagadkowych miejsc....
dziś  jedno z nich.....
gdzie znajduje się prezentowana tablica ?




Napis trochę nieczytelny, zwłaszcza ostatnie nazwisko,,, może ktoś podpowie  jak powinno brzmieć prawidłowo ???

Treśc:

BUDOWALI W R.1951
PRZODOWNICY PRACY
URBANIAK KAZIMIERZ
OSTACH STANISŁAW
KOZŁOWSKI FRANCISZEK
WŁOCHALSKI (?) CZESŁAW


Bajeczna podpowiedziała..... MICHALSKI ...
dziękuję, co młode oczy to młode.:)

15 listopada 2013

ŚWIATŁOCIENIE




Dziś będzie zdjęciowo....  słowa nie oddają piękna przyrody










13 listopada 2013

POST .....DO SĄSIADA......



zdjęcie z netu

Temat jeża nadal aktualny, nie wiedziałam tylko ,że Sąsiad jest taki chytry.... ma dwa jeże i nie chce nawet jednego POŻYCZYĆ......
no ale trudno , a może i lepiej ?
Powiem tak:
Dziadek Stefan pochodził z kieleckiego a urodził się przed I wojną światową. Kiedy znalazł się po 45 roku na Ziemiach Odzyskanych i zamieszkał w R. wieś była  "mieszanką różnych i narodowości i przybyszów z całej Polski. Mówiono gwarą, każdy taką jaką znał z dzieciństwa...i wszyscy się jakoś dogadywali.
Dziadek Stefan mówił na przykład:
.
afrykanka ‘perliczka’, brzdeń ‘wielki, gruby brzuch’, cyganek ‘nożyk składany z drewnianym trzonkiem’; in. kozik, chwosty ’warzywa’, chlać 1. ‘o zwierzętach jeść’ 2. wulg. pić (o człowieku), chójka ‘gruba sosna’, robić coś na despekt ‘robić coś komuś na złość’, dworować 1.‘wychodzić za potrzebą na dwór’, 2. ‘żartować’, fafuła, in. bzówka ‘polewka z owoców czarnego bzu’, gajno ‘wąwóz’, graduśnik ‘termometr’, guguły, gołegi ‘niedojrzałe owoce’, 

WIĘCEJ TUTAJ 

a na jeża mówił iż.....

 W tamtych czasach nie było na wsi samochodów osobowych, głównym pojazdem było rower, no a jak ktoś miał "motor" to był gość.
Jeden z mieszkańców nazwijmy go  Jan, był szczęśliwym posiadaczem takiego jednośladu



ZDJĘCIE ZE STRONY 

starsi pewnie pamiętają,  że był to IŻ...


Pewnego dnia wydarzył się nieszczęśliwy wypadek, Jan jadąc swoim motocyklem wpadł w poślizg [ nie wiadomo czy był pod wpływem....] no i zabił się.
Wieś była poruszona, informację o wypadku przekazywano sobie z ust do ust.... kiedy dotarła do dziadka Stefana ten  przekazał ją dalej ...

JAN ZABIŁ SIĘ  NA JEŻU!!!!!!!

No.... chciał być poprawny językowo, powiedział więc "czysto po polsku"
JAN ZABIŁ SIĘ  NA JEŻU....


Tak więc Sąsiad uważaj.... skoro masz w domu dwa jeże to prawdopodobieństwo wypadku podwaja się.....

Więc chyba lepiej pomóż  mi znaleźć kunę.... to chyba bezpieczniejszy zwierzak.......

A wracając do jeża.... może Megi  coś podpowie, bo jak widzę obchodzili u niej Święto Jeża....

RELACJA TUTAJ 

czy są jeże na "wysokich łapkach ?" :))))
bo SĄsiad zasugerował,  że jeż tupie ale  tylko jak schodzi po schodach, a moje schody są wysokie.... to co ? musiałabym tego jeża wnosić na górę żeby sobie schodząc z góry potupał?

Pomóżcie bo zwariuję.... 



 i jeszcze ciekawostka:
PROSZĘ PRZECZYTAĆ..... 
 

10 listopada 2013

ZYGMUNT Z WILLI WALERIA




Jest piątkowy późny wieczór, gdzieś koło godziny dwudziestej pierwszej..... siedzę w pokoju z drutami w ręku, obok na kanapie pies, Ludwik w drugim pokoju zajęty netem...cisza, spokój, na dworze ciemno....
nagle słyszę  na  schodach czyjeś kroki....
muszę wyjaśnić, że schody są drewniane, skrzypią, są strome,  bo z parteru wchodzi się po 13 stopniach wprost na piętro....
no więc  SŁYSZĘ ,  że ktoś idzie po schodach....
pytam Ludwika - zamknąłeś na dole drzwi ? bo ktoś idzie do góry....
zamknąłem -  odpowiada Ludwik.... w tym samym czasie pies wystraszony zrywa się z kanapy i biegnie do Ludwika pod nogi cały się trzęsąc....
[Mośka tak ma,  że jak się wystraszy to trzęsie się jak galareta]
mówię więc .... chodźmy więc  zobaczyć na dół, bo może ktoś jednak jest w domu....
schodzimy na parter.... pies nie chce w ogóle zejść z piętra, ale kiedy Ludwik idzie do piwnicy i ja też , zbiega za nami... mówię do niej ...idź do pana na dół , ale ona zawraca i w dzikim pędzie ucieka na górę...
w domu nie ma nikogo [ na parterze we wszystkich oknach są kraty , pozostałości po dawnych urzędach]
wracamy więc na górę, Moska nadal trzęsie się ze strachu, głaszczę ją i uspokajam....
mówię więc do Ludwika, wiesz chyba przyszedł do nas Zygmunt, może potrzebuje modlitwy ....
wyjaśniam: Zygmunt był nieformalnym mężem Walerii, po jej śmierci mieszkał jeszcze w tym domu, pewnego dnia spadł ze schodów - tych stromych- zabrało go do szpitala pogotowie, wiem tylko tyle , że wytworzył się krwiak w mózgu  i Zygmunt zmarł.
Mówię do Ludwika, zapytaj L. jak się nazywał Zygmunt i kiedy zmarł....
więc w sobotę Ludwik pyta.....ale odpowiedzi są różne... no chyba umarł na wiosnę , albo na jesień, wtedy było ciepło :)... no  i albo trzy albo dwa lata temu.
I nic więcej....
W niedzielę postanawiamy pojechać do Lwówka  odnaleźć grób Zygmunta. Kto zna ten cmentarz  to wie,  że szukanie grobu znając tylko nazwisko jest jak szukanie igły w stogu siana.
Wchodzimy na cmentarz bocznym wejściem , kupujemy znicze i wchodzimy między groby....
ale  to szukanie to istna ruletka, pytamy kogoś, gdzie pochowani są ludzie w latach 2009-10, ktoś nam wskazuje ... trzeba iść tam na górę....:)  gdzie są nowsze groby....
i tak  chodzimy ,   chodzimy ...przy okazji robiąc zdjęcia wspaniałym pomnikom.... 
mówię po cichu: Zygmunt poprowadź nas do siebie , specjalnie przyjechaliśmy aby ci zapalić światełko do nieba... pomóż nam...
cmentarz jest olbrzymi, kwater mnóstwo, tracimy powoli nadzieję, ale nadal szukamy...
w pewnym momencie Ludwik mówi: zobacz, tu jest taki "dziwny grób " na tablicy są wyryte dane niemieckich poprzedników i nowe dane pochowanej Polki, zastanawiamy się, czy to rodzina , czy też upamiętnienie   miejsca poprzednich "właścicieli grobu"
odwracamy się i schodzimy rząd niżej....
i nagle .... zobacz mówi Ludwik.... JEST ZYGMUNT....








faktycznie dane się zgadzają, ale jest pochowany w grobie ojca...czyli szukając jego samego nigdy byśmy go sami  nie znaleźli...
Zapalamy znicze , odmawiamy modlitwę.... 

  Panie, Boże Wszechmogący, ufając Twemu wielkiemu Miłosierdziu zanoszę do Ciebie moją pokorną modlitwę: wyzwól duszę Twego sługi  Zygmunta od wszystkich grzechów i kar na nie. Niech święci Aniołowie jak najprędzej zaprowadzą ją z ciemności do wiekuistego światła, z karania do wiecznych radości. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

widzisz Zygmuncie mówię .... skoro nas tu sprowadziłeś, to widocznie była ci ta modlitwa potrzebna, więc teraz kiedy czas nam pozwoli będziemy i u ciebie zapalać znicz.
W domu zastanawiamy się, jak to jest  możliwe..... przeżyliśmy coś niesamowitego.... niezrozumiałego ale namacalnego.
Wierzę , że istnieje życie po życiu, że zmarli potrafią się z nami kontaktować, trzeba tylko odpowiednio słuchać własnej intuicji.
Z racji tego pobytu zrobiliśmy wiele zdjęć zabytkowych pięknych grobowców, które pokażę w następnym poście.





 O stale obecnychMówiła że naprawdę można kochać umarłych
bo właśnie oni są uparcie obecni
nie zasypiają
mają okrągły czas więc się nie śpieszą
spokojni ponieważ niczego nie wykończyli
nawet gdyby się paliło nie zrywają się na równe nogi
nie połykają tak jak my przerażonego sensu
nie udają ani lepszych ani gorszych
nie wydajemy o nich tysiąca sądów
zawsze ci sami jak olcha do końca zielona
znają nawet prywatny adres Pana Boga
nie deklamują o miłości
ale pomagają znaleźć zgubione przedmioty
nie starzeją się odmłodzeni przez śmierć
nie straszą pustką pełną erudycji
nie łączą świętości z apetytem
bliżsi niż wtedy kiedy odjeżdżali na chwilę
przechodzą obok z niepostrzeżonym ciałem
ocalili znacznie więcej niż duszę
(Ks.Jan Twardowski)




 

 

 




5 listopada 2013

NOWY KOŚCIÓŁ......NEUKIRCH





W dniu Wszystkich Świętych odwiedziliśmy również cmentarz we wsi Nowy Kościół....

.....Wieś istnieje prawdopodobnie od średniowiecza i była siedzibą rodu von Zedlitz, którzy mieli tu swój zamek (zburzony po II wojnie światowej przez ówczesne władze). Nowy Kościół stanowił w XVI wieku centrum luteranizmu na Śląsku. Wykłady tu prowadził (na zamku von Zedlitzów) uczeń reformatora, Marcina Lutra, Melchior Hoffman. W XIX lub na początku XX wieku wybudowano w Nowym Kościele fabrykę czekolady, która nie dotrwała do naszych czasów.

ŹRÓDŁO

We wsi istniał pałac otoczony pięknym parkiem , a przed wjazdem do pałacu mienił się wodą staw.....




 zdjęcie przedstawia Kaczawę....po lewej kościół i dawna szkoła ewangelicka, obecnie plebania..

pusta niecka po stawie....








ZDJĘCIA ZE STRONY

Dziś wieś wygląda zupełnie inaczej..... po pałacu nie ma śladu, po stawie została pusta niecka, tylko w parku rosną jeszcze drzewa pamiętające dobre czasy.






Ale wracając do tematu.... idziemy na stary cmentarz.....




























Dużo grobów ma inskrypcję....zmarły tragicznie.... być może to niebezpieczne czasy powojenne, być może śmiercionośna kopalnia ale i chyba nieszczęścia... takie jak to:






a wracając przez Twardocice,  zapaliłam znicz przy pomniku Gaspara  Schwenckfelda i pochowanych tam Schwenckfeldów.....





więcej starych zdjęć  [w tym  i pałacu  ] w Nowym Kościele jest

TUTAJ

2 listopada 2013

LEOPOLD SCHMETTERLING.....NIE WYJAŚNIONA TAJEMNICA MUZEALNYCH ZBIORÓW....





Podczas naszych wędrówek po cmentarnych ścieżkach często odszukujemy groby znanych, zacnych  i zasłużonych ludzi.
Jest w Złotoryi cmentarz, a w bocznej alejce niepozorny grób z arcy wymownym napisem....






tutaj  został pochowany Leopold Schmetterling, wielkiej klasy kolekcjoner,  a jego historia życia byłaby świetnym materiałem na książkę lub film.




 Schmetterling1Oprócz wielu osiągnięć mieszkańców Złotoryi jest także historia haniebna, którą miasto nie może się pochwalić i o której wielu chciałoby z pewnością zapomnieć.
Minęło już ponad półtora roku jak na łamach Echa Złotoryi (listopad 2008) spytaliśmy, co się stało z kolekcją monet, przekazanych miastu przez Leopolda Schmetterlinga. Jeszcze do połowy 2008r. byliśmy przekonani, że wciąż czeka ona na inwentaryzację. W tej sprawie nie doczekaliśmy się żadnego odzewu, którego zresztą, prawdę mówiąc, się nie spodziewaliśmy.

....W 2013 roku upłynie 40 lat, gdy 72-letni Leopold Schmetterling zaproponował ówczesnym władzom miasta przyjęcie jego zbiorów w zamian za niewielką sumę pieniędzy i mieszkanie. Podczas wcześniejszych odwiedzin polubił Złotoryję i wydawało mu się, że tutaj właśnie znalazł osoby, którym może powierzyć dorobek swego życia. Skrzynie dotarły z klasztoru w Szczyrzycu (ostatnie poprzednie miejsce zamieszkania kolekcjonera) 21. sierpnia 1973 r., ale już kilka dni później ich ofiarodawca zmarł w złotoryjskim szpitalu....[koniec cytatu]

Ta śmierć była owiana tajemnicą i jak wieść gminna niesie Leopold Schmmetterling "zasłabł" już na dworcu kolejowym w Złotoryi, kiedy przywiózł do miasta wagon [ czy trzy wagony jak mówią niektórzy] swoje zbiory. Pogotowie zabrało go z dworca do szpitala, gdzie jak pisze Echo Złotoryi zmarł.
Olbrzymia kolekcja pozostała w mieście....
a była ogromna ....

a oto  co mówi nam dalej artykuł....



Małe mieszkanko Leopolda Schmetterlinga w Chrzanowie to prawdziwe muzeum urządzone z wielką pieczołowitością.[…] Wśród tysięcy eksponatów znajdują się kamienie szlachetne i półszlachetne (m.in. i diamenty) otrzymane drogą wymiany od zbieraczy z różnych krajów. Można tutaj podziwiać oryginalne skamieliny pochodzące z rozmaitych okresów geologicznych. Prócz zbiorów w Chrzanowie, L. Schmetterling ma kolekcje przechowywane u znajomych w Krakowie i Warszawie. Marzy o tym, aby to wszystko zebrać w jednym miejscu i udostępnić szerszemu ogółowi. […] Minerałom poświęcił L. Schmetterling wiele lat swojego życia. Straciwszy pierwsze zbiory podczas ostatniej wojny natychmiast po wyjściu z więzienia hitlerowskiego w Karlowych Warach rozpoczął gromadzić je od nowa. Ani Oświęcim ani Dachau nie potrafiły zniweczyć jego pasji.(Gazeta Krakowska ?, koniec lat 60. XX w.?).
 Profesor Schmetterling, człowiek samotny, jest już pewny, że dorobek jego życia nie przepadnie, nie zbutwieje od kurzu i wilgoci na dnie zapomnianych kufrów… (G. Chmielowski, Sprawa katowni, Gazeta Robotnicza, 12. czerwca 1978), …pochowano go w mieście, które miało być zakończeniem długiej, burzliwej wędrówki.[…] …dla Złotoryi jest to dar bezcenny… (L. Haluch, Skarb, Konkrety 1987 nr 3), Z szacunku dla więzi Schmetterlinga z tym miastem trzeba pokazać te zbiory… (Lab, Sala Schmetterlinga, Słowo Polskie 22. lutego 1998).
W salach wystawowych katowni obejrzeć można część „skarbu Schmetterlinga”.[…] W gablotce na pierwszym piętrze znajdują się okazy fauny z paleozoiku i mezozoiku, a wśród nich: amonity, belemnity, jeżowce i małże. Jest flora kopalna karbonu i permu: skrzypy i widłaki. Wystawiono kolekcję współczesnych ślimaków w różnych odcieniach i deseniach. Pokazano koralowce: od pojedynczych korali poprzez fragmenty rafy koralowej do korali kolonijnych. W oddzielnych szafach zgromadzono wyroby rzemiosła artystycznego – kieliszki i karafki z białego i kolorowego szkła a także szkło zdobione malowanymi kwiatami, wiele wyrobów z mosiądzu i srebra pamiętających XVIII i XIX wiek. Pośród nie wystawionych eksponatów znajdują się m.in. szczęki i kieł mamuta[…]. Muzeum przekazało Bibliotece Pedagogicznej w Złotoryi księgozbiór pana Leopolda – razem 883 tytuły… Wystawiono kilka podręczników geologii… (Haluch, tamże). Kolejna część zbiorów to monety oczekujące na rzeczoznawcę, przechowywane w Urzędzie Miejskim w Złotoryi, który przyjedzie, gdy będą stosowne fundusze[…]. Wiadomo, że są to monety okresu II Rzeczypospolitej (marki i złotówki), numizmaty austriackie i rosyjskie z XVIII i XIX wieku. Niedawno oglądał je prof. Haisig z Wrocławia i obiecał opracować. Wstępne rozeznanie wypadło ponoć bardzo obiecująco…(G. Chmielowski, tamże). Jeszcze w latach 90. ubiegłego stulecia istniała w Społecznym Muzeum Ziemi Złotoryjskiej wystawa „Leopolda Schmetterlinga 20 lat w Złotoryi”.
CAŁY ARTYKUŁ POD LINKIEM 


I drugi artykuł:

 Co się stało z kolekcją monet Leopolda Schmetterlinga?

    W 1973 r. Leopold Schmetterling przekazał miastu ponad tysiąc różnego rodzaju przedmiotów. Samych książek było ponad osiemset, prócz tego pokaźny zbiór wyrobów ze szkła, korali, bursztynu, znalezisk archeologicznych, muszli, porcelany, kamieni szlachetnych i wiele innych okazów. Wśród nich zrozumiałe zainteresowanie budziła kolekcja numizmatów.
  Tuż po przybyciu do Złotoryi Schmetterling zmarł, przekonany, że złotoryjanie uszanują dorobek jego całego życia i cieszyć się będą obcowaniem z pamiątkami historii. Pierwszy z niżej podpisanych zobowiązał się, w jednej z ostatnich rozmów ze Schmeterlingiem, że zrobi wszystko aby kolekcja nie trafiła w niepowołane ręce. Nie mógł uczynić inaczej, gdyż ofiarodawca prosił o należytą opiekę nad zbiorami.
  Los poszczególnych części zbiorów Leopolda był jednak różny. Większość ksiąg trafiła do złotoryjskiej Biblioteki Pedagogicznej, inne przedmioty wciąż są inwentaryzowane, niektóre były lub są częściowo eksponowane w Muzeum Złota.
  Niestety, ani zaraz po przywiezieniu kolekcji, ani w następnych latach, nie sporządzono ich całościowej inwentaryzacji. Nie spełniły swojego zadania podejmowane próby częściowych spisów pod kątem wystawiania eksponatów w powstałym Społecznym Muzeum Ziemi Złotoryjskiej, zwanym „Katownią”......

CAŁY ARTYKUŁ POD LINKIEM 



..... Jak można wnioskować z zachowania, a konkretnie z milczenia wielu osób, ta sprawa  nie budzi żadnych wyrzutów sumienia. Czyli, po prostu, „nie ma sprawy”. To nic, że „zapomnieliśmy” o swoich obowiązkach, interesie miasta, a może, co gorsza, postanowiliśmy „skorzystać z okazji”. Zresztą, kto dzisiaj już właściwie w mieście wie, kim był Schmetterling? Najlepiej by się pewnie stało, gdyby to, co pozostało z jego kolekcji, na zawsze zginęło gdzieś w magazynach biblioteki czy muzeum. Nie zdziwilibyśmy się, gdyby prawdziwa okazała się plotka, iż jeden z miejskich decydentów zdecydowanie sprzeciwił się pomysłowi, aby zaprosić Natalię Kukulską, wnuczkę Leopolda Schmetterlinga.....[ koniec cytatu]


Wydawać by się mogło,  że jednak społeczeństwo Złotoryi potrafi być wdzięczne za przekazane zbiory i mogiłę ofiarodawcy otoczy opieką ....

niestety , w dniu wczorajszym czyli 1 listopada 2013 roku mogiła wyglądała tak










 kilka zniczy, [ w tym i nasz ] ... i jedna doniczka z kwiatkiem.... to chyba za mało....

Ponieważ Ludwik mieszkał  ponad 60 lat w okolicy Złotoryi, i  jest właścicielem między innymi  dużej kolekcji starych widokówek z dawnej gminy Złotoryja,  więc z racji .... własnego   "kolekcjonerstwa" , i zaangażowania się w ówczesne sprawy historyczno- kolekcjonerskie miasta  darzy L. Schmetterlinga wielkim szacunkiem i za każdym razem kiedy jesteśmy na złotoryjskim cmentarzu zapalamy  lampkę........
No i tym samym jesteśmy świadkami....jak miasto i społeczeństwo dba o Wielkiego Ofiarodawcę.
Sprawa jest , jak widać z artykułów do dziś niewyjaśniona..... i mniemam , że nigdy nie będzie...


A nazwisko Leopolda Schmetterlinga jest mi bliskie również z innego powodu.... tak jak On i ja jesteśmy Motylem...choć ja tym ...najmniejszym...

 schmetterling - motyl

  leptir - motyl